Μήπως κούρασε λίγο η φάση με τα smash burgers;

Δεν έχω τίποτα προσωπικό με τα smash burgers. Αλήθεια. Έχω γράψει γι’ αυτά, τα έχω φάει κιόλα, έχω και φίλους που τρώνε smash burgers. Αν τα αγαπάς, αν σου αρέσει η τραγανή άκρη, αν χαίρεσαι να βλέπεις το τυρί να λιώνει πάνω σε κάτι που θυμίζει περισσότερο δισκάκι βινυλίου παρά μπιφτέκι, όλα καλά. Ζήσε τη ζωή σου.

Αλλά άκου και τι έχω να σου πω.

Τα smash burgers, όπως μας σερβίρονται τα τελευταία χρόνια μέσα από φαντεζί μαγαζιά που ανοίγουν παντού στην Αθήνα δεν είναι αποκάλυψη. Δεν είναι επανάσταση. Δεν είναι «η αλήθεια που μας έκρυβαν». Είναι απλώς λεπτά μπιφτέκια. Τίποτα παραπάνω. Πάρε μια ανάσα, πιες λίγο νερό και συνειδητοποίησέ το.

Μπιφτέκια λεπτά υπήρχαν πάντα. Στα fast food, στα πρόχειρα burgers της καθημερινότητας. Κανείς δεν τα βάφτιζε. Κανείς δεν τα παρουσίαζε ως "τεχνική". Ήταν απλώς ένας τρόπος να ψηθεί γρήγορα ο κιμάς, να γίνει τραγανός απ’ έξω και να χωρέσει εύκολα σε ένα ψωμάκι χωρίς πολλές απαιτήσεις.

Το ότι σήμερα το «πιέζω τον κιμά στο μαντέμι» απέκτησε όνομα και αφήγημα, δεν το κάνει αυτομάτως γαστρονομική αποκάλυψη.

Και κάπου εδώ έρχεται η σύγκριση με τα πιο χοντρά μπιφτέκια. Εκείνα που χρειάζονται λίγο χρόνο, λίγη υπομονή και μια στοιχειώδη σχέση με τη θερμοκρασία. Εκείνα που έχουν ακόμα κάτι να πουν για το ίδιο το κρέας, όχι μόνο για το ψήσιμο, το λίπος και το τυρί που το καλύπτει. Δεν είναι τυχαίο ότι τα καλύτερα burgers που θυμόμαστε από την παιδική μας ηλικία (και την φοιτητική) συχνά είχαν σώμα, πάχος, ήταν ζουμερά.

Κι έπειτα υπάρχει και το θέμα της τιμής. Γιατί, κακά τα ψέματα, τα smash burgers συχνά κοστίζουν περισσότερο απ’ όσο δικαιολογεί το περιεχόμενό τους. Λιγότερο κρέας, γρήγορο ψήσιμο, απλή εκτέλεση. Λίγο παράδοξο, δεν βρίσκεις; Και μάλλον έχει να κάνει περισσότερο με το hype του όλου θέματος παρά με το μπέργκερ.

Ρώτησα φίλους, ανθρώπους που τρώνε, μαγειρεύουν, είναι μερακλήδες της φάσης. «Γιατί είναι παντού τα smash burgers ρε παιδιά;» Κανείς δεν είχε πραγματική απάντηση. Λίγο το trend, λίγο το ότι είναι εύκολα, λίγο το ότι δείχνουν ωραία στη φωτογραφία. Αυτό. Καμία βαθύτερη αποκάλυψη, κανένα μυστικό για κάποια «ανώτερη» γεύση.

Δεν λέω ότι είναι κακά. Λέω ότι δεν είναι αυτό που μας παρουσιάζονται. Δεν είναι η κορυφή της μπεργκερ-ο-εξέλιξης. Είναι μια φάση. Όπως τόσες άλλες που πέρασαν, που εμφανίστηκαν παντού, κουράσανε γρήγορα και κάποια στιγμή απλώς έκαναν χώρο για την επόμενη σειρά διθυραμβικών άρθρων τύπου «πρέπει να το δοκιμάσεις».

Και ίσως εκεί είναι το πραγματικό ζήτημα. Όχι στο smash burger αυτό καθαυτό, αλλά στο hype που προσπαθεί να μας πείσει ότι αν δεν ενθουσιάζεσαι, «δεν καταλαβαίνεις». Ε, καμιά φορά καταλαβαίνεις πολύ καλά και απλώς προτιμάς το μπιφτέκι σου λίγο πιο ζουμερό, λίγο πιο παχύ και λιγότερο λιπαρό.

Φάε smash. Φάε και διπλό. Φάε ό,τι θες ρε παιδί μου.

Απλώς ας μην κάνουμε πως ανακαλύψαμε τον τροχό επειδή πιέσαμε λίγο (ακριβό) κιμά πάνω σε καυτό σίδερο.