Μια ταινία φτιαγμένη αποκλειστικά για τους οπαδούς της σειράς, που θα κουράσει με την έλλειψη πλοκής και τις κλισέ ατάκες της οποιονδήποτε άλλον.
Παλαιότερο των 360 ημερών
του Λουκά Τσουκνίδα
Η αλήθεια είναι ότι δεν ανυπομονούσα καθόλου για την ημέρα που θα έτρωγα ακόμη δυόμισι ώρες απ' τον πολύτιμο (και καλά) χρόνο μου βλέποντας την Κάρι και τις φίλες της να επιδίδονται σε ακατάσχετη φλυαρία κι επίδειξη παλιμπαιδισμού, παρωχημένα αστεία που μπαγιάτεψαν μια εικοσαετία πριν και εντελώς απρόκλητη γεροντίστικη πασαρέλα (σκέψου ότι μ' αρέσουν κι οι ώριμες). Όμως έπρεπε να το αντέξω αν ήθελα να απολαύσω αμέσως μετά, για ένα δίωρο, τρεις άντρες να μπαίνουν σε ένα τζακούζι και να μεταφέρονται πίσω στην εποχή που ήταν έφηβοι, στα τιμημένα έιτιζ, στο ίδιο ακριβώς σημείο, με τη δυνατότητα ν' αλλάξουν το μέλλον τους (Hot Tub Time Machine). Εντάξει, είναι το ίδιο επιφανειακό και χονδροειδές με μία, όμως, σημαντική διαφορά: το δεύτερο έχει αυτό που λένε πλοκή και δε διαρκεί μια αιωνιότητα.
Εφόσον είναι προφανές ότι δεν είμαι φαν του “Sex and the City”, θα επιχειρήσω να μιλήσω γι' αυτό από δύο οπτικές γωνίες, τη δική μου και μία που θα φανταστώ.
1η περίπτωση Έστω ότι είσαι οπαδός της σειράς και της παλιοπαρέας των κοριτσιών που αρνούνται να μεγαλώσουν και να σταματήσουν να φεύγουν τριήμερα στο Ακαπούλκο κάθε φορά που το τακούνι τους σπάει. Γιατί μπορεί να συμβαίνει αυτό; Δεν έχω καμία λογική απάντηση, αλλά παραδέχομαι ότι διαθέτω το ίδιο ανεξήγητες, αυτοϋπονομευτικές εμμονές.
Υποθέτω λοιπόν ότι οι τέσσερις γυναίκες που αντιμετωπίζουν τα οικεία προβλήματα της καθημερινής μας ζωής και των ανθρώπινων σχέσεων με τρόπο χαριτωμένα κυκλοθυμικό και ανακουφιστικά ανάλαφρο μας χαρίζουν μια εικονική φυγή κάποιου είδους και μια αίσθηση ότι τα πράγματα δεν είναι και τόσο δραματικά όσο νομίζουμε. Το δίδαγμα δε στο τέλος, παρότι σκανδαλωδώς προφανές σαν απόφθεγμα του Πάολο Κοέλιο, βάζει ένα επιστέγασμα στις αισθηματικές περιπέτειες της ηρωίδας που καθυσηχάζει κι εμάς με τη σειρά μας.