Μεθύστε με τ΄αθάνατο κρασί της καζούρας

Μπορώ να καταλάβω γιατί ο Πρόεδρος της Δημοκρατιας, κ. Τασούλας είναι αντιπαθής σε αρκετό μέρος του πολιτικού κόσμου και του εκλογικού σώματος – πιθανότατα όχι προσωπικά αλλά πολιτικά.

Αφενός το προφίλ του που θυμίζει δεξιό κομματάρχη της δεκαετίας του 1950, στο πλαίσιο του οποίου έκανε και την τακτοποίηση των συντοπιτών του λίγο πριν φύγει από την προεδρία της Βουλής- Θα το θυμάαστε, ε;- πράξη που «θεσμική» δεν την λες.   

Αφετέρου το ότι παρόλο που ήταν ο πρώτος πρόεδρος που εξελέγη χωρίς την αυξημένη πλειοψηφία των 180 βουλευτών- πρακτικά χωρίς να πρέπει να υπάρχει συναίνεση δύο ή περισσοτέρων κομμάτων, ο Κ. Μητσοτάκης τον επέλεξε ως ακραιφνή νεοδημοκράτη γυρίζοντας την πλάτη στην αναζήτηση συναινέσεων για τη συμβολική θέση του ταγού της δημοκρατίας.

Από εκεί και πέρα το κράξιμο που τρώει λόγω των ατυχιών που είχε μετά το πέρας της παρέλασης της 25ης Μαρτίου δεν μπορεί να συνδεθεί με την πολιτική στάση του Προέδρου ή με το προφίλ του. Το αν θα κάνει σαρδάμ στις χρονολογίες λόγω τρακ δεν τον καθιστά ακατάλληλο για τη θέση.

Η κίνησή του να ζητήσει επανάληψη της καταγραφής της ζωντανής δήλωσής του είναι λίγο πιο προβληματική, αλλά ούτε αυτή μπορεί να στοιχειοθετήσει ακαταλληλότητα. Οι καζούρες με τις ατυχείς on camera στιγμές των πολιτικών μπορεί μια καλή ευκαιρία να αποδομηθεί η περσόνα τους, όπως είχε δείξει, μεταξύ πολλών άλλων, η Μαλβίνα με τα σαρδάμ του «τάπερμαν», αλλά δεν συνιστούν αντιπολιτευτικό λόγο.

Είναι η αποθέωση της πολιτικής της κλειδαρότρυπας: γιατί να κουραστούμε να αναδείξουμε πώς φτάσαμε να εκλέγεται Πρόεδρος ένας αμιγώς κομματικός παράγοντας χωρίς ίχνος ευρύτερης συναίνεσης, όταν μπορούμε απλά να ανεβάσουμε ένα ειρωνικό βιντεάκι στο TikTok;

Το πραγματικό πρόβλημα με τον κ. Τασούλα στο Προεδρικό Μέγαρο δεν είναι ότι ανήμερα της 25ης Μαρτίου τα έχασε μπροστά στις κάμερες και ζήτησε "take 2" σαν άπειρος τηλεπαρουσιαστής. Το πρόβλημα είναι ότι η πολιτική του νοοτροπία μοιάζει να έχει κολλήσει στην εποχή που ο ίδιος προσπάθησε, ανεπιτυχώς, να ανακαλέσει στη μνήμη του. Η πραγματική ανορθογραφία κρύβεται στα ρουσφέτια της προηγούμενης μέρας, όχι στο σαρδάμ της επόμενης.

Ας γελάσουμε, λοιπόν, με την τηλεοπτική αστοχία, ας φτιάξουμε τα memes της εβδομάδας και ας αφήσουμε τον επικοινωνιακό αφρό να κάνει τον κύκλο του. Αλλά ας μην έχουμε αυταπάτες. Όσο η δημόσια σφαίρα πετροβολάει το περιτύλιγμα και τα λεκτικά ολισθήματα, η κυβέρνηση απολαμβάνει ανενόχλητη το γεγονός ότι επέβαλε έναν Πρόεδρο της απολύτου κομματικής της αρεσκείας, περνώντας κάτω από τα ραντάρ της ουσιαστικής κριτικής.