Και οι 7 ήταν υπέροχοι;

Οφείλω να ομολογήσω ότι αδυνατώ να δικαιολογήσω πλήρως μέσα μου τον χαμό που έγινε για τους επτά φιλάθλους του ΠΑΟΚ, οι οποίοι έχασαν τη ζωή τους στο τροχαίο στη Ρουμανία.

Πρόκειται οπωσδήποτε για πολύ θλιβερό συμβάν, που μπορεί να χαρακτηριστεί ακόμη και τραγωδία. Όχι όμως «εθνική» τραγωδία που θα δικαιολογούσε αυτές τις εξάρσεις πένθους στη Θεσσαλονίκη – τουλάζχιστον κατάτη γνώμη μου. Εδώ κόντεψαν να «ρίξουν τα τείχη» της συμπορωτεύουσας για την επιστροφή των σωρών των άτυχων ανθρώπων. Γιατί άραγε;

Σκεφτόμουν τον τρόπο με τον οποίο ηρωοποιείται κάποιος από έναν κύκλο ανθρώπων που δεν τον γνώριζε προσωπικά. Είναι αναγκαστικό να επιτελεί κάτι ανώτερο αυτός για να αναγνωριστεί ως συμφορά η απώλειά του; Απο ό,τι φαίνεται όχι. «δεν έχεις ιδέα πως λειτουργεί το πράγμα στη Βόρεια Ελλάδα» μου έλεγε θεσσαλονικιός φίλος με τον οποίο μοιραζόμουν τον προβληματισμό μου. Δεν είμαι σίγουρος ότι είναι ζήτημα τοπικό.

Δεν ξέρω αν έννοιες όπως αυτές της «μητέρας», της «οικογένειας», των πολιτισμικών «δεσμών» έχουν άλλη σημασία στον βορρά από ό,τι στον ελληνικό νότο- μπορεί να να έχουν. Δεν ξέρω καν αν στη Θεσσαλονίκη το πένθος για τον ΠΑΟΚ δεν είναι απλώς θλίψη, είναι δήλωση ταυτότητας.

Όμως τόση αναταραχή για θύματα τροχαίου με παραπέμπει αλλού: σε μια κοινωνία που διψά για συλλογικό δράμα προκειμένου να αισθανθεί κάτι και να νιώσει ότι ανήκει κάπου. Και αυτό δεν είναι κακό. Γιατί δεν είναι; θα αναρωτηθούν οι στριμμένοι. Μήπως «η ηρωοποίηση του τυχαίου είναι το τελευταίο καταφύγιο μιας χώρας που δεν έχει πια πραγματικούς ήρωες να θαυμάσει»; Ναι όντως οι οπαδοί που ταξίδευαν εκτός έδρας για να δουν την επαγγελματική ομάδα τους δεν έχουν κάτι υψηλό. Η θλίψη όμως των απλών ανθρώπων για τον θάνατό τους έχει- έχει την υψηλοσύνη της αλληλεγγύης.

Αυτό που κάπως  ξενίζει διάφορους - μεταξύ αυτών και εμένα- είναι ότι αυτές οι εκδηλώσεις είναι «απολίτικες», δεν εντάσσονται σε κάποιο πλαίσιο δικαίου, δεν υπακούν σε συγκεκριμένο ηθικό κώδικα και δεν έχουν ένα προφανές πρόταγμα κοινού καλού.

Είπαμε όμως: το συναίσθημα της κοινής γνώμης τείνει προς τη λιγότερη πολιτική και αυτό είναι κάτι που δεν γίνεται να αγνοήσουμε.