Το πανέμορφο 1890 Restaurant άνοιξε πρόσφατα τις πύλες του και μας υποδέχθηκε με ένα degustation menu 9 πιάτων που πρέπει να μπει οπωσδήποτε στη fine dining λίστα σου.
γράφει:
Αν λογίζεις τον εαυτό σου στους food lovers της πρωτεύουσας τότε θα έχεις διαπιστώσει ότι τα τελευταία χρόνια υπάρχει μια σαφής μετατόπιση των περισσότερων καλών εστιατορίων σε fine dining μονοπάτια.
Όπου fine dining μπορείς να βάλεις την απόλυτη γαστρονομική εμπειρία. Αυτή περιλαμβάνει μενού γευσιγνωσίας (είτε degustation είτε a la carte), εξαιρετικό σέρβις, υψηλή τεχνική μαγειρικής, αρμονικό συνδυασμό κρασιών (wine pairing) και μια κομψή στα όρια της πολυτελούς ατμόσφαιρα.
Ως συνηθίζεται ωστόσο στα ελληνικά γαστρονομικά δρώμενα πολλοί είναι εκείνοι που χάνουν τον δρόμο τους στην πορεία και εξοκείλουν σε εύκολα social media food trends για να μην τους προσπεράσει η εποχή των χιλιάδων εικόνων που στριμώχνεται σε βίντεο λίγων δευτερολέπτων.
Κάπως έτσι χάνεται η ουσία, το νόημα και η κινησιουργός αιτία πίσω από αυτό που θα έπρεπε να γεννά το καλό φαγητό, δηλαδή ιστορίες κι αναμνήσεις γύρω από γεύσεις γνώριμες ή και αναπάντεχα ασυνήθιστες που θα συνεχίσουν να μας συντροφεύουν κι αφού τελειώσει ένα γεύμα.
Το 1890 Restaurant ήρθε πριν λίγες μέρες στην καρδιά του Μοναστηρακίου για να δώσει τις δικές του απαντήσεις στα ανωτέρω ρητορικά ερωτήματα, παρουσιάζοντας ένα degustation menu σε τρεις εκδοχές (€70, €90 και €65 το χορτοφαγικό) που βρίσκει την έμπνευσή του στους θησαυρούς της ελληνικής γης, παντρεύοντάς τους με διεθνείς μαγειρικές που έχουν ωστόσο μια σαφή και δεδηλωμένη αγάπη στην γαλλική κουζίνα.
Οι προσεκτικά επιλεγμένες ετικέτες κρασιού και τα κομψά μενού γευσιγνωσίας συμπληρώνουν αρμονικά τη γαστρονομική εμπειρία, αναβαθμίζοντας κάθε στιγμή στα τραπέζια ενός πανέμορφου ψηλοτάβανου χώρου που σε μεταφέρει στις καλύτερες μέρες των καλών ευρωπαϊκών εστιατορίων.
Το μενού φέρει την υπογραφή του γνωστού σεφ Χρήστου Σιδηρόπουλου ο οποίος επιχειρεί να μετουσιώσει το γαστρονομικό του όραμα μέσα από πολύ ενδιαφέροντα πιάτα.
Ξεκινήσαμε με την τριλογία του καλωσορίσματος που είχε μια αλμυρή σοκολατένια ελιά με γεύση μπριάμ, μια μίνι τάρτα με κοτοσαλάτα με σπετσέρικο και ένα κροκετοειδές μπενιέ (είναι ένα είδος γαλλικού αρτοσκευάσματος, συνήθως από αφράτη ζύμη μαγιάς, που θυμίζει έντονα τα κλασικά λουκουμαδάκια) σπανακόπιτας.
Μαζί τους ήρθαν 2 φέτες ψωμιού (λευκό και χαρουπένιο) από προζύμι έξι χρόνων που ο ίδιος ο σεφ δημιούργησε από όταν εργαζόταν στην Αγγλία κι ένα ντιπ με γλυκόξινο πελτέ ντομάτας με εσπεριδοειδή και μια μους λευκού ταραμά με πούδρα μυρωδικών.
Ξεκινήσαμε λοιπόν αισθητηριακά την γευστική μας εμπειρία με το μπενιέ σπανακόπιτας να μας ενθουσιάζει, ενώ αναπάντεχα ραφινάτη ήταν και η ελιά με γεύση μπριαμ, δίνοντας έναν ξεκάθαρο ελληνικό τόνο στη δημιουργία.
Έπειτα ακολούθησε ένα καπνιστό σκουμπρί με ντρέσινγκ από ταχίνι, χαρίσα (μία δημοφιλής πικάντικη πάστα καυτερής κόκκινης πιπεριάς με καταγωγή από τη Βόρεια Αφρική) και καπνιστή μαγιονέζα που έφερε μοναδικά αρώματα Ανατολής σε έναν αγαπημένο θαλασσινό μεζέ.
Σειρά είχε μια αποδομημένη εκδοχή του ντάκου με νερό ντομάτας, τζελ ντομάτας, ημίλιαστα ντοματίνια κι ένα μπισκότο χαρουπιού για να δώσει την τραγανότητα που απαιτούσε ένα αμιγώς καλοκαιρινό πιάτο, που έκλεινε αιθέρια μέσα του λίγο από το ελληνικό καλοκαίρι.
Τα χειροποίητα καπελέτι με γέμιση duxelle μανιταριών (ανοιξιάτικη τρούφα, μορχέλες) ήρθαν με σκόρδο, πούδρα τρούφας στην κορφή τους και μια βουτυρένια θαρρείς κρέμα με γραβιέρα και μπεσαμέλ. Σωστές οι εντάσεις χωρίς να καπελώνουν η μία την άλλη είχαν πολύ καλή ισορροπία.
Το catch of the day ήταν όπως μας ενημέρωσε ο σεφ ένα ωραίοτατο φαγκρί που πήραν από την ψαραγορά συνοδευόμενο από μια σάλτσα μπουγιαμπέσα με πουρέ ελιάς Καλαμών και μπισκ καραβίδας, να ζωηρεύουν έντονα τη γεύση του. Στην κορφή του ήταν ένα σφαιροειδές τσιπ πατάτας, εξαιρετικά τραγανό και νόστιμο.
Στη συνέχεια ήρθε μια φέτα μοσχαριού σε medium ψήσιμο με τσιπς πατάτας που είχαν περάσει διαδοχικά από αφυγραντήρα και τηγάνι, ώστε να μην χαθεί κανένα από τα υλικά τα οποία χρησιμοποιούνται στις παρασκευές του εστιατορίου.
Το πιάτο συνόδευε ένα ψητό καρότο με θυμάρι κι έναν πουρέ από καρότο και θυμάρι επίσης. Το συνοδευτικό κρεμμύδι που ήταν λιτά μα νόστιμα μαγειρεμένο έλουζε μια γήινη μα εκλεπτυσμένη σάλτσα με μπαχαρικά. Το γεύμα μας συνόδευε ένα υπέροχο Chauvignon Blanc από το αγαπημένο Κτήμα Άλφα.
Τη σκυτάλη ανέλαβε έπειτα η pastry chef Βάσω Γιαμουρά σερβίροντάς μας για pre-dessert ένα παγωτό από αμαρέτο και αμύγδαλο, βουτηγμένο σε μια κρέμα γιαούρτι με pesto από μυρώνια και λάδι βασιλικού σε μια ονειρικά γλυκάλμυρη συνύπαρξη.
Σειρά είχε ο μπαμπάς με μπόλικο ρούμι, τραγανές φράουλες, παγωτό φράουλα και κρέμα με λάιμ και ιβίσκο. Η σφουγγαρένια βάση του ήταν εξαιρετικά ζωηρή και πολυεπίπεδη με τη φράουλα να δένει ιδανικά μαζί του.
Το εκλέρ με γέμιση κρέμας καραμέλα και φαγόπυρο ήταν έναν από τα καλύτερα επιδόρπια που έχουμε δοκιμάσει φέτος με κλιμακούμενη ένταση σε κάθε του κουταλία. Τέλος μας περίμενε μια ακόμη γλυκιά τριλογία αρχής γενομένης από ένα εξαίσιο Canelé, Το απίθανο, μικρό κέικ από τη Γαλλία, μια παγωμένη φέτα βανίλιας με σιναπόσπορο και τέλος μια μίνι σοκολατένια τάρτα με μαραθόσπορο.
Συστήνεται να τα φας με αυτή τη σειρά για να απολαύσεις εξελικτικά τον συνδυασμό τους. Πολύ καλή η εμπειρία δοκιμής του μενού στο 1890 χωρίς πολλές αστοχίες και με έναν ξεκάθαρο δημιουργικό χαρακτήρα που αποτυπώνεται σε κάθε ένα από τα πιάτα που δοκιμάσαμε.
Προφανώς απευθύνεται σε υποψιασμένο κοινό που έχει πρότερη εμπειρία σε fine dining συνθήκες και μπορεί να δικαιολογήσει το κόστος του παρεχόμενου μενού.
