Η βραδιά μας στο F*ckin Fine στην Αριστείδου είχε burger με λαβράκι όνειρο και pizza bites με τσάτνεϊ αχλάδι και γκοργκοντζόλα δικαιώνοντας το όνομα του νέο food spot μέχρι τελείας.
γράφει:
Ακόμη κι αν είσαι τακτικός θαμώνας ή μόνιμος κάτοικος του αθηναϊκού κέντρου εκπλήσσεσαι με τον αριθμό των νέων καφέ, μπαρ, street food spots και φαγάδικων που ανοίγουν συνεχώς στην πόλη, ανανεώνοντας την γαστρονομική της ατζέντα. Μια βόλτα μάλιστα στα πέριξ του εμπορικού τριγώνου (o όρος υιοθετήθηκε το 2019 κι από τον Δήμο Αθηναίων και περιγράφει αυτή την πολύ όμορφη περατζάδα που μπορείς να κάνεις μεταξύ Συντάγματος και Μοναστηρακίου) μπορεί να επιβεβαιώσει του γραπτού λόγου μας το αληθές καθώς θα παρατηρήσεις νέες προσθήκες και αφίξεις στον νοητό χάρτη της πρωτεύουσας. Εμείς άλλο που δεν θέλουμε φυσικά να ανακαλύπτουμε νέα food spots και να δοκιμάζουμε τα μενού τους για αυτό και χαιρετήσαμε την άφιξη του F*ckin Fine στην Αριστείδου δίπλα σχεδόν σε μια από τις πλέον αγαπημένες γαστρονομικές πιάτσες της πόλης που φιλοξενεί το Manari, το Dopios, το Odori, το Tanpopo και την Κάψα μεταξύ άλλων.
Στο όμορφο δρομάκι της Αριστείδου λοιπόν το F*ckin Fine ήρθε με μια rock n roll διάθεση για να κινηθεί σε αγαπημένα bar food μονοπάτια παρουσιάζοντας έναν μικρό αλλά απόλυτα στοχευμένο και value for money κατάλογο. Στα των ποτών η φάση παίζεται κυρίως μεταξύ μικροζυθοποιείων που παρουσιάζουν αγαπημένες ετικέτες τους και κρασιών του ελληνικού αμπελώνα (από 5€ το ποτήρι). Εμείς πιστοί στο Bee του κτήματος Παλυβού πήγαμε με τη safe επιλογή ενός πολυαγαπημένου μας ροζέ. Ζωηρό, παιχνιδιάρικο και τριανταφυλλένιο κρασί με εκφραστικά αρώματα ζουμερών φρούτων (Φράουλα, κεράσι, ρόδι, φρούτα του δάσους και τσιχλόφουσκα) και ήπιο αφρισμό ταιριάζει γάντι με μια ευρεία επιλογή φαγητών για να πας το pairing στο επόμενο επίπεδο.
Έπειτα περάσαμε στον κατάλογο του φαγητού ο οποίος έχει δομηθεί με βάση την to-share λογική με αγαπημένες comfort συνταγές που ταιριάζουν στην after office industrial αύρα του χώρου που ήρθε για να απενοχοποιήσει πέρα από τις βωμολοχίες (εκ του τίτλου του κρίνοντας) και την ανάγκη για ένα λαχταριστό break από το διατροφικό πρόγραμμα που ακολουθεί ο καθένας. Ισορροπώντας μεταξύ ελληνικής, αμερικανικής και ιταλικής κουζίνας το μενού είχε μπόλικα twists από τις διεθνείς μαγειρικές που έχουν καθιερωθεί στη συνείδηση των foodies τα τελευταία χρόνια, μέσα από μια urban ματιά ως προς την παρουσίασή τους. Η αρχή έγινε με ένα από τα πιο νόστιμα ταρτάρ μοσχαριού (15€) που δοκιμάσαμε προσφάτως. Με κινέζικο λάχανο και τηγανιτό καρότο ήταν πολύ πλούσιο με μια έξτρα πικάντικη αψάδα που υποδέχθηκε ενθουσιωδώς ο ουρανίσκος μας.
Ακολούθησε το burger με panko λαβράκι, mayo sriracha, κολοκύθι και μια υπέροχη και στιβαρή σως ταρτάρ που έδεσε εξαιρετικά στο συνολικό γευστικό αποτέλεσμα ικανοποιώντας και με το παραπάνω τις ψαροφαγικές ορέξεις μας με τις εντάσεις του. Σειρά είχε μια άκρως ενδιαφέρουσα εκδοχή των μοτσαρέλα sticks που θα βρεις δυστυχώς κατά 90% κατεψυγμένες στην εστιατορική σκηνή της Αθήνας. Εδώ δοκιμάσαμε μια panko μοτσαρέλα με αγριοκέρασο και τριμμένο φυστίκι σε μια αναπάντεχα ευχάριστη γευστική σύμπραξη που δεν έχανε ούτε σε τραγανότητα ούτε σε λιωμένη γέμιση.
Έπειτα στο τραπέζι μας έφτασαν τα αραντσίνι με παρμεζάνα (9€), πιπεριά Φλωρίνης, μαρμελάδα ντομάτας και σως ταρτάρ. Πάρα πολύ τραγανά και πλούσια σε γέμιση είχαν μια θαυμαστή γευστική ισορροπία που μας κέρδισε από την πρώτη μπουκιά. Τελευταία μα ευτυχώς όχι καταϊδρωμένη έφτασε η ξυλοφουρνιστή πίτσα (8€) με γκοργκοντζόλα, τσάτνεϊ αχλάδι και προσούτο σε μια γενναιόδωρη ατομική μερίδα που ήταν εξαιρετικά αφράτη και νόστιμη. Η γκοργκοντζόλα φυσικά ανέδειξε τη γευστική της υπεροχή απογειώνοντας το πιάτο ενώ το τσάτνεϊ αχλάδι ήταν ένα λελογισμένο ρίσκο που απέδωσε και με το παραπάνω προσθέτοντας μια υφάλμυρη γεύση που μας άρεσε ιδιαίτερα, κλείνοντας με τον ιδανικό τρόπο τη βραδιά.
