Άσπρο-Γκρι-Μαύρο.

"Εγώ δεν ήμουν ποτέ γκρι. Ήμουν πάντα άσπρο-μαύρο" δήλωσε ο Ντιέγκο μετά τον παρά-τρίχα αποκλεισμό -γιατί μπορεί κανείς να το δει κι έτσι αντί για πρόκριση της τελευταίας στιγμής- της Αργεντινής απ' το μουντιάλ της ερχόμενης χρονιάς κι αφού είχε πρώτα μπινελικώσει τους κακούς δημοσιογράφους για τη σκληρή κριτική τους μέχρι τώρα. Με λίγα λόγια, τους μπινελίκωσε επειδή είχαν το θράσος να μην είναι γκρι, αλλά ασπρόμαυροι!

Δεν είμαι φαν του Μαραντόνα, ούτε της κατασκευασμένης εικόνας του επαναστάτη που με θλιβερό τρόπο κι ο ίδιος προσπάθησε να της ταιριάξει, όμως αυτή η φράση του εμπεριέχει πολύ ψωμί, πολύ αλήθεια και πολύ ψέμα. Πρώτα πρώτα, η ιδέα ότι το ασπρόμαυρο αντιτίθεται με το γκρι, που είναι εντελώς άτοπη. Πολύ απλά, γιατί η παρωχημένη και κακοποιημένη αυτή μεταφορά προκύπτει απ' τον παραλληλισμό της με την φυσική αλήθεια η οποία έχει ως εξής: Το άσπρο είναι στη μία πλευρά, το μαύρο είναι στην άλλη και το γκρι ενδιάμεσα. Ο μόνος τρόπος να πας απ' τη μία στην άλλη πλευρά είναι να περάσεις απ' το ενδιάμεσο. Συχνά δε κολλάς σε τόνους που ομοιάζουν με άσπρο ή μαύρο αλλά δεν είναι κι έτσι χάνεις τον αρχικό σου στόχο. Άλλοτε πάλι, αποφασίζεις ότι ο δρόμος είναι μεγάλος και προσπαθείς να γυρίσεις πίσω. Σταματάς σε κάτι που σου φαίνεται άσπρο και μένεις, μόνο που μπορεί να είναι ζαχαρί και να 'χεις χάσει πάλι το δρόμο. Μπέρδεμα; Ναι, γιατί έτσι είναι τα πράγματα. Μπερδεμένα κι αόριστα μέχρι ν' αποφασίσεις και να ορίσεις τη θέση σου στην ασπρόμαυρη παλέτα. Και σε σχέση με τί; Φυσικά, με τους άλλους.

Απ' την άλλη μεριά ο Ντιέγκο ήταν απλώς ειλικρινής κι είχε κι ένα δίκιο, αν και μόνο σε πολύ ακραίες περιπτώσεις θα μπορούσε να είναι καθαρό άσπρο ή καθαρό μαύρο μόνο. Εντάξει, εκείνος ίσως έχει αγγίξει αυτές τις περιπτώσεις. Αλλά με τίποτε δε θα μπορούσε να είναι σκέτο γκρι. Κανείς δε μπορεί να είναι γκρι γιατί το γκρι σε όλο το φάσμα του είναι η ζώνη της αμφιβολίας, εκεί που κρύβονται οι εκ πεποιθήσεως αναποφάσιστοι. Είναι η ζώνη που περιφερόμαστε και παρατηρούμε όλες τις επιλογές μας μέχρι να χτυπήσει το κουδουνάκι και να έρθει η στιγμή ν' αποφασίσουμε σε ποιον τόνο θα σταθούμε, ποια θέση θα πάρουμε. Τότε τα χρώματα αποκτούν την αξία τους κι οι ελάχιστες συχνά διαφορές τους αναλαμβάνουν τη σημασία τους.

Κάποιος βέβαια θα έπρεπε να το πει αυτό στους περισσότερους βουλευτές μας, που στη μαραθώνια σαββατοκυριακάτικη συζήτηση για τις προγραμματικές δηλώσεις επέλεξαν να περιφέρονται ασκόπως στη ζώνη του γκρι ξεστομίζοντας κλισέ μετά το κλισέ και μάλιστα από γραμμένα κείμενα. Επίσης, κάποιος θα έπρεπε να τους μάθει να γράφουν σύντομους και κατανοητούς λόγους, ειδικά όταν ξέρουν από πριν το λίγο χρόνο που διαθέτουν. Και μετά κάποιος να τους μάθει να τους διαβάζουν φωναχτά τονίζοντας στα σημεία που πρέπει και γενικά να μιλούν μπροστά σε κοινό, ακόμη και με δικά τους λόγια χωρίς κείμενο. Και μετά να τους μάθουν να ντύνονται, να στέκονται, να συνομιλούν, να μπαίνουν στο ίντερνετ... δε βαριέσαι. Προτιμώ τα μπινελίκια του Ντιέγκο στους άθλιους δημοσιογράφους που τόλμησαν να έχουν γνώμη για τα χάλια της ομάδας του χεριού του θεού.