Εκείνοι που τους διαλέγουν έχουν την ευθύνη

Είναι πολλά χρόνια τώρα που η ποιότητα των εκλεγμένων πολιτικών μας εκπροσώπων φθίνει. Τα κόμματα κυνηγώντας τις ψήφους και τη δυνατότητα να τις αθρσίσουν στο ποσοστό τους -αν μη τι άλλο- για λόγους πολιτικής επικοινωνίας βάζουν στα ψηφοδέλτια όποιον να’ ναι, με μόνο κριτήριο την αναγνωρισιμότητά του. «Τον ξέρουν; Μπουμπούνα τον», για να συνοψίσω.

Ο ευρωβουλευτής κ. Νίκος Παπάς ανήκει σε αυτή την κατηγορία «πολιτικών», που έσπευσε να κεφαλαιοποιήσει την σχετική του δημοφιλία ως μπασκετμπολίστας. Συνδύασε τον χαρακτηρισμό του «άτακτου παιδιού» που είχε από τα γήπεδα με μια-δυό αγαθοεργίες… ταξικού χαρακτήρα που είχε κάνει (για τις καθαρίστριες του ΟΑΚΑ ήταν η μία, αν θυμάμαι καλά) και το προφίλ του αντισυμβατικού ήταν έτοιμο.

Τόσο έτοιμο που μια ψυχή βασανισμένη και… πολυταξιδεμένη, μια ψυχή που αναζητούσε τον δρόμο της για την Ιθάκη τον είχε ξεχωρίσει και τον προάλειφε για υποψήφιο Δήμαρχος της Αθήνας- και θα έβγαινε αν τελικά δεν τα χάλαγαν στο ποιος θα διαλέξει τα στελέχη που θα τον πλαισίωναν!       

Γιατί πάω και τα σκαλίζω αυτά για την παρ’ ολίγον υποψήφιοτητά του; Γιατί πρώτον, αυτή ήταν που τον έφερε στον πολιτικό στίβο και αυτή που τον οδήγησε τελικά στην Ευρωβουλή, και δεύτερον γιατί στις περιπτώσεις τέτοιων επιλογών πρέπει να αναζητούμε την ευθύνη των… κηδεμόνων. Με δυο λόγια, λέμε για την ευθύνη εκείνων που χρησιμοποίησαν τον ακατάλληλο άνθρωπο για να προσπορίσουν εκλογικά- κομματικά οφέλη.

Δεν θέλει μεγάλη μαεστρία να δεις ότι ο συγκεκριμένος αθλητής δεν ήταν κατάλληλος να πάει στην Ευρωβουλή. Αν κάποιος ή κάποιοι δεν είχαν την ικανότητα ούτε για αυτή την αξιολόγηση, τότε το πρόβλημά τους είναι η ελλιπής κρίση – πιο αθώα από την πονηρά δημεγερτική πρόθεση, αλλά πάντως το ίδιο απογοητευτική για το προφίλ τους.    

Το χειρότερο είναι ότι σε κάθε εκλογική αναμέτρηση από τα κόμματα εξουσίας επιλέγονται συνήθως διάφορες τέτοιες περσόνες οι οποίες -αν δεν κάνουν βλακεία σαν και αυτή που έκανε ο Ευρωβουλευτής Παπάς- μπορεί να μην γίνουν αντιληπτές από την κοινή γνώμη. Αυτοί οι τύποι όμως συναποφασίζουν για εμάς, μιλούν για εμάς, μας εκπροσωπούν. Αθόρυβα πολλές φορές και ίσως αδιάφορα για τις ζωές μας- ίσως όμως και καταστροφικά.