Υπάρχει μια περίεργη προκατάληψη γύρω από το να μαγειρεύεις μόνο για τον εαυτό σου: Σαν να είναι κάτι προσωρινό, κάτι που κάνεις μέχρι να βρεις παρέα, σχέση, οικογένεια, τραπέζι με φασαρία. Κι όμως, η κουζίνα δεν είναι σκηνή μόνο για μεγάλες παραγωγές. Είναι και το μικρό, προσωπικό σου στούντιο, όπου μπορείς να αφουγκραστείς, και μετά να δημιουργήσεις, αυτό που πραγματικά θέλεις. Και αυτό, ειδικά σε μια καθημερινότητα που σε τραβάει από παντού, είναι μικρό θαύμα.
Όταν μαγειρεύεις για πολλούς, σκέφτεσαι προτιμήσεις, αλλεργίες, ιδιοτροπίες. Όταν μαγειρεύεις για σένα, η ερώτηση είναι μία: «Τι έχω όρεξη σήμερα;».
Κάποιες μέρες είναι μια ζεστή σούπα που σε προσγειώνει, άλλες ένα πιάτο ζυμαρικά με υπερβολικό τυρί, χωρίς να απολογείσαι σε κανέναν. Μπορεί να είναι μια σαλάτα πολύχρωμη, τόσο χαώδης όσο και το μέσα σου. Το να σταθείς δέκα λεπτά στον πάγκο και να κόψεις λαχανικά μόνο για σένα δεν είναι αγγαρεία. Είναι να φροντίζεις κάποιον που αγαπάς –τον εαυτό σου, δηλαδή, για να παραφράσουμε και την διάσημη ρήση του Γούντι Άλεν.
Υπάρχουν βράδια που η άδεια καρέκλα απέναντι από το τραπέζι βαραίνει, αλλά υπάρχουν και βράδια που η σιωπή είναι δώρο. Δεν χρειάζεται small talk, δεν χρειάζεται να συγχρονίσεις μπουκιές και συζητήσεις. Μπορείς να φας όσο αργά ή γρήγορα θέλεις, στο τραπέζι ή στον καναπέ, με μουσική, με τηλεόραση, με ένα podcast ή και με τίποτα.
Η κουζίνα για έναν είναι ευέλικτη. Δεν σε κρίνει αν φας κατευθείαν από το τηγάνι, ούτε σε ρωτά γιατί έβαλες ρίγανη παντού. Είναι ο χώρος όπου μπορείς να δοκιμάσεις, να αποτύχεις, να αυτοσχεδιάσεις χωρίς κοινό. Και αυτό είναι απελευθερωτικό.
Καθότι οι συνταγές είναι συχνά γραμμένες για οικογενειακά τραπέζια, ένα από τα πρακτικά ζητήματα της μαγειρικής για έναν είναι οι ποσότητες. Όμως το να μάθεις να μαγειρεύεις «μικρά» είναι δεξιότητα. Μικρή κατσαρόλα. Μικρό ταψί. Μία μερίδα ριζότο που ανακατεύεις υπομονετικά. Ή, αν θέλεις, δύο μερίδες επίτηδες, για να έχεις αύριο έτοιμο φαγητό και να ευχαριστείς τον χθεσινό σου εαυτό. Άλλωστε, το meal prep δεν είναι μόνο τάση του fitness. Είναι και ένας τρόπος να λες «σε σκέφτηκα» στον μελλοντικό εαυτό σου.
Όταν ζεις μόνος/η, είναι εύκολο να πέσεις στην παγίδα του «δεν βαριέσαι». Ένα τοστ όρθιος/α, δημητριακά για βράδυ, delivery επειδή «για έναν δεν αξίζει να μαγειρέψω».
Αξίζει και παρααξίζει. Όχι μόνο για τη διατροφή σου, ή για τη γκουρμεδιά του πράγματος, αλλά για τη ρουτίνα. Για το ότι στρώνεις τραπέζι, έστω και για έναν. Για το ότι βάζεις το φαγητό σε πιάτο αντί να το τρως από τη συσκευασία του. Για το ότι αφιερώνεις χρόνο στην καλύτερη εκδοχή αυτοφροντίδας της ημέρας σου. Και τελικά, γιατί το πώς τρως, διαμορφώνει το πώς νιώθεις.
Υπάρχει κάτι σχεδόν διαλογιστικό στο να ανακατεύεις μια σάλτσα, να ακούς το κρεμμύδι να τσιγαρίζεται, να μυρίζεις το σκόρδο πριν το δεις να παίρνει χρώμα. Είναι από τις λίγες δραστηριότητες που ενεργοποιούν όλες τις αισθήσεις σου ταυτόχρονα. Και μέσα σε αυτό το μικρό, καθημερινό σύμπαν, μπορείς να σκεφτείς, να ξεθυμάνεις, να οργανώσεις τη μέρα σου, ή απλώς να σταματήσεις να τρέχεις. Δεν είναι τυχαίο που σε περιόδους αλλαγών, χωρισμών, μετακομίσεων, πολλοί άνθρωποι αρχίζουν να μαγειρεύουν περισσότερο. Η κουζίνα λειτουργεί σαν άγκυρα, γίνεται κάτι σταθερό, κάτι που ελέγχεις.
Η ιδέα ότι το να μαγειρεύεις για έναν είναι «στενάχωρο» λέει περισσότερα για τα στερεότυπά μας παρά για την πράξη την ίδια. Το φαγητό δεν έχει αξία μόνο όταν μοιράζεται, έχει αξία και όταν σε θρέφει, κυριολεκτικά και μεταφορικά. Μπορείς να ανάψεις ένα κερί και να γελάσεις με το πόσο στημένο ή δήθεν ακούγεται αυτό. Μπορείς να παραγγείλεις καλό κρασί μόνο για σένα. Μπορείς να φτιάξεις το αγαπημένο σου φαγητό, ακόμη κι αν κανείς άλλος δεν το τρώει. Η αυτοφροντίδα δεν χρειάζεται κοινό για να είναι αληθινή.
Σε έναν κόσμο που σου μαθαίνει πως μόνο ότι μοιράζεται έχει αξία, το να μαγειρεύεις συνειδητά για σένα είναι μια μικρή πράξη αντίστασης. Αντί να συμβιβάζεσαι προκειμένου να μη μείνεις μόνος/η σου, ή να περιμένεις την παρέα και την ευκαιρία, φροντίζεις τον εαυτό σου εδώ και τώρα. Κι αν το καλοσκεφτείς, αυτό είναι ίσως το πιο ώριμο, το πιο τρυφερό πράγμα που μπορείς να κάνεις για σένα: να σταθείς στην κουζίνα σου, να κόψεις, να ανακατέψεις, να δοκιμάσεις και να πεις, χωρίς μάρτυρες και χειροκροτήματα, «καλή όρεξη».
