67ο ΦΚΘ: Η αυλαία έπεσε, η μαγεία έμεινε
Έντεκα μέρες γεμάτες σινεμά, ιστορίες και συγκινήσεις. Το 67ο ΦΚΘ έριξε αυλαία κι εμείς κρατάμε τις όμορφες στιγμές και ένα μεγάλο ευχαριστώ στους ανθρώπους που το έκαναν πραγματικότητα.
Έντεκα μέρες γεμάτες σινεμά, ιστορίες και συγκινήσεις. Το 67ο ΦΚΘ έριξε αυλαία κι εμείς κρατάμε τις όμορφες στιγμές και ένα μεγάλο ευχαριστώ στους ανθρώπους που το έκαναν πραγματικότητα.
Από τις σκοτεινές αίθουσες του Ολύμπιον μέχρι τις αποθήκες του Λιμανιού, το 67ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης γέμισε την πόλη εικόνες, ιστορίες, ανθρώπους και αμέτρητες αφορμές για συζήτηση.
Κάτι αλλάζει στην Θεσσαλονίκη όταν φιλοξενεί το Φεστιβάλ Κινηματογράφου. Κάτι που δύσκολα μπορείς να περιγράψεις σε όσους δεν το έχουν ζήσει. Για λίγες ημέρες, ολόκληρη η πόλη κινείται στον ρυθμό του σινεμά. Σε κάθε καφέ, σε κάθε μπαρ και εστιατόριο, σε κάθε παρέα, κάποιος θα σου μιλήσει για αυτό το ταινιάκι που μόλις είδε ή για κάποια άλλη που δεν πρόλαβε. Για εκείνη που του άρεσε και για εκείνη που τον άφησε μπερδεμένο.
Την ίδια στιγμή, οι δρόμοι από το Ολύμπιον μέχρι το Λιμάνι μετατρέπονται σε μια διαρκή διαδρομή ανάμεσα σε διαφορετικούς κινηματογραφικούς κόσμους. Κόσμος πάει κι έρχεται, νοικιάζει πατίνια, βολτάρει, και δημιουργεί ένα σινεφίλ «μπουλούκι» που αν μπορούσε να καταγραφεί με κάποιο drone από ψηλά θα είχε σίγουρα ενδιαφέρον.
Το 67ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης ολοκληρώθηκε την Κυριακή 15 Νοεμβρίου, ύστερα από έντεκα ημέρες, σχεδόν δύο ολόκληρες εβδομάδες, γεμάτες προβολές, συζητήσεις, συναντήσεις με δημιουργούς, εκθέσεις, μουσικές εκδηλώσεις και δεκάδες παράλληλες δράσεις.
Μπορεί η δική μας παρουσία να περιορίστηκε στο τελευταίο τετραήμερο, ήταν όμως αρκετή για να μας θυμίσει γιατί αυτό το Φεστιβάλ παραμένει εδώ και χρόνια μία από τις ωραιότερες πολιτιστικές εμπειρίες που μπορεί να ζήσει κανείς στην Ελλάδα.

Το πρωί ξεκινάς με καφέ στο χέρι και πρόγραμμα προβολών. Προσπαθείς να αποφασίσεις τι θα δεις, συνειδητοποιείς ότι οι μισές ταινίες που σε ενδιαφέρουν παίζονται την ίδια ώρα, κάνεις συμβιβασμούς, αλλάζεις σχέδια και τελικά βλέπεις κάτι ωραίο.
Το Φεστιβάλ σε βγάζει από την κινηματογραφική σου ζώνη άνεσης. Σε φέρνει σε επαφή με δημιουργούς, χώρες και ιστορίες που δύσκολα θα συναντούσες στο συνηθισμένο πρόγραμμα των αιθουσών.
Φέτος, το πρόγραμμα περιλάμβανε 258 ταινίες, από τον σύγχρονο ελληνικό κινηματογράφο μέχρι δημιουργίες από κάθε γωνιά του πλανήτη, ενώ 58 ταινίες ήταν διαθέσιμες και διαδικτυακά. Το Ολύμπιον, ο Παύλος Ζάννας, οι αίθουσες του Λιμανιού και το Μακεδονικόν έγιναν για ακόμα μια χρονιά σταθεροί προορισμοί για χιλιάδες κινηματογραφόφιλους.
Στο δικό μας κινηματογραφικό τετραήμερο χωρέσαμε με αρκετή δυσκολία αρκετές διαφορετικές ιστορίες. Από το ατμοσφαιρικό Elephants in the Fog του Αμπινάς Μπικράμ Σαχ, μια από τις ωραίες εκπλήξεις της διοργάνωσης, που μας μετέφερε στο Νεπάλ με ένα συγκινητικό κοινωνικό θρίλερ για την ταυτότητα, τις προκαταλήψεις και την οικογένεια, μέχρι το ονειρικό Titanic Ocean της Κωνσταντίνας Κοτζαμάνη, μια αισθησιακή βουτιά σε έναν παράξενο κόσμο από νερό, νέον, γοργόνες και ανεκπλήρωτες επιθυμίες.
Εξίσου ενδιαφέρουσα ήταν και η δυνατότητα να συνομιλήσουμε με ανθρώπους πίσω από τις ταινίες. Όπως με τον Νίκια Χρυσό, σκηνοθέτη του Bloody Tennis, μιας σκοτεινής ιστορίας που χρησιμοποιεί τον πρωταθλητισμό και την εμμονή με την τελειότητα για να εξερευνήσει πολύ πιο ανησυχητικές πλευρές της ανθρώπινης φύσης.
Αν κάτι αξίζει ιδιαίτερη αναφορά στη φετινή διοργάνωση, είναι ο πλούτος των παράλληλων εκδηλώσεων, που δεν αντιμετωπίστηκαν σαν απλό συμπλήρωμα του προγράμματος, αλλά σαν οργανικό κομμάτι του.
Το μεγάλο αφιέρωμα «Καλώς ήρθατε στην έρημο», με guest curator τον Όλιβερ Λάσε, ξεπέρασε τα όρια της κινηματογραφικής αίθουσας, με οπτικοακουστική εγκατάσταση στο MOMUS και ένα ιδιαίτερο σκηνικό ερήμου στο Δυτικό Φυλάκιο του Λιμανιού, μαζί με εμπειρίες εικονικής πραγματικότητας.
Οι συζητήσεις TIFF Talks έδωσαν στο κοινό την ευκαιρία να έρθει σε επαφή με σημαντικές προσωπικότητες του σινεμά. Ξεχώρισε η παρουσία της εμβληματικής θεωρητικού και σκηνοθέτριας Λόρα Μάλβεϊ, ενώ η προβολή της αποκατεστημένης Εύας της Μαρίας Πλυτά και η συζήτηση γύρω από τη χαμένη Όπερα του Ανδρέα Βελισσαρόπουλου απέδειξαν ότι το Φεστιβάλ δεν κοιτάζει μόνο προς το μέλλον, αλλά κρατά ζωντανή τη μνήμη του ποιοτικού κινηματογράφου.
Τα αφιερώματα στον Νίκο Γραμματικό, στον Εμίν Αλπέρ και στον βαλκανικό τρόμο, οι τιμητικές βραβεύσεις προσωπικοτήτων όπως ο Σταύρος Ξαρχάκος και ο Άγγελος Παπαδημητρίου, οι συναυλίες, τα εργαστήρια, οι βιβλιοπαρουσιάσεις, οι δράσεις για παιδιά και οι εκδηλώσεις της Αγοράς δημιούργησαν ένα εξαιρετικά πυκνό πολιτιστικό πρόγραμμα.
Ακόμη και η ανακοίνωση των υποψηφιοτήτων για τα Ευρωπαϊκά Βραβεία Κινηματογράφου πραγματοποιήθηκε από τη Θεσσαλονίκη, υπενθυμίζοντας τη θέση που κατέχει πλέον η διοργάνωση στον ευρωπαϊκό κινηματογραφικό χάρτη.
Και φυσικά, υπήρχαν τα πάρτι και οι βραδινές συναντήσεις. Στα μπαράκια, στα εστιατόρια, στα στέκια όπου άνθρωποι από διαφορετικές χώρες και διαφορετικές κινηματογραφικές διαδρομές βρίσκονται γύρω από το ίδιο τραπέζι.

Η φετινή διοργάνωση ολοκληρώθηκε με σημαντικές διακρίσεις για το ελληνικό και διεθνές σινεμά. Οι Χρυσοί Αλέξανδροι των τριών βασικών διαγωνιστικών τμημάτων απονεμήθηκαν στις ταινίες Μια μέρα στη ζωή της Τζο: Κεφάλαιο Φαίδρα της Ζακλίν Λέντζου, Ντούα της Μπλέρτα Μπασόλι και Φυτεύω το χέρι μου στον κήπο των Μπόρις Χάτζιγια και Χόντα Ταχερί.
Επτά ελληνικές ταινίες απέσπασαν συνολικά 22 βραβεία και διακρίσεις, μια ιδιαίτερα ενθαρρυντική παρουσία για την εγχώρια παραγωγή.
Η αυλαία έπεσε την Κυριακή 15 Νοεμβρίου, στο κατάμεστο Ολύμπιον, με την προβολή της Άγνωστης γυναίκας της Μάι ελ-Τούκι, που είχε κατακτήσει τον Χρυσό Λέοντα στη Βενετία.
Κλείνοντας, αξίζει ένα μεγάλο, ειλικρινές ευχαριστώ σε όλους όσοι εργάστηκαν για να πραγματοποιηθεί το 67ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Σε ολόκληρη την ομάδα της διοργάνωσης, στους ανθρώπους του γραφείου Τύπου για την εξαιρετική συνεργασία και τη συνεχή ενημέρωση, στους υπεύθυνους των αιθουσών, στους τεχνικούς, στους εργαζόμενους και φυσικά στους εθελοντές, που με χαμόγελο, υπομονή και διάθεση να βοηθήσουν συνέβαλαν σε μια πραγματικά άψογη διοργάνωση.
Πίσω από κάθε προβολή που ξεκινά στην ώρα της, κάθε συζήτηση, κάθε εκδήλωση, υπάρχει πολλή δουλειά που συχνά δεν φαίνεται. Και αξίζει να αναγνωρίζεται.
Το σημαντικότερο, όμως, είναι ότι για σχεδόν δύο εβδομάδες το Φεστιβάλ κατάφερε να μεταμορφώσει τη Θεσσαλονίκη σε μια μεγάλη, ανοιχτή κινηματογραφική γιορτή. Να φέρει κοντά ανθρώπους που αγαπούν το σινεμά, είτε το δημιουργούν είτε να χάνονται μέσα του.
Φεύγοντας από τη Θεσσαλονίκη, αυτό που μένει τελικά είναι μια γνώριμη, γλυκιά μελαγχολία που σε πιάνει όταν τελειώνει κάτι τόσο όμορφο.
Ραντεβού του χρόνου, λοιπόν. Με ακόμη περισσότερες ταινίες, λιγότερο ύπνο και την ίδια αγάπη για το σινεμά.
