Σύνορα ο patriot δεν γνωρίζειειεει

«Πατρίδα μας όλη η γη» θα μπορούσε να είναι η ευφάνταστη απάντηση της κυβέρνησης στις επικρίσεις που δέχεται για την ανάληψη συμμετοχικής δράσης στον νέο μεσανατολικό πόλεμο.

Γιατί, εδώ που τα λέμε τα περί «αμυντικής κίνησης» δεν καλοστέκονται όταν έχεις στείλει πυραύλους στην άκρη του κόσμου, οι οποίοι μάλιστα ως εκ θέσεως καμία σχέση δεν έχουν με τα ελληνικά σύνορα και την προστασία τους. Όμως αν το παίξεις διεθνιστής, η έννοια της πατρίδας - όπως και του patriot-η – διευρύνονται κατά το δοκούν και εσύ βγαίνεις λάδι.   

Εδώ που τα λέμε γιατί ανησυχούν οι εγχώριοι ριψάσπιδες; Δεν έχουμε ξεκάθαρα την προστασία του Προέδρου Τραμπ αν παρ’ ελπίδα η «αμυντική» μας κίνηση εκνευρίσει το Ιράν και στείλει κανένα πυραυλάκι ή καμιά τρομοκρατική επίθεση προς τα εδώ; «Ασφαλώς και την έχουμε!», σαν να ακούω την ελληνική διπλωματία να διαβεβαιώνει.

Βέβαια οι σύμμαχοι των ΗΠΑ στην ευρύτερη περιοχή δεν νιώθουν το ίδιο άνετα με αυτή τη διαβεβαίωση καθώς κάθε λιγο και λιγάκι τρέχουν στα καταφύγια και προσεύχονται, αλλά ίσα κι’ όμοια είμαστε εμείς με τους σαουδάραβες; Την ίδια ανάγκη μας έχουν οι ΗΠΑ εμάς, τους νατοϊκούς τους συμμάχους με τους σαουδάραβες; Ε. όχι δα!

Πέρα από πλάκα, εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα δίλημμα που η χώρα δεν είχε αντιμετωπίσει για σχεδόν έναν αιώνα (εξαιρώ τον πόλεμο της Γιουγκοσλαβίας καθώς δεν θα μπορούσε να έχει πολεμικές συνέπειες για την Ελλάδα η συνδρομή της). Θα πάρουμε ουσιαστικά το μέρος κάποιου ή όχι και τι σημαίνει η μία ή η άλλη απόφαση; Παρότι κατανοώ ότι δεν είναι δυνατόν να… συνεδριάζει η Βουλή και να δίνει την έγκρισή της πριν από κάθε παραμικρή κίνηση της χώρας στον στίβο της γεωστρατηγικής, θεωρώ ότι αυτού του τύπου οι πρωτοβουλίες χρειάζονται συναινέσεις.

Όταν όμως μιλάμε για συναινέσεις στο ελληνικό πολιτικό σύστημα, συνήθως εννοούμε κατόπιν εορτής τηλεφωνήματα και ενημερώσεις αρχηγών, αφού έχουν ήδη φορτωθεί οι πύραυλοι. Εδώ υπάρχει μια ειρωνεία: η εγχώρια πολιτική σκηνή μπορεί να αναλώσει εβδομάδες ολόκληρες σε τοξικούς καβγάδες για μια ατάκα σε πρωινάδικο ή για την ανακαίνιση ενός υπουργικού γραφείου, αλλά όταν πρόκειται να εμπλακούμε στην πιο εύφλεκτη γεωπολιτική κρίση του αιώνα, η απόφαση λαμβάνεται με συνοπτικές διαδικασίες και – τολμώ να πω- πίσω από κλειστές πόρτες. Μέχρι φυσικά να στραβώσει κάτι, οπότε το τροπάρι αλλάζει και γίνεται  αυτόματα «πρέπει να είμαστε όλοι ενωμένοι απέναντι στην κρίση».

Η ανάπτυξη στρατιωτικού υλικού και προσωπικού σε μια εμπόλεμη ζώνη χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από τον Έβρο, δεν είναι απλώς ένα PR stunt για να πάρουμε τα εύσημα στο επόμενο briefing του ΝΑΤΟ, ούτε μια επικοινωνιακή ευκαιρία για φωτογράφιση στον Λευκό Οίκο. Είναι μια κίνηση που μας βάζει αυτομάτως στον χάρτη των δυνητικών στόχων, σε μια εποχή που τα drones δεν το έχουν σε τίποτα να περάσουν μια βόλτα και πάνω από τα ελληνικά νησιά. Αν αποφασίσαμε να παίξουμε τον ρόλο της προκεχωρημένης δυτικής «ασπίδας» το λιγότερο που οφείλει η ηγεσία είναι να εξηγήσει στους πολίτες το πραγματικό ρίσκο αυτής της πρωτοβουλίας.

Μήπως στην αγωνιώδη προσπάθειά μας να αναδειχθούμε στον πιο πρόθυμο και καλό μαθητή της Ουάσινγκτον, καταλήξουμε να πληρώσουμε τον λογαριασμό σε ένα τραπέζι που δεν έχουμε καν θέση- και που οι συνδαιτημόνες μας δεν πιστεύουν καν στον διεθνισμό;