Μήπως να σταματήσουμε να υπερχρεώνουμε το νερό σε ταβέρνες και εστιατόρια;

Μας ξέρεις κι ελπίζουμε ότι μας εμπιστεύεσαι όταν σου λέμε ότι προσπαθούμε να μην γκρινιάζουμε με το παραμικρό, ειδικά δε με πράγματα που αγαπάμε ιδιαίτερα όπως είναι το φαγητό. Βλέπεις την γκρίνια πολλοί αγάπησαν τους γκρινιάρηδες ουδείς για αυτό και θέλουμε να απέχουμε από το όχι και τόσο ευγενές αυτό σπορ, όμως δεν μας αφήνουν κι άλλοι να αγιάσουμε προκαλώντας μας σχεδόν να τους πιάσουμε στο στόμα μας και να μην τους ξεπλένει ούτε υδροφόρα. Τα τελευταία χρόνια και ειδικά αυτά που κάποιοι καλούν ως μετά-πανδημικά έχουμε δει πολλά να αλλάζουν στην γαστρονομική σκηνή της χώρας. Είδαμε το σεβίτσε να γίνεται σχεδόν το νέο μας εθνικό πιάτο και να κατακτά τις αθηναϊκές κουζίνες και την παραγνωρισμένη προβατίνα να επελαύνει και να βρίσκει περίοπτη θέση σε αμέτρητα μενού.

Την ίδια ώρα γαστροκουτούκια, γαστροταβέρνες και γαστροκαφενέδες πολλαπλασιάζονταν πιο γρήγορα κι από τα χρέη των πιστωτικών μας στο τέλος του μήνα ενόσω τα all day bar restaurants γίνονταν το νέο απόλυτο food trend εν μέσω βομβαρδισμού TikTok βίντεο με dubai σοκολάτες, Japanese cheesecake και γλυκομπισκότα με biscoff σε κάθε πιθανό κι απίθανο συνδυασμό. Είπαμε δεν γκρινιάζουμε γιατί οι γαστρονομικές «μόδες» αλλάζουν κι οι επιχειρηματίες της εστίασης προσαρμόζονται θέλοντας και μη πολλές φορές για να μην τους καταπιεί το κύμα του trend και μείνουν να μετρούν αδειανά τραπεζάκια και απλήρωτους λογαριασμούς. Μέσα σε όλα αυτά παρατηρείται δυστυχώς μια νέα τάση που τείνει να γίνει και θεσμός η οποία αφορά ένα εκ των ελαχίστων φθηνών αγαθών της χώρας.

Ανθρακούχο ή μεταλικό θα πάρετε;

Ο λόγος φυσικά για το νερό το οποίο θα αναγκαστούμε να πούμε νεράκι αν συνεχίσουν τον χαβά τους σε εστιατόρια, ταβέρνες, μεζεδοπωλεία και φαγάδικα να το υπερχρεώνουν, καταργώντας συνάμα τη «δωρεάν» επιλογή του πόσιμου νερού βρύσης. Η πρώτη ερώτηση πλέον που σου γίνεται πριν καν παραγγείλεις είναι αν επιθυμείς ανθρακούχο ή μεταλικό νερό. Μάλιστα σε στραβοκοιτούν όταν λες ότι θα προτιμούσες βρύσης ειδικά στην Αθήνα όπου το νερό είναι πόσιμο δηλαδή σε κάθε γειτονιά της πρωτεύουσας.

«Νταβατζιλίκι» ή «αντικατάσταση» του κουβέρ

Νταβατζιλίκι θα πουν κάποιοι πιο εξοργισμένοι από εμάς, ως αχρείαστο έξοδο που επιβαρύνει τον προϋπολογισμό θα το χαρακτηρίσουμε προσπαθώντας να μείνουμε ψύχραιμοι αφού εξετάσουμε όλα τα δεδομένα. Αρκετοί επιχειρηματίες αντιτείνουν το «υποχρεωτικό» εμφιαλωμένο νερό ως μια ισορροπία που επήλθε μετά την άτυπη κατάργηση του κουβέρ που ισχύει πλέον στην πλειονότητα των φαγάδικων. Αν το δεχτούμε ως δεδομένο θα μπορούσαμε να το καταπιούμε πιο εύκολα φυσικά αν οι τιμές άγγιζαν τις αντίστοιχες του περιπτέρου με το μικρό μπουκάλι των 500ml να κοστίζει 50 λεπτά συνήθως και το αντίστοιχο του ενάμιση λίτρου να κοστίζει μεταξύ 1-1,5€ ευρώ. Δεν μιλάμε καν για τιμές σούπερ μάρκετ ή χονδρικής που θα τα βρεις αμφότερα στο 1/3 της αξίας που πωλούνται στο περίπτερο.

4,5€ τα 700ml τα λες και κερδοσκοπία

Κάπου ωστόσο πρέπει να μπει κι ένα όριο για να μην αναγκαζόμαστε να πληρώνουμε τα 700ml νερού σε γυάλινο μπουκάλι από 3,5 έως 4,5€ όπως συνηθίζεται σε πολλές νεοταβέρνες και fine-dining εστιατόρια. Αντιλαμβανόμαστε πλήρως τα πολλά έξοδα των καταστημάτων εστίασης όμως όταν πουλάς ένα προϊόν σε δεκαπλάσια ή υπερδεκαπλάσια τιμή της αξίας του, υπάρχει πρόβλημα αφενός κι εγείρεται θέμα κερδοσκοπίας αφετέρου. Το ίδιο ισχύει για αυτούς που χρεώνουν μια μερίδα μανιτάρια στη σχάρα 13€ ευρώ ή ένα πιάτο με κοτόπουλο 26€ στο όνομα της καλής κουζίνας. Ειδικά τώρα που καλοκαιριάζει και η κατανάλωση νερού αυξάνεται με γεωμετρική πρόοδο αν θες και 12€ έξτρα για να πιει μια παρέα τριών τεσσάρων ατόμων 2 λίτρα νερό τότε κάτι λάθος συμβαίνει.

Πριν ξεκινήσεις να λες ότι 3 ευρώ δεν θα σε σώσουν έχει σημασία να σκεφτείς ότι η τελευταία αύξηση στον κατώτατο μισθό απέδωσε στον εργαζόμενο κάτι περισσότερο από 1€ ημερησίως κι ενώ το ράλι της ακρίβειας συνεχίζεται σε φρενήρεις ρυθμούς. Το νερό είναι ένα από τα τελευταία προπύργια που μας έχει απομείνει και λέμε περήφανα αλλά και με ανακούφιση πως παραμένει οικονομικό στην Ελλάδα και πρέπει να το υπερασπιστούμε κυριολεκτικά και μεταφορικά μέχρι σταγόνας.