Ο απολίτικος νεοσυντηρητισμός που πρέπει να αντιπαλέψουμε

Να που δεν πέρασε πολύς καιρός από tότε που λέγαμε ότι καλά τα ζητήματα που θέτει ως πολιτικές προτεραιότητες η πλευρά Καρυστιανού (λειτουργία θεσμών του κράτους, δικαιοσύνη, οργάνωση κλπ κλπ), αλλά χωρίς μια ιδεολογική κατεύθυνση η φιλοδοξία για εξουσία καταλήγει σε ανερμάτιστους λαϊκισμούς.

Η θέση της Καρυστιανού για τις αμβλώσεις, την οποία επανέλαβε τη Δευτέρα δυο-τρεις φορές η πρώην Πρόεδρος του Συλλόγου για τα θύματα των Τεμπών πάγωσε το αίμα αρκετών από όσους πίστεψαν ότι μπορεί να αποτελέσει μια νέα και ανανεωτική για την κυβερνησιμότητα πρόταση. Δικαίως πάγωσε το αίμα τους, αδίκως όμως εξεπλάγησαν, έχω να πω.

Το μεν πρώτο γιατί το να ξανανοίγουν ζητήματα αυτοδιάθεσης του σώματος εν έτει 2026 είναι οπωσδήποτε οπισθοδρομικό και δείχνει τάσεις προς έναν τραμπικού τύπου συντηρητισμό, που – για να τα λέμε όλα- τρεντάρει παγκοσμίως. Το δεύτερο έχει να κάνει με την ύπαρξη ενός κώδικα αξιών που να είναι μεγαλύτερο από εσένα και που στην πολιτική δεν γίνεται να αντικατασταθεί από τον χριστιανικό, τις διδαχές της «γερόντισσας», του πατέρα Παΐσιου ή όποιου άλλου πνευματικού.  

Η διακυβέρνηση σχετίζεται με την υλικότητα και για τον λόγο αυτό χρειάζεται να υπάρχει μια ιδεολογική κατεύθυνση που θα διασφαλίζει ότι ο εραστής της εξουσίας έχει κάποια όρια και δεν τρέχει από εδώ και από εκεί επιχειρώντας να γίνει αρεστός στα ευρύτερα ακροατήρια που, στις μέρες μας, είναι συντηρητικά, ξενοφοβικά, και εθνικιστικά (τρεντάρει, είπαμε!).

Τη Μαρία Καρυστιανού δεν την γνωρίζουμε, όπως δεν γνώριζαν και οι Γάλλοι τον Μακρόν, οι Ιταλοί τη Μελόνι και οι Αμερικανοί τον Τραμπ (την πρώτη φορά). Είναι και αυτό σημάδι των καιρών: για να υποστηριχθεί η πολυπόθητη «αντισυστημικότητα» βολεύει ο φιλόδοξος πολιτευτής να μην έχει πολιτικό παρελθόν, «να μην ανήκει σε κανένα κόμμα και σε καμιά παράταξη» (μια που «όλοι ίδιοι είναι»- ας μην ξεχνιόμαστε) και βέβαια να «θέλει να τα αλλάξει όλα».      

Το πρόβλημα είναι ότι, όπως σωστά έγραψε ένας φίλος, το «δεν έχουμε σχέση με τα κόμματα, αριστερά ή δεξιά» καταλήγει σε σύνταξη με το δεύτερο. Αυτό σημαίνει ότι έτσι διαμορφώνεται μια ατζέντα που μπορεί να είναι αρεστή στους ψηφοφόρους, ακόμα και αν περιλαμβάνει αμφισβητήσεις των βασικών αρχών του ανθρωπισμού και των ανθρώπινων δικαιωμάτων.

Συνήθως το κόστος του «αντισυστημισμού» είναι πολύ μεγάλο και (η Ιστορία δείχνει ότι) πληρώνεται με ελευθερίες. Ο Θεός - και κυρίως η σύνεση - να μας φυλάει από ανθρώπους που δεν ξέρουν που θα καταλήξουν οι ίδιοι.

Είναι αυτή η περίπτωση Καρυστιανού; Δεν είμαι σίγουρος. Μου φαίνεται εξίσου πιθανό με το να αποτελεί η θέση της για τις αμβλώσεις την πραγματική της άποψη, to na στοχεύει συνειδητά στο κοινό δεξιά της Νέας Δημοκρατίας – και δεν ξέρω τι είναι χειρότερο.