To Thirio Athens βρυχάται όσο φτιάχνει κάποια από τα καλύτερα πιάτα της χρονιάς

Δεν είναι καθόλου εύκολο να ξεχωρίσεις στην εστιατορική σκηνή της Αθήνας άμα τη εμφανίσει σου καθώς ο ευγενής θέλουμε να πιστεύουμε ανταγωνισμών σεφ και μαγείρων είναι τεράστιος με τις δημιουργίες τους να ικανοποιούν κάθε γευστικό όνειρο των foodies. Ακόμη κι αν είσαι ο Θωμάς Μάτσας, ο σεφ που κρύβεται πίσω από μενού που μας άφησαν άναυδους όπως εκείνο του Pappu στο Περιστέρι, στη Striggla στο Μαρούσι και στο Βουλκανιζατέρ στο Κουκάκι –για να αναφέρουμε τα πιο πρόσφατα-, δύσκολα μπορείς να ξεχωρίσεις στον βομβαρδισμό γευστικών προτάσεων που υπάρχουν ειδικά στα πέριξ του αθηναϊκού κέντρου. Κι όμως ο Βοιωτός σεφ τα κατάφερε για άλλη μια φορά, εξαπολύοντας ένα Thirio ικανό να κάμψει κάθε αντίσταση που τυχόν προβάλλει και ο πλέον απαιτητικός ουρανίσκος.

Μαζί με την ομάδα της Striggla (Χάρης Βεντής, Αγγελική Πανταλέων, Αφροδίτη Βεντή) και τον επί ετών συνεργάτη του Χρήστο Νυδριώτη έφτιαξαν από κοινού ένα fun dining bar στην καρδιά του Συντάγματος όπως πρόδιδε και η νέον πινακίδα του χώρου που βρίσκεται στην θαυματουργή γευστική γειτονιά της Ναυάρχου Νικοδήμου (στον ίδιο δρόμο θα βρεις τον Zohos και το Aneton μεταξύ άλλων) Ο χώρος μικρούλης με δύο γρανιτένιες μπάρες ικανές να φιλοξενήσουν περί τα 20 άτομα συνολικά κι ένα υπόγειο chefs table υπό κατασκευή ακόμα για να μεγαλώσει κι άλλο η χωρητικότητα του Thirio. Τα βλέμματα όλων φυσικά είναι στραμμένα στην ανοιχτή κουζίνα, όπου η ομάδα των σεφ, προεξάρχοντος του Θωμά Μάτσα ετοιμάζουν τα καλούδια ενός καταλόγου που μοιάζει να ισορροπεί με μαθηματική ακρίβεια πάνω στην υψηλή γαστρονομία και την οικειότητα της παλιάς αστικής ταβέρνας.

Τα πάντα στον κατάλογο φυσικά είναι χειροποίητα και συμβαίνουν μπροστά σου τόσο κατά τη δημιουργία, όσο και την τελική παρουσίαση κάθε πιάτου, καθώς άπαντες οι σεφ σε επισκέπτονται στη θέση σου προκειμένου να σου εξηγήσουν τα καθέκαστα για ό,τι διάλεξες να δοκιμάσεις.

Eμείς αφού πήραμε θέση παραγγείλαμε το κρασί μας, επιλέγοντας από μια μικρή αλλά στοχευμένη wine list (σε τιμές από 9€ το ποτήρι/36€ η φιάλη) που είχε μια ξεκάθαρη κλίση στον ελληνικό αμπελώνα, χωρίς ωστόσο να λείπουν και διεθνείς επιλογές. Αφού δώσαμε την παραγγελία μας αναμείναμε στο ποτήρι με το κρασί μας να βλέπουμε πιάτα να πηγαινοέρχονται και να θαυμάζουμε σεφ και προσωπικό σέρβις να κινούνται τόσο ευέλικτα με την πραμάτεια τους στον περιορισμένο κάπως χώρο που είχαν στη διάθεσή τους. Πρώτο ήρθε ως είθισται το ζυμωτό καρβελάκι ψωμιού (3,5€ κατ΄ άτομο) το οποίο ήρθε συνοδεία ελιών, μαριναρισμένων σε εσπεριδοειδή και ελαιόλαδο, μαζί με πεντανόστιμα βλαστάρια κάπαρης.

Το δεύτερο πιάτο μας ανάγκασε να αλλαξοπιστήσουμε και να πάρουμε πίσω τις βαριές κουβέντες που έχει ακούσει κατά καιρούς από το στόμα μας το κουνουπίδι (15€) αφού στο Thirio δοκιμάσαμε μια από τις πλέον νόστιμες εκδοχές του. Το γευστικό ατού του πιάτου δεν ήταν άλλο φυσικό από αυτή τη βελούδινη κρέμα κουνουπιδιού και λευκής σοκολάτας που έλουζε κομματάκια κουνουπιδιού, μαζί με λάδι παστουρμά για να σκιρτά λιγουλάκι κι η μερακλήδικη καρδιά μας κι ας είμαστε fine dining.

To καρπάτσιο γαρίδας (26€) ήρθε με γάμπαρη από τον Πλαταμώνα, βουτηγμένο σε βιολογικό ελαιόλαδο, ανθό αλατιού και μοσχολέμονο και μας παρέσυρε με τη μεσογειακή γοητεία του. Η συνέχεια μας έκρυβε δύο από τα πιάτα για τα οποία παραμιλά δικαίως όλη η Αθήνα. Πρώτο ήρθε το πολυταγκαρισμένο πλέον cinnamon roll με γέμιση κιμά από κόκκορα (17€), κρέμα μετσοβόνε, πούδρα από το ασυναγώνιστο κερκυραϊκό μείγμα μπαχαρικών σπετσέρικο και μια σάλτσα παστιτσάδας, για να ικανοποιηθεί η καλοφαγάδικη ανάγκη της βούτας. Το cinnamon roll είχε υποστεί αντίστοιχη επεξεργασία με λιγότερη ζάχαρη φυσικά, μα η μαεστρία του πιάτου φάνηκε στην υπέροχη σάλτσα που απαιτεί κόπο και βαθιά γνώση του αντικειμένου για να παρουσιαστεί σε τέτοια γευστική αρμονία.

Η πίτα της μαμάς (11€) ήρθε σε ταπεράκι όπως πρέπει δηλαδή κι ήταν μια τραγανή σπανακοτυρόπιτα, με φέτα Λιβαδειάς σκέτο χάρμα. Σειρά είχε ο καλύτερος ντολμάς (23€) που φάγαμε εδώ και χρόνια κι ας μας συγχωρέσουν οι μαμάδες, οι μπαμπάδες κι οι παππούδες σας που επαίρονται για τα τυλιχτά εδέσματά τους όχι αδίκως τις περισσότερες φορές. Mε πρόβειο και μοσχαρίσιο κιμά, σκεπάστηκε με λάχανο σαβόι το οποίο φλογίζεται μπροστά στα μεγεθυμένα από όρεξη μάτια σου. Στη συνέχεια τον έλουσαν με πηχτό αυγολέμονο που κρατούσε τα ζουμιά από τους κιμάδες, φύτρες από μάραθο και λάδι ανήθου σε μια πανδαισία η οποία μας επανασύστησε θριαμβευτικά ένα από τα πλέον αγαπημένα πιάτα της ελληνικής κουζίνας.

Τελευταίο πιάτο τα σιγομαγειρεμένα short ribs (33€) με λαχανικά μπρεζέ, κάστα και μια πολέντα τραχανά για να ευφρανθεί κι η καρδούλα όσων λαχταρούν εκείνα τα ζεστά και χουχουλιάρικα πιάτα που κρύβουν τα χειμωνιάτικα εδέσματα σε κάθε κουταλιά.

Το επιδόρπιο έκρυβε ένα ρυζόγαλο crème brulee (10€) με καραμέλα, τζίντζερ και βανίλια που ήρθε και φλογίστηκε επίσης εμπρός μας ξύπνησε όλες εκείνες τις παιδικές γλυκές αναμνήσεις οι οποίες χωρούσαν σε ένα πήλινο κεσεδάκι.