Το ένδυμα της εξουσίας

Βροχή πέφτει το κράξιμο στην Όλγα Κεφαλογιάννη αλλά και στην Κυβέρνηση Μητσοτάκη που φάνηκε εκεί σαν να κάνει εξυπηρέτηση σε ημέτερους- λέμε τώρα, κανείς δεν το πιστεύει πραγματικά.

Χάριν ωστόσο της κουβέντας ας εξηγήσω λίγο καλύτερα τι εννοώ. Η κ. Κεφαλογιάννη έχει ένα κακό διαζύγιο, το οποίο έχει καταλήξει σε δικαστική αντιδικία με επίδικο την επιμέλεια των παιδιών. Ο σύζυγος της υπουργού πέτυχε να μην πάρει η κ. Κεφαλογιάννη την αποκλειστική επιμέλεια και λίγο μετά – ω του θαύματος! -  ψηφίστηκε μια τροπολογία που δίνει στον γονιό που έχει ηττηθεί πρωτόδικα σε υπόθεση επιμέλειας τέκνων να μην περιμένει την (χρονοβόρα εκδίκαση της έφεσης) αλλά  να υπάρχει η δυνατότητα να προσφύγει ξανά πρωτόδικα και να ζητήσει επανεξέταση της υπόθεσης.

Μάλιστα η τροπολογία αυτή εισήχθη με την διαδικασία το κατεπείγοντος στον παράρτημα άλλου νομοθετήματος εντελώς άσχετου με το θέμα. Λεπτομέρειες, θα πείτε. Είναι ποτέ αργά για να κάνεις το σωστό; Ή νωρίς; Η κ. Κεφαλογιάννη πάντως έσπευσε πριν στεγνώσει το μελάνι της τροπολογίας να επωφεληθεί. Θα έλεγε κάποιος ότι στάθηκε τυχερή, αν και οι πραγματικά σπουδαίοι ξέρουν και λένε ότι «την τύχη σου τη δημιουργείς».            

Δεν γνωρίζω αν συντρέχουν βάσιμοι λόγοι για τους οποίος η κ. Κεφαλογιάννη να θέλει να προστατέψει τα παιδιά της από την επιρροή ενός επιβλαβούς για αυτά πατέρα. Η ιστορία της συνεπιμέλειας είναι σωστή και δίκαιη, εφόσον υπάρχουν τρόποι να ερευνάται και να προστατεύεται το παιδί από τη διαμονή με κάποιον κακοποιητικό γονέα, οπότε αν η συγκεκριμένη μητέρα ένιωσε ότι υπάρχει τέτοιος κίνδυνος καλώς έκανε ό,τι μπορεί για να έχει την πλήρη επιμέλεια των παιδιών και να μην μένουν αυτά τις μισές ημέρες με τον πατέρα τους.

Εκείνο για το οποίο αξίζει να την ψέξει κανείς και εκείνη και την κυβέρνηση – εφόσον οι κατηγορίες ευσταθούν- είναι για το ότι δεν επιδείχθηκε τόση ευαισθησία τόσον καιρό (από το 2021) που ο θεσμός της επί της αρχής συνεπιμέλειας είναι σε ισχύ, και επιδεικνύεται τώρα που κάποιος επιφανής και με πρόσβαση στις αρμόδιες Αρχές το χρειάστηκε. Αυτό καλείται «σφετερισμός της εξουσίας» και για ένα τέτοιο αδίκημα είναι κανείς υπόλογος απέναντι στο κοινό περί δικαίου αίσθημα, αν και ίσως όχι απέναντι στην ίδια τη Δικαιοσύνη.

Γιατί η κ. Κεφαλογιάννη δεν διέπραξε κάποια παρανομία. Υπήρχε ο νόμος και τον αξιοποίησε. Άλλωστε, ποιος δεν θα θεωρούσε κρίμα να μην φορέσει ένα ρούχο που ράφτηκε "sur mesure", όπως λένε και οι μόδιστροι;