Γιατί η μουσική στα γυμναστήρια είναι τόσο χάλια;

Πηγαίνεις για προπόνηση, έχεις κοιμηθεί σωστά, έχεις φάει το pre-workout γεύμα σου, έχερις πιει καφεδάκι και είσαι έτοιμος να σηκώσεις σίδερα. Ξάφνου συνειδητοποιείς πως από τα ηχεία ξεκινά κάτι που ακούγεται σαν ηλεκτρικό ανοιχτήρι κονσέρβας πάνω σε χαλασμένο καλοριφέρ. Καλώς ήρθες στο σύμπαν της αδιάφορης gym μουσικής.

Λες και η εμπειρία του γυμναστηρίου δεν είχε ήδη τα ζόρια της. Ο τύπος που κάθεται στο μοναδικό μηχάνημα και χαζεύει στο κινητό. Η ουρά για τους αλτήρες. Η εσωτερική πάλη να κάνεις άλλη μία επανάληψη. Έκατσε και ένα soundtrack που σε κάνει να νιώθεις ότι βρίσκεσαι σε ασανσέρ. Τι ωραία.

Το σύνδρομο του «ίδιου κομματιού για πάντα»

Σε πολλά γυμναστήρια κυριαρχεί συνήθως ένα είδος απρόσωπης ηλεκτρονικής μουσικής. Ένα μπιτάκι που δεν αλλάζει ποτέ, επαναληπτικό και στάσιμο. Ξεκινά ένα κομμάτι, περνάνε 20 λεπτά και νομίζεις ότι παίζει ακόμα το ίδιο. Μπορεί να έχει αλλάξει, αλλά τόσο λίγο που δύσκολα το καταλαβαίνεις. Και κάπου εκεί γεννιέται το ερώτημα: βοηθάει όντως αυτό στην απόδοση;

Η μουσική έχει αποδεδειγμένα επίδραση στην ένταση, στον ρυθμό, στη διάθεση. Ένα κομμάτι με κορύφωση, με ρεφρέν, με ένταση, μπορεί να σε σπρώξει να βγάλεις την τελευταία επανάληψη. Αντίθετα, ένας μονότονος ήχος που παίζει στο παρασκήνιο απλώς υπάρχει. Δεν σε ενοχλεί αρκετά για να φύγεις, αλλά δεν σε εμπνέει κιόλας.

Λίγη ταυτότητα δεν βλάπτει

Δεν λέμε να μετατραπεί κάθε γυμναστήριο σε ροκ ή μέταλ συναυλία. Ούτε σε techno πάρτι. Αλλά λίγη προσωπικότητα στη μουσική επιλογή δεν βλάπτει ρε παιδιά. Ένα δυναμικό ροκ κομμάτι, λίγη 90s ενέργεια, ένα γνωστό pop hit που όλοι σιγοτραγουδούν. Κάτι που να έχει χαρακτήρα, να σε «τσιτώσει» λίγο.

Μήπως τελικά φταίνε τα ακουστικά;

Η αλήθεια είναι ότι πολλοί λύνουν το πρόβλημα απλά: βάζουν ακουστικά. Φτιάχνουν τη δική τους playlist και απομονώνονται. Ίσως γι’ αυτό οι υπεύθυνοι δεν δίνουν ιδιαίτερη σημασία. Αν ο καθένας ακούει τα δικά του, η «κοινή» μουσική μένει στο περιθώριο. Αλλά το γυμναστήριο είναι και συλλογική εμπειρία, ρε παιδί μου. Έχει ενέργεια χώρου. Και η μουσική μπορεί να τη χτίσει ή να τη διαλύσει.

Υπάρχει ελπίδα;

Δεν ζητάμε κάτι εξεζητημένο. Λίγο ροκ, καμιά μεταλιά, λίγο hip hop, λίγο dance με ένταση. Κομμάτια με ρυθμό που ανεβαίνει, που έχουν αρχή, μέση και τέλος, να σε βοηθήσουν να πάρεις τα πάνω σου και να βγάλεις καμιά επανάληψη παραπάνω. Όχι αδιάφορα μπιτάκια, όχι μίζερο ραδιόφωνο.

Γιατί στο τέλος της ημέρας, όσο σημαντικά κι αν είναι τα κιλά, η διάθεση είναι αυτή που σηκώνει τα σίδερα.

Και του γυμναστηρίου τα σίδερα, θένε και τη μουσική τους.