Πώς καταλαβαίνεις ότι δεν είσαι κουρασμένος/η, απλά βαριέσαι

Υπάρχουν μέρες που λες «δεν μπορώ, είμαι πτώμα» και πέφτεις στον καναπέ με το δράμα που αρμόζει στην περίσταση. Και μετά, ως διά μαγείας, αν σου πει κάποιος «πάμε για ποτό;» ή αν σκάσει μήνυμα από άνθρωπο που σε ενδιαφέρει, ξαφνικά ζωντανεύεις σαν λουλούδι που το πότισαν. Κάπου εκεί γεννιέται η υποψία: Μήπως δεν είσαι και τόσο κουρασμένος/η τελικά; Μήπως αυτό που νιώθεις δεν είναι σωματική ή ψυχική εξάντληση, αλλά μια μεγαλοπρεπέστατη βαρεμάρα;

Η ενέργειά σου επιστρέφει μυστηριωδώς όταν προκύπτει κάτι ωραίο

Όταν είσαι αληθινά κουρασμένος/η, είσαι κουρασμένος/η οριζοντίως και καθέτως. Δεν σε σώζει ούτε το αγαπημένο σου μπαρ, ούτε η τέλεια παρέα, ούτε η ιδέα μιας βόλτας που υπό άλλες συνθήκες θα σε ξεσήκωνε. Η κούραση δεν περνάει στη σκέψη ενός signature κοκτέιλ.

Η βαρεμάρα, αντίθετα, κάνει ακριβώς αυτό. Σε αφήνει να σέρνεσαι όσο είσαι κολλημένος/η σε κάτι που δεν σε γεμίζει, αλλά το δευτερόλεπτο που μυρίσει κάτι ενδιαφέρον, ή έστω μια στοιχειώδη αλλαγή παραστάσεων, εξαφανίζεται σαν να μην υπήρξε ποτέ. Αν από το «δεν μπορώ να σηκωθώ από τον καναπέ» περνάς στο «σε δέκα λεπτά είμαι έτοιμος/η», τότε μάλλον δεν φταίνε τα αποθέματα ενέργειάς σου αλλά το πόσο αδιάφορο σου φαινόταν αυτό που έκανες πριν.

Δεν νυστάζεις, απλώς όλα σου φαίνονται αγγαρεία

Άλλα σημάδια της κούρασης: Τα βλέφαρά σου βαραίνουν, το μυαλό θολώνει, η αντοχή σου μειώνεται, έχεις την αίσθηση ότι το σώμα σου ζητάει ξεκούραση, λαχταράς το κρεβάτι σου. Στη βαρεμάρα, από την άλλη, δεν νιώθεις νύστα, νιώθεις ότι κάθε τι που έχεις να κάνεις έχει το σεξαπίλ φορολογικής δήλωσης. Το inbox σε απωθεί, η δουλειά σε κοιτάζει απειλητικά από την οθόνη, το συμμάζεμα του σπιτιού σου φαίνεται σαν τιμωρία βγαλμένη από μεσαιωνικό μοναστήρι. Κι εσύ δεν θες να κάνεις τίποτα –μέχρι να προκύψει η συνθήκη της προηγούμενης παραγράφου.

Χαζεύεις ασταμάτητα χωρίς να ξεκουράζεσαι στην πραγματικότητα

Η κούραση συχνά ζητά αποφόρτιση. Έναν ύπνο, λίγη ησυχία, ένα διάλειμμα αληθινό. Η βαρεμάρα, πάλι, καταλήγει συχνά σε εκείνο το ατέλειωτο doom scrolling, που δεν είναι ούτε διασκέδαση, ούτε ξεκούραση, ούτε τίποτα παραγωγικό. Και το πιο εκνευριστικό είναι ότι, αφού περάσεις μία ώρα βλέποντας reels, stories, ειδήσεις, βιντεάκια με σκύλους και συνταγές που δεν θα φτιάξεις ποτέ, δεν νιώθεις αναζωογονημένος/η. Νιώθεις ακόμα πιο άδειος/α και πιο βαλτωμένος/η.

Ξεκουράζεσαι και πάλι δεν στρώνει η κατάσταση

Αυτό είναι το σημείο-κλειδί. Αν κοιμήθηκες, αράξες, έκανες ένα διάλειμμα (όχι δεκάλεπτο για τσιγάρο, διάλειμμα κανονικό, διακοπές ας πούμε), κι όμως συνεχίζεις να νιώθεις το ίδιο «μπλιαχ», υπάρχει σοβαρή πιθανότητα να μην είναι η κούραση το πρόβλημά σου. Η πραγματική κόπωση, έστω σε έναν βαθμό, βελτιώνεται όταν ξεκουράζεσαι. Η βαρεμάρα όχι. Κάθεται εκεί, αγέρωχη, και σε κοιτάζει ειρωνικά από την άλλη άκρη του καναπέ.

Γιατί αυτό που σου λείπει δεν είναι η ανάπαυση, αλλά το νόημα, η διέγερση, η αλλαγή, η επιθυμία να εμπλακείς με κάτι. Δεν χρειάζεσαι απαραίτητα άλλες δύο ώρες ξάπλα. Μπορεί αυτό που χρειάζεσαι να είναι ένας καλός λόγος για να σηκωθείς.