Μα δεν τελειώσαμε, Μεγαλέξανδρε

Την εθνική μας συνείδηση και κληρονομιά ένιωσαν την ανάγκη να υπερασπιστούν αρκετοί συνέλληνες έναντι της συναυλίας του Αντώνης Ρέμου στην παραλία της Θεσσαλονίκης.

Η μεγάλη σκηνή που στήθηκε ακριβώς μπροστά στο άγαλμα του Μεγάλου Αλεξάνδρου φαίνεται ότι έθιξε το φρόνημα ορισμένων που δεν αντέχουν να βλέπουν τη θέα προς το μπρούτζινο αντίγραφο του Μακεδόνα στρατηλάτη να κρύβεται και τον ίδιο να μην μπορεί να καλπάσει ελεύθερος.

Έτσι, έχει ξεσπάσει μια σειρά από διαμαρτυρίες μέσω των οποίων ζητείται η ματαίωση της συναυλίας, η επιλογή άλλου χώρου που δεν θα σχετίζεται με κάποιο μνημείο «εθνικής σημασίας», ίσως – φαντάζομαι- και καμιά συγγνώμη από εκείνους που ασέβαστα σχεδίασαν την εκδήλωση.

Φαν του Αντώνη Ρέμου και της μουσικής του δεν είμαι και ψέματα δεν θα πω, οπότε δεν έχω και καμιά προσωπική πρεμούρα να δω τον Αντώνη αγκαλιά με τον Βουκεφάλα. Αυτό όμως δεν επηρεάζει το γεγονός ότι με κάνει έξαλλο όλη αυτή η γκρίνια για λίγες ώρες, ή εν πάση περιπτώσει μέρες, συνύπαρξης του αγάλματος με την εγκατάσταση. Κι αυτό γιατί η εν λόγω εγκατάσταση δεν είναι μόνιμη- λύνεται και φεύγει.

Ας μιλήσουμε λοιπόν για τη συμβολική σημασία μιας τέτοιας συνύπαρξης. Μια δωρεάν λαϊκή συναυλία δίπλα σε ένα άγαλμα που φτιάχτηκε στις αρχές της δεκαετίας του 1970 -αν μάλιστα δεν με γελά η μνήμη μου από τη χούντα. Μήπως δεν είναι αρκετά «υψηλή» η τέχνη για το μνημείο;

Μα, ελάτε τώρα.

Πιστεύω ότι η συντριπτική πλειοψηφία όσων γκρινιάζουν για τη χωροθέτηση της συναυλίας και για «απρέπεια» δεν θα έβγαλαν κιχ για τα αρχαία της Βενιζέλου που θάφτηκαν ή ξεχώθηκαν και μετακινήθηκαν για το θεσσαλονικιώτικο Μετρό. Βέβαια εκείνα ήταν κανονικά αρχαιολογικά ευρήματα και όχι δι’ αντιγράφου αυτοϊκανοποίηση της εθνικής μας υπερηφάνειας.   

Αλλά, βλέπετε, ο νεοελληνικός πατριωτισμός είναι βαθιά επιλεκτικός και εξαιρετικά ρηχός. Ξεσπαθώνουμε για την «οπτική ρύπανση» ενός μπρούτζινου αγάλματος με ελάχιστη καλλιτεχνική βαρύτητα, τη στιγμή που καταπίνουμε αμάσητη την πραγματική τσιμεντοποίηση και την καταστροφή της ιστορικής συνέχειας των πόλεών μας.

Αλλά ο μεγαλοϊδεατισμός δεν καταλαβαίνει από αυτά.