Τα μικρά πράγματα που κάνουν υποφερτή την επιστροφή από τις διακοπές

Έλα, μην μελαγχολείς.

Ξέρουμε, αυτό δεν βοήθησε ποτέ κανέναν. Μπορούμε όμως να το πούμε και με περισσότερα λόγια, το ότι δεν είναι άσχημα κι εδώ. Να, σκέψου αυτά τα μικρά, μεγάλα πράγματα που κάνουν την επιστροφή από τις διακοπές κάπως να παλεύεται.

Οι μαζώξεις με φίλους που έχεις καιρό να δεις, απόγευμα με κρασιά στο μπαλκόνι όποιου από την παρέα έχει το ωραιότερο μπαλκόνι.

Τα καφεδάκια σε σκιερές αυλές, μεσημέρι Σαββάτου.

Οι βραδινές βουτιές.

Οι βουτιές γενικώς, εδώ που τα λέμε.

Τα θερινά σινεμά που παίζουν επανεκδόσεις, που βλέπουν Ακρόπολη, που ευωδιάζουν άρωμα άλλων εποχών, που μας βάζουν φεύγοντας να τσακωνόμαστε για το αν μας άρεσε ή όχι η Οδύσσεια.

Οι βόλτες στη σκιά της φωτισμένης Ακρόπολης.

Τα σχέδια για συναυλίες, εκδρομές (έστω μονοήμερες) και άλλα ωραία πράγματα που θα συμβούν τον Σεπτέμβρη.

Μια ταράτσα που βλέπει Ακρόπολη.

Μια βόλτα το σούρουπο στον λόφο του Φιλοπάππου.

Η θέα του Ζαππείου από τον λόφο του Αρδηττού.

Ο Εθνικός Κήπος το ξημέρωμα.

Τα μπαράκια που ξεχειλίζουν κόσμο στα πεζοδρόμια, τώρα που είναι όλοι εδώ, διψασμένοι για λίγο καλοκαίρι ακόμα.

Η πρώτη μπύρα μετά τη δουλειά, όταν έξω έχει ακόμα φως και για λίγα λεπτά μπορείς να προσποιηθείς ότι η μέρα δεν ήταν εργάσιμη.

Τα τραπεζάκια έξω από μικρά ταβερνάκια, σε δρόμους που ξαναβρίσκουν σιγά σιγά τον κόσμο τους.

Το καρπούζι που υπάρχει ακόμα στο ψυγείο. Τα σύκα που μόλις ξεκίνησαν. Τα σταφύλια που έρχονται να σου υπενθυμίσουν ότι η αλλαγή εποχής δεν είναι και εντελώς καταστροφή.

Το πρώτο βράδυ που κοιμάσαι με ανοιχτά παράθυρα και δεν χρειάζεσαι κλιματιστικό.

Οι άδειοι ακόμα δρόμοι τα πρωινά, πριν επιστρέψουν όλοι και ξαναγίνει η Κηφισίας αυτή που ξέρουμε και δεν αγαπάμε.

Το να πετυχαίνεις ανθρώπους μαυρισμένους, λίγο ξεκούραστους, λίγο μελαγχολικούς, και να ανταλλάσσετε εκείνο το «πώς πέρασες;» που καταλήγει σε ιστορίες με χαμένα πλοία, σκηνές που τις πήρε το κύμα και ταβέρνες που πρέπει οπωσδήποτε να σημειώσεις.

Η πρώτη φορά μετά τις διακοπές που λες «πάμε για ένα ποτό;» Τρίτη βράδυ, έτσι, χωρίς ιδιαίτερο λόγο.

Οι μικρές διαδρομές με τα πόδια που είχες ξεχάσει ότι σου αρέσουν. Από το Σύνταγμα στο Γκάζι. Από το Θησείο στα Πετράλωνα. Από το Παγκράτι στο Μετς, χωρίς συγκεκριμένο προορισμό.

Το φως του Αυγούστου που δεν έχει φύγει ακόμα. Εκείνο το χρυσαφί λίγο πριν δύσει ο ήλιος, που κάνει μέχρι και τις πολυκατοικίες απέναντι να μοιάζουν για πέντε λεπτά συμπαθητικές.

Τα παγωτά που συνεχίζουμε να τρώμε.

Οι παραστάσεις στα ανοιχτά θέατρα της πόλης, με το φεγγάρι από πάνω και τα τριζόνια να διεκδικούν δεύτερο ρόλο.

Το ότι δεν χρειάζεται πια να χωρέσεις όλο το καλοκαίρι σε δεκαπέντε μέρες. Μπορείς να το απλώσεις λίγο ακόμα. Σε ένα βράδυ στην παραλία, σε μια αυλή, σε ένα θερινό, σε ένα Σαββατοκύριακο που αποφασίστηκε τελευταία στιγμή.

Οι πρώτες μέρες που ξαναβρίσκεις τις αγαπημένες σου μικρές συνήθειες. Τον φούρνο της γειτονιάς, τον καφέ από το μαγαζί στη γωνία, τον περιπτερά που ξέρει στην κυριολεξία τι καπνό φουμάρεις.

Η Αθήνα τον Σεπτέμβρη, βασικά. Που είναι καλοκαίρι χωρίς να χρειάζεται να αποδείξει τίποτα σε κανέναν. Ούτε καν στον εαυτό της.