Γκαζάκια στον άερα

Το θεωρώ πρόοδο του πολιτικού μας συστήματος ότι άπασες οι παρατάξεις  καταδίκασαν απερίφραστα την επίθεση με τα γκαζάκια στη Θεσσαλονίκη – την πρώτη εν Ελλάδι τρομοκρατική επίθεση με νεκρό μετά από δεκαετίες. Το περιστατικό προφανώς θα άξιζε την καταδίκη ακόμη και αν δεν είχε στοιχίσει τη ζωή ενός ανθρώπου.

Από εκεί και πέρα όμως βλέπω την κυβέρνηση έχει επιδοθεί σε μια απηνή προσπάθεια να μετατρέψει την οργή όχι μόνο σε ένα είδος συσπειρωτικού υλικού, αλλά και σε αιχμή μικροπολιτικής επιχειρηματολογίας. Ο θόρυβος των κυβερνητικών στελεχών μου θυμίζει ένα ακαθόριστο μουγκρητό που στρέφεται κατά ό,τι θα χαρακτήριζε κάποιος «αναρχοκομμουνιστικό» χωρίς επιχειρήματα, αρχή, μέση και τέλος.

Μέχρι και κατά του ονόματος του κόμματος Τσίπρα καταφέρθηκε ο γραμματέας πολιτικού σχεδιασμού της Νέας Δημοκρατίας, κ. Γ. Κυρανάκης χαρακτηρίζοντάς το «εμφυλιοπολεμικό και χρεώνοντας στον πρώην πρωθυπουργό συνευθύνη για τις εξάρσεις βίας όπως αυτή των γκαζακίων. Όλο αυτό θα ήταν αστείο αν δεν ήταν επικίνδυνο. Πρώτον και κύριον γιατί δαιμονοποιεί τις αντιφασιστικές πεποιθήσεις ανακατεύοντάς τις με κάτι εντελώς άσχετο.

Δεύτερον και κυριότερον, το να απευθύνεις κατηγορίες για υποκίνηση βίας γενικώς και αορίστως αποτελεί πράξη αποσταθεροποίησης. Αφενός αφήνει στον αέρα κατηγορίες εκτροπής με τις οποίες κάλλιστα εξοικειώνονται οι ακροατές σου και δεύτερον μοιάζει να νομιμοποιείς ηθικά πράξεις εκδίκησης ή αντιποίνων – εναντίον ενός αόρατου εχθρού. Αυτή η «αορατότητα» θα πει ότι αφήνεις γενικώς τη βία να κυκλοφορεί στον αέρα από όπου εύκολα την κλέβει κάθε επιτήδειος και, με λίγη αντισυστημική σάλτσα, την διοχετεύει όπου θέλει.

Το καλύτερο που μπορεί να γίνει στη συνέχεια, μετά την καθολική καταδίκη των επιθέσεων, είναι να συλληφθούν οι δράστες και να έχουν μια δίκαιη δίκη. Τίποτα παραπάνω και χωρίς τυμπανοκρουσίες και κορώνες.   

Ένα σύγχρονο, ισχυρό κράτος δικαίου απαντά στην τρομοκρατία με σιωπηρή αποτελεσματικότητα και ψυχραιμία, και όχι επιστρατεύοντας τα φαντάσματα της μετεμφυλιακής περιόδου στα πάνελ, ούτε ψάχνοντας ευκαιρία να μοιράσει ξανά πιστοποιητικά εθνικοφροσύνης στους πολιτικούς της αντιπάλους.