Ο ψόγος ήτανε ο λόγος

γράφει ο Χρ. Δ. Γλύστρας

Ο Τρωικός ο πόλεμος είχε αφορμή τον ψόγον και όσα λέει ο Πέταλ-Μπόι είναι όλα άνευ λόγων.

Η ιστορία και αυτή τη φορά επαναλαμβάνεται ως φάρσα κι’ αντί για Τρώες αρπάζοντες την Εξουσία, ήτις ομηρικώς προσωποποιείται ως Μπέλ-Ελέν, έχουμε Τροικανούς λαθροχειρούντες επί των ασημικών (αντικειμενικοποίηση της Εξουσίας) της μικρής πικρής πατρίδας.

Σε ρόλο Αγαμέμνονος, ο Παπ- Ανδρέος ο Γ΄, ο μικρότερος, θύμωσε πάρα πολύ με αυτήν την ύβρη, όπως προφητικά αποκάλυψε ο μάντης Μέγκα- Κάλχας και φέρεται ειπών «ποιος κυβερνάει αυτόν τον τόπο;» πριν κρατήσει την αναπνοή του για πολλές ώρες, αντί να χτυπήσει το χέρι του στο τραπέζι ως άλλος Μακεδών Εθνάρχης.

Μάταια τα άλλα βασιλόπουλα του γένους των Αχαιών, του τάζανε λαγούς με πετραχήλια «για μιαν ανάσα».

Τότε, ο πολυμήχανος Οδυσσέας – Παπακωνσταντίνου έριξε την ιδέα αξιοποίηση αντί πωλήσεως, που άλλωστε παραπέμπει στο γνωστό «…έναντι πινακίου φακής» και ο Πέταλ –Μπόι εξέδωσε το πολεμικό ανακοινωθέν, πού ανάγκασε λίγο αργότερα, δηλαδή την άλλη μέρα, το Σάββατο, τους Τροϊκανούς να ομολογήσουν ότι κανείς, ούτε αυτοί οι ίδιοι, δεν είναι άψογος. Όπερ έδει δείξαι, ευκόλως εννοουμένου βεβαίως, ότι αφ’ ης στιγμής ο ψόγος (αντί του κύβου) ερρίφθη, «τα λόγια είναι περιττά- αααά».

Όλα άρχισαν μια Παρασκευή το βράδυ, παναγίτσα μου, όταν Τρέμη και Πρετεντέρης ξιφούλκισαν λάβροι κατά της αγενούς προπέτειας της Τρόικας αλλά και της δουλικότητας της κυβερνήσεως, αιφνιδιάζοντες τους πάντες. Τραγική φιγούρα (χα, χα) ο Καψής, άδειασε τη φαρέτρα του φτύνοντας εκεί που έλειχε, με ένα μισοκακόμοιρα απολογητικό υφάκι, του είδους «ναι, ρε, εγώ τα λέω αυτά –θες τίποτα τώρα;». Με τα μόνιτορ που βλέπουν όλοι οι αρχισυντάκτες ειδοποιήθηκαν οι άλλοι και η επίθεση ενορχηστρώθηκε, του Χατζηνικολάου- ίσες αποστάσεις- μισοεξαιρουμένου, λόγω οικονομικής δυσπραγίας του καναλιού.

Η πολεμική του Μέγκα συνεχίστηκε το Σάββατο, την Κυριακή, την Δευτέρα και την Τρίτη, με την φιλοξενία όλων των αντιφρονούντων ΠαΣοΚων, αλλά και την επίμονη, τριτοβάθμια ανάκριση όσων εξ αυτών ψέλλιζαν ασυνάρτητες δικαιολογίες υπέρ του εξέχοντως κοντού υπουργού, ο οποίος είδε την δύναμή του να μεγενθύνεται με ρυθμό και ταχύτητα αντιστρόφως ανάλογες του αναστήματός του, ελέω Μνημονίου.

Οι αναλυτές, σε ένα διάλλειμα των εκλογολογικών μελετών τους βάλθηκαν με όλα τους τα δυνατά να εξακριβώσουν τους λόγους αλλαγής πλεύσης του καναλιού.

Πρώτα έπεσε η ιδέα της γιγάντωσης ενός σιωπηλού κινήματος αντιφρονούντων και απειθών πολιτών οι οποίοι περιφρονούν τα κόμματα και την πολιτική που εκφράζουν, ψηφίζουν άκυρο ή αποχή και πυκνώνουν τις τάξεις του «δεν πληρώνω» στα διόδια και τα λεωφορεία, συνεχίζουν να καπνίζουν και ρίχνουν τα γκάλοπ έξω απαντώντας άλλ’ αντάλλων. Αυτό το κίνημα, αυξάνεται ευθέως ανάλογα με την απελπισία που προκαλεί η οικονομική δυσπραγία και η αρχική ελαφρότητα με την οποία το αντιμετώπισαν τα κόμματα μετά τις πρώτες εκθέσεις των δημοσκόπων (πιστεύοντας ότι το οπαδιλίκι είναι συνυφασμένο με το πετσί του Έλληνα που, αργά ή γρήγορα θα επανέλθει στα εσκαμμένα) μετατράπηκε σε απορία πριν γίνει στενόχωρη απραξία.

Μόνη αντίδραση η περίεργη έκκληση της Αλέκας Παπαρήγα, που αφού κάλεσε «το λαό» σε ανυπακοή δυο ή τρεις φορές επιχειρούσα την αγαπημένη τακτική του καπελώματος όποιας επιτυχούς ιδέας εμφανίζεται, γύρισε στα απαρχαιωμένα συνθήματα του ΚΚΕ, αρκούμενη στην δια του ΠΑΜΕ συμμετοχή στο σήκωμα της μπάρας. Αυτού του κινήματος τους παλμούς αποφάσισε, λένε οι υποστηρικτές της άποψης, να ακούσει το Μέγκα και ανέκρουσε πρύμναν.

Η άλλη ιδέα είναι η ποσότητα των αντί – Τρεμικών – Πρετεντερικών σχολίων που εμφανίζονται στο διαδίκτυο ο λόγος που έκαμψε το φρόνημα των αστέρων του καναλιού, η οποία αποδίδεται με το γνωμικό «ο φόβος φυλάει τα έρημα».

Η τρίτη ανάλυση εστιάζεται στο όσα-ξέρει-ο-νοικοκύρης-δεν-τα-ξέρει-ο-κόσμος-όλος και έχει ως επιχειρήματα το γεγονός ότι ο σταθμός υπερασπίστηκε μέχρι αηδίας του νοήμονος κοινού, την υποχρέωση του πολίτη να καταβάλει διόδια στον νοικοκύρη και την υπακοή των εξεγερμένων της Κερατέας στις καρπαζές της αστυνομίας που βοηθά στην δημιουργία (από νοικοκυραίους) σκουπιδότοπου στην γειτονιά τους.



Κάτι σ’ αυτό το ξεπούλημα των τόπων που θα δημιουργηθούν οι μελλοντικές πολύφερνες επενδύσεις, δεν προοιωνίζεται καλές δουλείες για τους εργολάβους αφού ως γνωστόν οι Γερμανοί είναι μοναχοφάηδες σε βαθμό που ούτε τις διαφημίσεις των απορρυπαντικών που μας ακριβοπουλάνε, τις φέρνουν από το χωρίο τους έτοιμες και απλώς ντουμπλάρουν τα γερμανόφωνα μηνύματα.

Μετά από αυτά, οι αναλυτές έσπευσαν να επιστρέψουν στις αγαπημένες εκλογές, δοθέντος του ευνοϊκού διαστήματος για την μετά λίστας τέλεση τους.

Τα όσα οπερετικά ακολούθησαν με τον Παπακωνσταντίνου να ισχυρίζεται εγώ τους τόπα πρώτος, αλλά βαριόμουν να το πω και δεύτερος, με τον Παπανδρέο τον Γ΄ να κουνάει το δάκτυλο σε εκείνους που μας το κούνησαν, με την λύπη για την παρερμηνεία των λεχθέντων περί εκποιήσεων (που ήταν μια σκέτη… αξιοποίηση) και την κορωνίδα περί κατάρτισης νόμου που θα απαγορεύει την πώληση εθνικών περιουσιακών στοιχείων λες και δεν υπάρχει η ενοικίαση για 99 χρόνια, δημιούργησαν την εντύπωση ότι τ’ αφεντικό τρελάθηκε και τάβαλε όσο –όσο.

Βέβαια έμεινε συνήθεια στο μεγάλο κανάλι να κατακεραυνώνει την κυβέρνηση, πότε με τον δόλιο Ντόλιο, ποτέ με εκείνον τον Στρός Κάν που ψεύδεται ασυστόλως και χονδροειδώς ισχυριζόμενος ότι ο Έλληνας πρωθυπουργός του ζήτησε επέμβαση του ΔΝΤ την εποχή που έλεγε νάτα τα λεφτά που υπάρχουν, και πότε με τον ανύπαρκτο συντονισμό με τον οποίο χρεώνει ο αντιπρόεδρος τον πρόεδρο του Κινήματος.

Και όλοι ξέρουν πως οι κακές συνήθειες δεν οδηγούν στον παράδεισο.