Οι ωραιότερες στιγμές στην άδεια Αθήνα
Δεκαπέντε από τα ωραιότερα πράγματα που συμβαίνουν μόνο Αύγουστο στην πόλη, την ώρα που όλοι εκτός από σένα λείπουν διακοπές.
της Ηρώς Κουνάδη
Όχι, αν μας ρωτάς, δε μας φαίνεται καθόλου τρομακτική η πόλη χωρίς τους κατοίκους της. Τρομακτική, δυστοπική ακόμα, ήταν στην καραντίνα. Τον Αύγουστο, που ξέρεις ότι όλοι είναι κάπου ωραία, κανένας τρόμος δεν πλανάται στην ατμόσφαιρα. Μόνο αγνή, χουζούρικη γαλήνη. Κι αυτές είναι 15 από τις αγαπημένες μας εικόνες/ στιγμές/ σχεδόν μυστικιστικές εμπειρίες στην αυγουστιάτικη Αθήνα.
Το πάσο με τα ψηλά σκαμπό που βρίσκεις επιτέλους ελεύθερο στο αγαπημένο σου μπαρ.
Το εικοσάλεπτο που χρειάζεσαι όλο κι όλο για να κατέβεις ολόκληρη την άδεια Κηφισίας, με τα παράθυρα του αυτοκινήτου ανοιχτά και τη μουσική στο τέρμα.
Τα φωτισμένα με αυτόν τον γλυκό, κιτρινωπό φωτισμό σοκάκια της Πλάκας μετά τα Μεσάνυχτα, όταν οι τουρίστες έχουν πάει για ύπνο κι εσύ έχεις την αίσθηση πως η πόλη είναι όλη δική σου.
Το ηλιοβασίλεμα, όπως φαίνεται από τα χωμάτινα ξέφωτα του Φιλοπάππου.
Οι πλανόδιοι μουσική στην Αρεοπαγίτου, που δυναμώνουν λίγο την ένταση όταν περνάς από μπροστά τους.
Η στιγμή που ανάβουν τα φώτα της Ακρόπολης και οι λιγοστοί τουρίστες γύρω σου κοντοστέκονται εκστασιασμένοι.
Η θέση, ξέρεις ποια θέση, αυτή που βλέπει ταυτόχρονα οθόνη και Ακρόπολη, που επιτέλους βρίσκεις ελεύθερη στο Σινέ Θησείον.
Η ελεύθερη θέση πάρκινγκ έξω απ’ όπου πηγαίνεις. Γιατί καλό το ρομάντζο, αλλά και οι μικρές πρακτικές λεπτομέρειες κάνουν τη ζωή πιο ωραία.
Εκείνο το απόγευμα που φεύγεις από τη δουλειά λίγο νωρίτερα, γιατί γύρισαν οι φίλοι σου από τις διακοπές και ανυπομονείς να τους δεις.
Τα τζιτζίκια που ακούγονται στις πιο αναπάντεχες γειτονιές –στο Μεταξουργείο, στα Εξάρχεια, στην Κυψέλη− τώρα που ο θόρυβος της κίνησης έχει μειωθεί αισθητά.
Η χαλαρότητα –σχεδόν θερινή ραστώνη− με την οποία κινούνται τα πάντα, από τους ανθρώπους μέχρι τις πάπιες του Εθνικού Κήπου και τα φύλλα στα δέντρα.
Τα μεσημέρια με μεζέδες και ρακές στις σκιερές αυλές του Μεταξουργείου. Ή σε οποιαδήποτε σκιερή αυλή, δεν θα τα χαλάσουμε εκεί.
…και τα άλλα μεσημέρια, κάτω από τα πεύκα στην παραλία του Σχινιά, που απέχει τώρα μια ωρίτσα το πολύ απ’ όπου και αν είσαι.
Τα φώτα της πόλης που ανάβουν λίγο μετά το ηλιοβασίλεμα, όπως φαίνονται από τα (όχι πια συνωστισμένα) πεζούλια του Λυκαβηττού.
Η βραδινή βουτιά κάτω από το φως του φεγγαριού, που κάνεις 11 η ώρα βράδυ καθημερινής, απέναντι από το νησάκι στο Καβούρι, χωρίς να ανησυχείς πόση ώρα θα σου πάρει να γυρίσεις και πώς θα πας αύριο δουλειά.
Όχι, αν μας ρωτάς, δε μας φαίνεται καθόλου τρομακτική η πόλη χωρίς τους κατοίκους της. Τρομακτική, δυστοπική ακόμα, ήταν στην καραντίνα. Τον Αύγουστο, που ξέρεις ότι όλοι είναι κάπου ωραία, κανένας τρόμος δεν πλανάται στην ατμόσφαιρα. Μόνο αγνή, χουζούρικη γαλήνη. Κι αυτές είναι 15 από τις αγαπημένες μας εικόνες/ στιγμές/ σχεδόν μυστικιστικές εμπειρίες στην αυγουστιάτικη Αθήνα.
Το πάσο με τα ψηλά σκαμπό που βρίσκεις επιτέλους ελεύθερο στο αγαπημένο σου μπαρ.
Το εικοσάλεπτο που χρειάζεσαι όλο κι όλο για να κατέβεις ολόκληρη την άδεια Κηφισίας, με τα παράθυρα του αυτοκινήτου ανοιχτά και τη μουσική στο τέρμα.
Τα φωτισμένα με αυτόν τον γλυκό, κιτρινωπό φωτισμό σοκάκια της Πλάκας μετά τα Μεσάνυχτα, όταν οι τουρίστες έχουν πάει για ύπνο κι εσύ έχεις την αίσθηση πως η πόλη είναι όλη δική σου.
Το ηλιοβασίλεμα, όπως φαίνεται από τα χωμάτινα ξέφωτα του Φιλοπάππου.
Οι πλανόδιοι μουσική στην Αρεοπαγίτου, που δυναμώνουν λίγο την ένταση όταν περνάς από μπροστά τους.
Η στιγμή που ανάβουν τα φώτα της Ακρόπολης και οι λιγοστοί τουρίστες γύρω σου κοντοστέκονται εκστασιασμένοι.
Η θέση, ξέρεις ποια θέση, αυτή που βλέπει ταυτόχρονα οθόνη και Ακρόπολη, που επιτέλους βρίσκεις ελεύθερη στο Σινέ Θησείον.
Η ελεύθερη θέση πάρκινγκ έξω απ’ όπου πηγαίνεις. Γιατί καλό το ρομάντζο, αλλά και οι μικρές πρακτικές λεπτομέρειες κάνουν τη ζωή πιο ωραία.
Εκείνο το απόγευμα που φεύγεις από τη δουλειά λίγο νωρίτερα, γιατί γύρισαν οι φίλοι σου από τις διακοπές και ανυπομονείς να τους δεις.
Τα τζιτζίκια που ακούγονται στις πιο αναπάντεχες γειτονιές –στο Μεταξουργείο, στα Εξάρχεια, στην Κυψέλη− τώρα που ο θόρυβος της κίνησης έχει μειωθεί αισθητά.
Η χαλαρότητα –σχεδόν θερινή ραστώνη− με την οποία κινούνται τα πάντα, από τους ανθρώπους μέχρι τις πάπιες του Εθνικού Κήπου και τα φύλλα στα δέντρα.
Τα μεσημέρια με μεζέδες και ρακές στις σκιερές αυλές του Μεταξουργείου. Ή σε οποιαδήποτε σκιερή αυλή, δεν θα τα χαλάσουμε εκεί.
…και τα άλλα μεσημέρια, κάτω από τα πεύκα στην παραλία του Σχινιά, που απέχει τώρα μια ωρίτσα το πολύ απ’ όπου και αν είσαι.
Τα φώτα της πόλης που ανάβουν λίγο μετά το ηλιοβασίλεμα, όπως φαίνονται από τα (όχι πια συνωστισμένα) πεζούλια του Λυκαβηττού.
Η βραδινή βουτιά κάτω από το φως του φεγγαριού, που κάνεις 11 η ώρα βράδυ καθημερινής, απέναντι από το νησάκι στο Καβούρι, χωρίς να ανησυχείς πόση ώρα θα σου πάρει να γυρίσεις και πώς θα πας αύριο δουλειά.
