ΤΕΧΝΕΣΕΙΚΑΣΤΙΚΑ

6 νέοι Έλληνες εικαστικοί στα φετινά βραβεία ΔΕΣΤΕ

Με υποψήφιους έξι από τους σημαντικότερους Έλληνες καλλιτέχνες της γενιάς τους ξεκινά το Μάιο η φετινή έκθεση των βραβείων ΔΕΣΤΕ. Γνωρίστε το έργο των νέων εικαστικών και επισκεφθείτε την έκθεση στη Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης.

6 νέοι Έλληνες εικαστικοί στα φετινά βραβεία ΔΕΣΤΕ
Ραλλού Παναγιώτου COMPANY I (Calypso), 2008 Μικτή Τεχνική

Έξι καλλιτέχνες – Αθανάσιος Αργιανάς, Βαγγέλης Βλάχος, Ραλλού Παναγιώτου, Χάρις Επαμεινώνδα, Ειρήνη Ευσταθίου, Γιώργος Σαπουντζής - έχουν επιλεγεί ως υποψήφιοι για το φετινό Βραβείο ΔΕΣΤΕ 2009.
 
Το Βραβείο ΔΕΣΤΕ θεσμοθετήθηκε το 1999 και απονέμεται κάθε δύο χρόνια σε έναν Έλληνα καλλιτέχνη, που ζει είτε στην Ελλάδα, είτε στο εξωτερικό. Στόχος του Βραβείου είναι η παρουσίαση του έργου μιας νέας, ανερχόμενης γενιάς καλλιτεχνών.

Οι υποψήφιοι καλλιτέχνες θα παρουσιάσουν τη δουλειά τους σε μια έκθεση που θα φιλοξενηθεί φέτος στους χώρους του Μουσείου Κυκλαδικής Τέχνης και η οποία θα διαρκέσει από τις 14 Μαϊου 2009 έως τις 30 Σεπτεμβρίου 2009. Η συνεργασία αυτή μεταξύ του Ιδρύματος ΔΕΣΤΕ και του Μουσείου εντάσσεται στο πλαίσιο του προγράμματος «Βήμα στους Νέους».
 


Μία διεθνής πενταμελής Κριτική Επιτροπή θα επιλέξει και θα ανακοινώσει στις 14 Σεπτεμβρίου 2009 το νικητή του φετινού Βραβείου, ο οποίος και θα παραλάβει το χρηματικό έπαθλο των 10.000 ευρώ.

Οι Καλλιτέχνες του Βραβείου ΔΕΣΤΕ 2009 

Το έργο της Ραλλούς Παναγιώτου μπορεί να ιδωθεί σαν μια γλυπτική διαδικασία δημιουργίας μιας σειράς πεδίων όπου διαδραματίζονται καταστάσεις, μιας σειράς από “σκηνές” (stages). Η γλυπτική της βασίζεται στη σύνθεση “σκηνών” όπου πάνω τους οργανώνεται και συντάσσεται η έννοια της ψυχολογικής κατάστασης ως θέαμα.


Επίσης, σχηματοποιούνται καταστάσεις που αφορούν την απομόνωση, την απώλεια εξουσίας, ή την απώλεια της πολυτέλειας αλλά, κυριότερα, καταδεικνύονται καταστάσεις που αφορούν τη μορφοποίηση της ιδέας της ψυχολογικής έντασης.


Η ένταση αυτή μετασχηματίζει την υλική υπόσταση των πραγμάτων σε μυθοπλαστική ουσία, σε σήματα προσωπικής αναφοράς όπου κάθε στιγμιότυπο μπορεί να μετατραπεί από κατακερματισμένη αφήγηση σε ολοκληρωμένη δομή.

Ο Αθανάσιος Αργιανάς συνδυάζει στο έργο του μια προσωπική μουσική πειραματική έρευνα με τη γλυπτική, επανερμηνεύοντας μια σειρά νεωτερικούς μύθους. Οι αισθητικές και οι πολιτιστικές αναφορές, το παρελθόν και το παρόν, η λαϊκή τέχνη και ο κονστουκτιβισμός, οι ουτοπικές μηχανές και οι μαθηματικές, ή οι αστρονομικές, θεωρήσεις αναδεικνύονται σε προνομιακό πεδίο διαπραγμάτευσης. Ο απόηχος των έργων του Αργιανά μοιάζει διαπεραστικός, ακόμα κι αν τα έργα του τις περισσότερες φορές είναι σιωπηλά. Ο ίδιος ενθαρρύνει το παιχνίδι των πολλαπλών ερμηνειών στη δουλειά του, μολονότι, ειδικά στις εκθέσεις του, μπορεί να εντοπίσει κανείς καλά ενορχηστρωμένους συσχετισμούς: την επανάληψη των συνθέσεων του, τις κυκλικά στερεωμένες “πλεξούδες” στους πίνακές του και τις πολλαπλές αναφορές στη νεωτερικότητα.



Το έργο του Βαγγέλη Βλάχου, μέσα από μια μεθοδολογία έρευνας και συγκέντρωσης αρχειακού υλικού, συγκροτεί ανοιχτές αφηγήσεις της πρόσφατης ιστορίας, που επανεξετάζουν, ή επιτρέπουν, νέες προσεγγίσεις πτυχών της επίσημης εκδοχής της ιστορίας. Το πρόσφατο έργο του Βαγγέλη Βλάχου -εστιάζοντας σε διαφορετικές στιγμές της πρόσφατης ιστορίας και χρησιμοποιώντας κυρίως αρχειακό υλικό από διαφορετικές πηγές- εξετάζει το κατά πόσο το υλικό αυτό μπορεί να χρησιμεύσει σαν εργαλείο για να ξανασκεφτούμε έννοιες του παρελθόντος που φαίνεται ότι εξακολουθούν να επηρεάζουν και να διαμορφώνουν τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε το σήμερα. Επίσης, κεντρικό στοιχείο στην έρευνα του είναι η σύγκριση και η αντιπαράθεση της γλώσσας της αρχιτεκτονικής με αυτή της πολιτικής και της οικονομικής εξουσίας.

Το έργο της Χάρις Επαμεινώνδα αποτελείτε από βίντεο και κολάζ τα οποία συχνά παρουσιάζονται μαζί, δημιουργώντας νέες αφηγήσεις. Αντλώντας από αρχειακό υλικό δημιουργεί ασυνήθιστες νοητικές συνδέσεις και ελεύθερους συνειρμούς σαν ένα είδος πολυεπίπεδου μνημονικού άτλαντα. Τα έργα της διαπραγματεύονται έναν κόσμο όπου ο χρόνος μοιάζει να έχει ανασταλεί και όπου ιστορικά σπαράγματα και θραύσματα ενανασυνδυάζονται δημιουργώντας νέους κόσμους. Στα φωτογραφικά κολάζ και στα βίντεο της Επαμεινώνδα, οι εικόνες δεν εφάπτονται η μια της άλλης με την σαφήνεια του κλασσικού μοντάζ, αλλά μέσα από αμέτρητες μικροσκοπικές τομές τα ανόμοια τεμάχια της εικόνας διασκορπίζονται στην επιφάνεια. Τα κολάζ είναι πάντα σε κίνηση, υπονοώντας νέες συμμετρίες, νέες διαφορές, νέες χειρονομίες και τελετουργίες οι οποίες παραμένουν ανεπαίσθητα ακαθόριστες.

Η Ειρήνη Ευσταθίου εξερευνά ευρήματα εικόνων (found images) ως επισημάνσεις, ερμηνείες αλλά και ως αρνήσεις εκείνου που ονομάζουμε Ιστορία. Η ζωγραφική τεχνική της είναι εμπνευσμένη από τις πηγές της, που ποικίλουν από ερασιτεχνικές βιντεοσκοπήσεις σε φωτογραφίες των ΜΜΕ, ιδιωτικά αρχεία, στιγμιότυπα ταινιών, κ.τ.λ.

Η Ευσταθίου ενδιαφέρεται για τους τρόπους δια-μεσολάβησης που ανοίγονται κατά τη μίμηση ενός τέτοιου υλικού• αντιλαμβάνεται την αναπόφευκτη φθορά και την κατάλυση των εικόνων καθώς υφίσταται όλες αυτές τις μεταβολές ως έναν τρόπο περιγραφής των δια-μεσολαβήσεων της ίδιας της μνήμης και της νοσταλγίας. Επιλέγοντας, διασκευάζοντας και εντέλει ζωγραφίζοντας αυτές τις εικόνες τείνει να δημιουργήσει έναν υποκειμενικό χώρο όπου τα όρια μεταξύ αυτών των κατηγοριών αποσταθεροποιούνται.


Το έργο του Γιώργου Σαπουντζή, επικεντρώνεται στον “ενδιάμεσο χώρο”, δηλαδή στο αποτέλεσμα της αμφίδρομης σχέσης του δημόσιου με τον ιδιωτικό χώρο. Με τις performances, τα εφήμερα (“παρασιτικά”) γλυπτά που λειτουργούν σκηνογραφικά και τα βίντεό του, δημιουργεί ένα αστικό limbo όπου όλα επαναπροσδιορίζονται, κατά συνέπεια ακόμη και όλα όσα τα περιβάλλουν. Εστιάζοντας την προσοχή του στη διαδικασία οικειοποίησης της πόλης και στην εκ νέου χαρτογράφησή της, καθιστά το καθημερινό αντικείμενο μνημειώδες, και το μνημειακό κοινότοπο.

Συγχρόνως, με την απαλοιφή των ορίων, η έκθεση του προσωπικού σύμπαντος το μετατρέπει σε αναπαράσταση ενός κοινωνικού, καθώς και ιστορικού, χώρου του οποίου η εμπειρία παραπέμπει σε θέαμα.

Η ιδέα και οι περιορισμοί του δημόσιου χώρου καθώς και η κατασκευή μιας προσωπικής ετεροτοπίας αποτελούν συστατικά χαρακτηριστικά των έργων του.



Την κριτική επιτροπή του Βραβείου ΔΕΣΤΕ 2009 αποτελούν οι Δάκης Ιωάννου (Πρόεδρος, Ίδρυμα ΔΕΣΤΕ), Lisa Phillips (Διευθύντρια New Museum of Contemporary Art, Νέα Υόρκη), Patrizia Sandretto Re Rebaudengo (Πρόεδρος και Διευθυντής Fondazione Sandretto Re Rebaudengo Per L' Arte, Τορίνο), Jeffrey Deitch ( Deitch Projects, Νέα Υόρκη) και Thomas Struth (Καλλιτέχνης). 

Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης
 Νεοφύτου Δούκα 4  
14 Μαΐου- 30 Σεπτεμβρίου  

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
SPONSORED LINKS

"Μία είναι η απόδειξη του «μπορώ»: το «κάνω»"

Marie von Ebner-Eschenbach, Γερμανίδα γνωμικογράφος

  • 1640 - Τέλος της Ιβηρικής Ένωσης: η Πορτογαλία ανακηρύσσει βασιλιά τον Ιωάννη Δ' τερματίζοντας μία περίοδο 60 ετών προσωπικής ένωσης των στεμμάτων της Ισπανίας και της Πορτογαλίας
    1797 - Συλλαμβάνεται στην Τεργέστη ο Ρήγας Φεραίος μαζί με το συνεργάτη του Χριστόφορο Περραιβό.
    1913 - Η Κρητική Πολιτεία ενώνεται επισήμως με την Ελλάδα
    1988 - H Μπεναζίρ Μπούτο γίνεται η πρώτη γυναίκα ηγέτης μουσουλμανικής χώρας στο Πακιστάν
    2002 - Δημιουργία της Ελληνικής Βικιπαίδειας
    Παγκόσμια Ημέρα κατά του AIDS

© 2002-2021 MEDIA2DAY

Managed Cloud by C2

v