Κίμωνα, πάρε μας την ψυχή!

Ο τρόπος που ο εγχώριος Τύπος, πρωτίστως ο φιλοκυβερνητικός, χειρίζεται το θέμα της νέας φρεγάτας του Πολεμικού Ναυτικού μου φαίνεται απλώς κωμικός. Για να είμαι ειλικρινής έχω γουρλώσει τα μάτια και κοιτάζω με απορία που θα φτάσει αυτό το παραλήρημα της σύνδεσης με το (ένδοξο) ελληνικό παρελθόν.

Το υπουργείο πρωτοστατεί σε όλο αυτό αποφασίζοντας να πλεύσει αντίγραφο αρχαίας τριήρους (!) για να προϋπαντήσει το νέο πλοίο, πέραν βεβαίως από το (ρυμουλκούμενο) θωρηκτό Αβέρωφ που κλήθηκε για να αντιπροσωπεύσει τις δάφνες των βαλκανικών πολέμων σε αυτή την συνάντηση… τρισλιετούς ναυτικής δόξας.  

Δεν θα σας το κρύψω, παιδιά: Μου έλειψε λίγο «υγρόν πυρ». Δεν κατάλαβα. Χάθηκε να βάλουμε και λίγο Βυζάντιο στη φιέστα; Γιατί το ξεχνάμε το Βυζάντιο; Έτσι δεν μα αρέσει να λέμε; Ότι η ιστορική συνέχεια της Ελλάδας είναι αδιάσπαστη: από τους αρχαίους ‘Έλληνες στο Βυζάντιο και από εκεί στο σύγχρονο ελληνικό κράτος (το Βυζάντιο το θέλουμε και γιατί ξηγήθηκε αυτοκρατορία και, κυρίως, γιατί έφερε την εκκλησία σε ηγετική θέση). Τα πυρπολικά του Κανάρη ήταν άλλο πράγμα- τότε ήμασταν στην καρπαζιά και θέλαμε να απελευθερωθούμε, δεν ήταν πράξη εθνικού μεγαλείου οι πυρπολήσεις, αλλά ελληνικής πονηριάς και καπατσοσύνης.    

Εν τω μεταξύ λίγο να έχεις ασχοληθεί και να έχεις διαβάσει για γεωπολιτική είναι ξεκάθαρο πως θα χρειαζόντουσαν πολλές-πολλές παραπάνω επενδύσεις σε αμυντικό εξοπλισμό για να αποκτήσει η Ελλάδα εφάμιλλη δύναμη πυρός με την Τουρκία- και αυτό σε έναν κόσμο που η μια ή η άλλη έκβαση μιας σύγκρουσης ανάμεσα στις δύο χώρες δεν θα εξαρτιόταν από τι θέλουν οι ΗΠΑ να γίνει (όπερ και γίνεται). Αλλά η πραγματικότητα είναι ψιλά πράγματα μπροστά στην εθνική υπερηφάνεια που μπορούμε να πείσουμε το κοινό να νιώσει.   

Αλήθεια, πέρα από την αλλήθωρη εθνοκεντρική μας κομπορρημοσύνη υπάρχει κάποιος που να ωφελείται από την μεγέθυνση του μιλιταριστικού φανταστικού; Και καλά να το κάνει ο Τραμπ, ο Πούτιν και οι Κινέζοι. Έχουν την ισχύ και είναι ευνόητο να θέλουν να την πουλήσουν παντού διαλαλώντας την εξουσία τους. Εμείς εδώ τι κάνουμε; Σαν πιτσιρίκια που καμαρώνουν γιατί τους πήραν ένα μεγαλύτερο όπλο από αυτό του συμμαθητή τους. Ε, και;

Πρακτικά, η αγορά όπλων ένα πράγμα εξυπηρετεί: αγοράζεις τη συμπάθεια της χώρας που έχει την πολεμική βιομηχανία από όπου προμηθεύεσαι τα (πανάκριβα συνήθως) όπλα- τη συμπάθεια και την δέσμευση για πιθανή συνδρομή σε περίπτωση βοήθειας, ίσως και τη διπλωματική στήριξη σε άλλα τρέχοντα και ειρηνικά ζητήματα εξωτερικών σχέσεων. Αυτό είναι η αγορά οπλικών συστημάτων από μικρές και φτωχές χώρες: καλόπιασμα του πωλητή.

Πάνω σε αυτό το δεδομένο στήνονται πανηγύρια και γράφονται διθύραμβοι για το «αιώνιο ελληνικό ναυτικό». Και καμάρι να μην νιώσουν κάποιοι, σου λέει, θα γκρινιάζουν λιγότερο για τα δισεκατομμύρια που δίνουμε εκεί, αντί για την παιδεία, την περίθαλψη (και άλλες μπούρδες που καμιά υπερηφάνεια δεν μας προκαλούν, οπότε μάλλον είναι άχρηστα).