Τα πιο υποτιμημένα comfort φαγητά
Το φαγητό που θα σου ζεστάνει την ψυχούλα δεν είναι πάντα εντυπωσιακό, ούτε έτοιμο για ποστάρισμα στο Instagram. Έχει όμως κάτι από τη γεύση και τη μυρωδιά της παιδικής σου ηλικίας.
Το φαγητό που θα σου ζεστάνει την ψυχούλα δεν είναι πάντα εντυπωσιακό, ούτε έτοιμο για ποστάρισμα στο Instagram. Έχει όμως κάτι από τη γεύση και τη μυρωδιά της παιδικής σου ηλικίας.
Είναι κάποια φαγητά που σε φροντίζουν αθόρυβα: Δεν έχουν food styling, δεν λιώνουν θεαματικά μπροστά στην κάμερα, δεν τα αποκαλείς «guilty pleasure» για να νιώθεις λίγο ροκ. Κι όμως, είναι αυτά που λαχταράς όταν γυρνάς σπίτι κουρασμένος/η, όταν έχεις συνάχι, όταν η διάθεση σέρνεται. Εκείνα που μυρίζουν κουζίνα μαμαδίστικη και ανάμνηση παιδική. Να μερικά από τα πιο υποτιμημένα comfort φαγητά που αξίζουν λίγη παραπάνω δόξα.
Οι φακές έχουν υπάρξει θέματα επικοινωνιακής αδικίας. Συνδέθηκαν με το «πρέπει», με το «είναι υγιεινές», με το «φάε να φτιάξεις σίδηρο» και κάπως χάθηκε η ουσία τους. Μια καλομαγειρεμένη σούπα με φακές, δάφνη, λίγο ξίδι στο τέλος και ψωμί για βούτες, είναι βελούδινη παρηγοριά σε μπολ, κι αν δεν μας πιστεύεις, θα είναι που δεν την έχεις φάει πρόσφατα.
Είναι, στο μυαλό των περισσότερων, το γλυκό του νοσοκομείου και της γιαγιάς. Και όμως, ένα σωστά δεμένο ρυζόγαλο με κανέλα, που κρατάει ακόμα λίγο κόκκο στο ρύζι, είναι comfort σε καθαρή μορφή. Χωρίς σοκολάτες, χωρίς layers, χωρίς εντυπωσιασμούς. Μόνο γάλα, ρύζι και υπομονή. Σκέτος διαλογισμός.
Οι πατάτες γιαχνί δεν θα γίνουν ποτέ viral. Δεν έχουν τυριά που τεντώνονται ούτε κρέμες που γυαλίζουν. Έχουν όμως σάλτσα ντομάτας που έχει δέσει με το κρεμμύδι και έχει ποτίσει την ψίχα τους μέχρι μέσα. Τρώγονται με ψωμί, με φέτα, με αγάπη. Και θυμίζουν εκείνα τα μεσημέρια που όλα κυλούσαν πιο αργά.
Σε άλλη χώρα θα τις έλεγαν french toast και θα κόστιζαν 12 ευρώ με σιρόπι σφενδάμου. Εδώ είναι απλώς αυγόφετες, τρόπος να σώσεις το μπαγιάτικο ψωμί και να φτιάξεις κάτι γλυκό σε δέκα λεπτά. Με λίγη ζάχαρη, λίγη κανέλα, ίσως και μέλι. Είναι το απόλυτο «κάτι στα γρήγορα» που καταλήγει να είναι κάτι πολύ περισσότερο.
Ναι, είναι δημοφιλή. Αλλά τα έχουμε μετατρέψει σε «κυριακάτικο έπος» με σάλτσες, παρμεζάνες και πειραγμένες εκδοχές. Τα απλά μακαρόνια με κιμά, όπως τα τρώγαμε παιδιά, με λίγη τριμμένη γραβιέρα και κιμά που έχει βράσει ώρα πολλή, είναι το πραγματικό comfort φαγητό, μακριά από εντυπωσιασμούς και αποδομημένες ιδέες.
Ο τραχανάς έχει –δικαίως, θα έλεγε κανείς– τη φήμη του χωριάτικου και του παλιομοδίτικου. Εκεί ακριβώς κρύβεται και η δύναμή του. Ζεστός, ιδανικά ελαφρώς ξινός, με λίγο βούτυρο ή φέτα από πάνω, μοιάζει με κουβέρτα που τρώγεται. Είναι το φαγητό που δεν προσπαθεί να γίνει τίποτα άλλο από αυτό που είναι.
Αν μεγάλωσες στα 90s, ξέρεις. Μια φρυγανιά, λίγο βούτυρο που λιώνει και ζάχαρη από πάνω. Τίποτα Instagrammable, τίποτα ισορροπημένο, μόνο η γλύκα της απλότητας. Είναι το σνακ που έτρωγες άρρωστος/η, στεναχωρημένος/η ή απλώς βαριεστημένος/η ένα απόγευμα.
Τα ρεβύθια, ειδικά αν τα έχεις συνδέσει με «βαρύ» όσπριο, ίσως δεν τα σκέφτεσαι ως comfort. Κι όμως, όταν έχουν αργοψηθεί στον φούρνο, με κρεμμύδι και λεμόνι, γίνονται ένα πιάτο γήινο και σταθερό που σε προσγειώνει και σου θυμίζει ότι δεν χρειάζεσαι πάντα κάτι εντυπωσιακό για να νιώσεις καλά.