«Πόρτα» ανηλίκων σε συναυλίες: Λύνονται όλα με μια απαγόρευση;

Κάθε κοινωνία αποκαλύπτει την ωριμότητά της από τον τρόπο που σχετίζεται με τα παιδιά. Όχι από το πόσο αυστηρά τα περιφρουρεί, αλλά από το πόσο ουσιαστικά τα συνοδεύει στη συνάντησή τους με τον κόσμο.

Η πρόσφατη απαγόρευση εισόδου ανηλίκων σε κλειστούς συναυλιακούς χώρους, ακόμη και με τη συνοδεία γονέα, ανοίγει μια κρίσιμη συζήτηση: μιλάμε πράγματι για πρόληψη; Ή μήπως συγχέουμε την προστασία με τον αποκλεισμό, υποκαθιστώντας τη διαπαιδαγώγηση με την ευκολία της απαγόρευσης;

Από ψυχολογική και συστημική πλευρά, το παιδί δεν ωφελείται όταν αποκλείεται συλλήβδην από την εμπειρία. Αναπτύσσεται όταν εκτίθεται σταδιακά στον κόσμο μέσα σε ασφαλή και πλαισιωμένα περιβάλλοντα, με την παρουσία ενηλίκων που εμπνέουν και εμπιστεύονται.

Η αυτορρύθμιση δεν καλλιεργείται μέσα από τη στέρηση, αλλά μέσα από τη συν-ρύθμιση. Το παιδί μαθαίνει όχι επειδή του αφαιρούμε κάθε πιθανότητα επαφής με το «επικίνδυνο», αλλά επειδή του δίνουμε τον τρόπο να το αναγνωρίζει, να το νοηματοδοτεί και να το διαχειρίζεται.

Η καθολική απαγόρευση συχνά παράγει το αντίθετο αποτέλεσμα: ενισχύει την ψυχολογική αντιδραστικότητα, προσδίδοντας στο απαγορευμένο μια ιδιαίτερη έλξη. Όποιος έχει δουλέψει θεραπευτικά με εφήβους γνωρίζει πως οι εξαρτήσεις (διαδίκτυο, αλκοόλ, ουσίες) δεν περιορίζονται με συμβολικούς αποκλεισμούς, αλλά με ουσιαστική πρόληψη, ενημέρωση και σχέση εμπιστοσύνης.

Και εδώ τίθεται ένα βαθύτερο, υπαρξιακό ερώτημα: τι είδους κόσμο θέλουμε να παραδώσουμε στα παιδιά; Έναν κόσμο που τους λέει διαρκώς «όχι»; Ή έναν κόσμο που τα καλεί σταδιακά σε συμμετοχή, προκειμένου να μάθουν, να συνδεθούν, να καλλιεργήσουν κριτήριο;

Από τι ακριβώς προστατεύουμε έναν έφηβο όταν του απαγορεύουμε να βρεθεί με τον γονιό του σε μια συναυλία; Από το αλκοόλ; Από το τσιγάρο; Ή από την ίδια τη ζωντανή εμπειρία;

Η μουσική δεν είναι απλώς διασκέδαση. Είναι χώρος ταυτότητας, σύνδεσης και πολιτισμικής μύησης. Όταν μοιράζεται ανάμεσα σε γονέα και παιδί, μετατρέπεται σε βαθιά παιδαγωγική πράξη.

Μια ώριμη κοινωνία δε μεγαλώνει τα παιδιά της με ένα λιτό «απαγορεύεται».

Τα μεγαλώνει με παρουσία, διάλογο και σταδιακή εμπιστοσύνη.

Γιατί η πραγματική προστασία δεν είναι να κρατάς το παιδί μακριά από τον κόσμο.

Είναι να στέκεσαι δίπλα του, όσο μαθαίνει να βρίσκει τη θέση του μέσα σε αυτόν.