Οτι είναι παλιό βρωμάει ριμέικ

Νομίζω ότι η έννοια του «ριμέικ» είναι μια πολύ αρρωστημένη σύλληψη, που μαζί με τη «μεταφορά από κόμικ», έχει προκαλέσει μερικές απ' τις πιο κακές στιγμές στην ιστορία του σινεμά. Πάρτε για παράδειγμα το «Funny Games» του Μίκαελ Χάνεκε, ο οποίος ξαναγύρισε την ίδια ταινία πλάνο προς πλάνο, με μοναδικό στόχο την αγγλόφωνη, ελάχιστα ανεκτική στο τέρας των υπότιτλων, αμερικανική αγορά. Προφανώς δεν μπορούσε ν' αφήσει το πνευματικό του παιδί στα χέρια κάποιου εντεταλμένου ριμεϊκά κι έτσι αποφάσισε να περάσει ο ίδιος αυτό το μαζοχιστικό deja-vu. Κι εμείς γιατί να το δούμε ακριβώς;

Άλλο πρόσφατο παράδειγμα: «The Day the Earth Stood Still». Λες και το παλιό φιλμ επιστημονικής φαντασίας του Ρόμπερτ Γουάιζ δεν ήταν αρκετά προφανές με τον επιπέδου δημοτικού διδακτισμό του —φαινόμενο καθόλου ασυνήθιστο στο είδος του φυσικά— ήρθαν οι φωστήρες του Χόλιγουντ να επαυξήσουν πάνω στη θρησκόληπτου τύπου οικο-κινδυνολογία που έχει συνεπάρει το χώρο του θεάματος. Αν είχε ποτέ γυριστεί το «Ο Έρνεστ Σώζει τον Πλανήτη» —ενός λεπτού σιγή παρακαλώ για τον Τζιμ Βάρνι— θα ήταν σίγουρα πιο βαθυστόχαστο απ' αυτή την τελείως αχρείαστη μπούρδα.

Κι όμως, είναι κάτι σκηνοθέτες σαν τον Νικίτα Μιχάλκοφ, που με το «12» έδωσε νόημα στη λέξη ριμέικ. Ξαναείπε την ιστορία που μας είχε πει το 1959 ο Σίντνεϊ Λιούμετ (12 Angry Men), όχι απλώς κρατώντας ανέπαφη την ψυχή της, αλλά επεκτείνοντας τα ερωτήματά της σ' ένα επίκαιρο πλαίσιο και προκαλώντας τη σκέψη του θεατή να πάει ακόμη παραπέρα. Δυόμιση ώρες ακατάσχετης φλυαρίας σ' ένα δωμάτιο, γίνονται στα χέρια του Ρώσου κανονικό θρίλερ, με μια ανατροπή που αποδεικνύει την ειλικρινή αγάπη του για το πρωτότυπο, τη διάθεσή του να το αξιοποιήσει κι όχι μόνο να περάσει με βερνίκι το σκήνωμα.

Όσο για τη σκηνοθετάρα που λέγεται Βασίλης Παλαιοκώστας, αυτός ακολούθησε τη συνταγή Χάνεκε με το ριμέικ κόπια και πέτυχε. Τι να μας πει κι ο Ντάνι Μπόιλ με τα υστερικά πλάνα του;