Ε ρε (κρεατο)γλέντια! Φάγαμε στον Καραγκιόζη στο Μπουρνάζι και μεταδίδουμε

Τίποτα δεν είναι τυχαίο τελικά. Αν μια ταβέρνα κρατάει επί δεκαετίες κόντρα σε κρίσεις και καιρούς, τότε κάνει καλά. Έτσι είναι και ο Καραγκιόζης στο Περιστέρι. Κοντά στην πλατεία Μπουρναζίου, στέκει αγέρωχος με την μεγάλη του σάλα να έχει υποδεχτεί γενιές ολόκληρες περιστεριωτών και όχι μόνο.

Έτσι κι εμείς βρεθήκαμε μια δροσερή νύχτα στην περιοχή και αποφασίσαμε να δοκιμάσουμε τον εκτενή του κατάλογο για να διαπιστώσουμε αν όντως αξίζει. Και άξιζε.

Ο χώρος μέσα είναι πραγματικά τεράστιος, δύσκολα δε θα βρεις να κάτσεις εκτός αν πέσεις πάνω σε βάφτιση – όπως και πέσαμε – οπότε μπορείς κάλλιστα να πιάσεις τραπεζάκι στην εξωτερική του αυλή, η οποία διαθέτει και σομπίτσες.

Το σέρβις είναι σβέλτο και εξυπηρετικότατο. Χαμογελαστά παιδιά, ανταποκρίθηκαν πλήρως στην αιτήσεις και στις απαιτήσεις μας, ενώ μας εξήγησαν με το νι και με το σίγμα τον κατάλογο, ο οποίος περιλαμβάνει όλες τις σταθερές αξίες μιας ταβέρνας με έμφαση στο κρέας, εκτελεσμένες σωστά.

Πάμε λοιπόν το δια ταύτα. Όντας πολύ πεινασμένοι μετά από προπόνηση στο παρακείμενο Ultra Flex Gym, του δώσαμε να καταλάβει στην πρωτεΐνη. 

Στα των ορεκτικών, ξεκινήσαμε με τζατζίκι μπόμπάτο (4,5€), με αρκετό σκόρδο, και κατιτίς παραπάνω αλάτι από όσο θα θέλαμε, το οποίο όμως έκανε όμορφη παρέα στο ψητό ψωμάκι που μας κοιτούσε από την άκρη του τραπεζιού. Φοβερό το τηγάνισμα στα παστουρμαδοπιτάκια (6,5€), η ζύμη δεν κράτησε σχεδόν καθόλου λάδι.

Συνεχίζοντας με τα κρεατικά, πρώτα ήρθαν τα μοσχαρίσια μπιφτέκια (10€) με πατάτες τηγανιτές, αρκούντως ζουμερά, με μπαχαρικά τόσο όσο. Υποθέτουμε πως θα είχαν και ολίγο χοιρινό μέσα αν κρίνουμε από την υφή τους, το οποίο όμως τους ταίριαζε. Στη συνέχεια προσγειώθηκαν τα αρνίσια παϊδάκια (10€ κι αυτά με πατάτες), τραγανά με το λιπάκι τους και αρκετό ψαχνό, καταναλώθηκαν αμέσως ωσάν φρουτάκια.

Σειρά είχε η Πικάνια ΗΠΑ, των 370 γρ. (24€), η οποία ήταν αρκούντως ζουμερή, μαλακή και νόστιμη. Η σχάρα του Καραγκιόζη απέδειξε ότι μπορεί να διαχειριστεί και πιο «εκλεκτές» κοπές, με νόστιμο αποτέλεσμα, ακόμα και αν το ψήσιμο πήγαινε προς το well done, παρ’ ότι το είχαμε ζητήσει medium.

Το τέταρτο κυρίως πιάτο που παραγγείλαμε ήταν ένα ψαρονέφρι σουβλάκι που μας έκλεισε το μάτι στον κατάλογο και δεν μπορέσαμε να αντισταθούμε. Ήρθε και αυτό σε ένα στρώμα με πατάτες τηγανητές, και ήταν ψημένο σωστά, ζουμερό και σε ικανοποιητική ποσότητα (16€).

Για τις φυτικές ίνες, προτιμήσαμε τη σαλάτα Καραγκιόζης, η οποία φτιάχνεται με μαρούλι, λάχανο, τοματίνια και σως μπαλσάμικου και ήταν νόστιμη, χωρίς να εντυπωσιάζει (7€), ενώ τα αρμυρίκια (7,5€) αντικατέστησαν το σταμναγκάθι που είχε τελειώσει και ήταν εξαιρετικά. Τραγανά, με μπόλικο ελαιόλαδο, κοντράρουν εύκολα τα βλήτα αν μας ρωτάς.

Δυστυχώς τους είχε τελειώσει το κοντοσούβλι (24€ το κιλό) και το κοκορέτσι (11€) για το οποίο διαβάσαμε ότι φημίζεται.

Θα επανέλθουμε όμως, μιας και ο Καραγκιόζης είναι μια τιμιότατη οικογενειακή ταβέρνα, με μοναδικό ίσως μείον το θέμα του πάρκινγκ και κάποιες αστοχίες με το αλάτι. Το πρώτο λύνεται παρκάροντας από την απέναντι πλευρά του δρόμου στο οποίο βρίσκεται το μαγαζί, μέσα στα στενάκια.

Το δεύτερο επίσης λύνεται, απλά ζήτα τους να βάλεις εσύ όσο θες.