Σσσσσ! Μη χαλάσουμε το υπερθέαμα!

Η παρέμβαση του προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών στο παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου υπέρ του παίκτη της ομάδας που τιμωρήθηκε με κόκκινη κάρτα είναι κάτι πρωτοφανές στον κόσμο του ποδοσφαίρου, αλλά κάτι σχεδόν αναμενόμενο στον κόσμο του Ντόναλντ Τραμπ. Στον κόσμο αυτού που βρίζει μειονοτικές ομάδες, απαγάγει αρχηγούς κρατών, μετονομάζει γεωγραφικούς τόπους κατά το δοκούν και απαιτεί να εξαγοράσει δια της βίας μια περιοχή του πλανήτη, προκαλεί σκοπίμως διακυμάνσεις των αγορών με δηλώσεις του περί πολέμου και ειρήνης, τίποτα δεν είναι απίθανο.

Προφανώς ο Τραμπ δεν έχει ιδέα τι είναι και τι δεν είναι φάουλ, ούτε και ποιοι είναι οι κανόνες του ποδοσφαίρου – φαντάζομαι ούτε πως ούτε καν κατανοεί τη μανία του υπόλοιπου κόσμου με το άθλημα. Και το να είχε όμως όλες αυτές τις γνώσεις δεν θα τον έκανε περισσότερο δικαιούμενο να παρέμβει για να… αλλάξει μια διαιτητική απόφαση – αυτά είναι αυτονόητα.

Εκείνα που νομίζω ότι μπορούμε να μάθουμε από το νέο επεισόδιο με τον Αμερικανό πρόεδρο είναι αφενός ότι δεν διστάζει να ασχοληθεί με ό,τι του γυαλίσει, με μια παιδική αφέλεια και κακομαθιά, και αφετέρου το χαμηλό ηθικό επίπεδο του επαγγελματικού ποδοσφαίρου.

Αντε και καλά ο Τραμπ που δεν ξέρει πως λειτουργούν αυτά και καταλαβαίνει μόνο από λεονταρισμούς του πλούτου πήρε τηλέφωνο. Η ηγεσία της FIFA έπρεπε να εκτεθεί και να εκθέσει το παγκόσμιο ποδόσφαιρο κατ’ αυτόν τον τρόπο; Και τι σε νοιάζει; θα σκεφτεί ίσως κάποιος. Όπως βλέπουμε και σε αυτό το Μουντιάλ, το ποδόσφαιρο είναι ένα παγκόσμιο θέαμα και αρκετοί ανά τον κόσμο ποντάρουν σε αυτό για να ξεχάσουν τα βάσανά τους. Εξ αυτού, το ποδόσφαιρο δημιουργεί συνειδήσεις.

Συνειδήσεις νομιμότητας, συνειδήσεις ευπείθειας, συνειδήσεις αρπαχτής ή συνειδήσεις «ζούγκλας». Οι ηγεσίες τέτοιων θεσμών κανονικά θα έπρεπε να έχουν επίγνωση του κοινωνικού ρόλο του αθλήματος και του δικού τους. Και ερωτώ: έχουν θέση αυτά στον (απανταχού) επαγγελματικό αθλητισμό; Και απαντώ: φυσικά και όχι, αλλιώς θα υπήρχαν δικλείδες που θα διασφάλιζαν την ύπαρξή τους.

Είναι υπερθέαμα το Μουντιάλ; Είναι. Αυτό δεν θα πει ότι δικαιούμαστε να το βλέπουμε πάντα και μόνο εκτός των ηθικών και κοινωνικών συνθηκών στις οποίες διοργανώνεται. Θυμίζω το Κατάρ και τις συνθήκες εργασίας για τα έργα υποδομής που στοίχισαν ζωές και ολοκληρώθηκαν σε απάνθρωπες συνθήκες εργασίας. Ψιλά γράμματα θα πείτε. Ίσως, αλλά αυτά είναι που ξεθαρρεύουν και τους Τραμπ και κάνουν τα δικά τους. Και αύριο μεθαύριο, στο επόμενο Μουντιάλ θα δούμε το επόμενο επεισόδιο που έχει διευκολυνθεί ακριβώς από αυτή την ανοχή που εγκαταστάθηκε για να μην χαλάσει το υπερθέαμα.