Το δράμα του λαγοκέφαλου

Ποιος έχει την ψυχραιμία να μην τρέμει τον φοβερό και τρομερό λαγοκέφαλο; Λίγοι - ίσως κανένας είναι η απάντηση. Αλλά από την αρχή αυτός ήταν ο σκοπός και όχι η ενημέρωση. Διότι αγαπητέ μου αν ο άλλος δεν φοβηθεί και λίγο τι νόημα έχει; Πώς θα είναι έτοιμος να καταναλώσει την επόμενη δέσμη πληροφοριών για το αντικείμενο του άγχους του;

Έτσι τον κάνεις πελάτη τον άλλον, κυριέ μου. Στην αρχή τον φοβίζεις για κάτι «νέο» και «τρομερό» που θα τον βρει. Σίγουρα θα πρόκειται για κάτι ανεπανάληπτο για κάτι που δεν έχει ξαναδεί κανείς. Σίγουρα αυτό το κάτι έχει μια ιδιαίτερη λειτουργία/ικανότητα που στρέφεται κατά του λήπτη της πληροφορίας. Κυμαίνεται δε από τις πιο απλές ιδιότητες έως τις πιο περίπλοκες - εφευρήματα λες κάποιου σατανικού νου: τσιμπάει με δηλητηριώδη αποτελέσματα, δαγκώνει με τα σιδερένια του σαγόνια, είναι φορέας μια σπάνιας ασθένειας από τα βάθη της Αφρικής, έχει θανατηφόρο άγγιγμα. Τέλος πάντων, το νόημα είναι ότι την έβαψες τώρα με το νέο πλάσμα που ήρθε στην Ελλάδα μας- γιατί παναγία μου τι του φταίξαμε;

Έτσι, στο επόμενο δελτίο είναι κανείς ήδη ψημένος για να μάθει περισσότερα για αυτούς του Darth Vader του ζωικού βασιλείου που μας επιτίθενται. Αυτά έγιναν στο παρελθόν με το κουνούπι-τίγρη, με τις μωβ μέδουσες, με κάτι ακρίδες από την Αμερική αν θυμάμαι καλά αλλά και - πιο προβλέψιμα - με τους «λευκούς καρχαρίες στις ελληνικές θάλασσες» που δεν βγαίνουν ποτέ από τη μόδα.

Με κίνδυνο να γίνω πεζός και να φανώ άκαρδος μπροστά την ανησυχία εκατομμυρίων συμπολιτών μας θα πως ότι πίσω από αυτή την ατέρμονη ζωολογική τρομολαγνεία κρύβεται μια μικρούλα σκοπιμότητα. Όσο παίζουμε «ανώδυνα» πολιτικώς θέματα ο κόσμος ξεχνάει τα δικά του προβλήματα που καθόλου δεν μοιάζουν με φονικές ζαργάνες ή με μεταλλαγμένα πιράνχα δολοφόνους, αλλά έχουν τη μορφή οικονομικών δυσκολιών να βγει ο μήνας και - ακόμη περισσότερο -  οι οικογενειακές διακοπές. Ποιος θα διαφωνήσει ότι το πραγματικό και αόρατο τέρας της ακρίβειας είναι βαρετό και καταθλιπτικό;

Υπάρχει, όμως, και μια δεύτερη, ακόμη μεγαλύτερη ειρωνεία που κρύβεται πίσω από τον τρόμο του λαγοκέφαλου και είναι η οικολογική μας υποκρισία. Τρέμουμε την εισβολή νέων ειδών στην περιοχή και τις θάλασσές μας αλλά ξεχνάμε κάτι: Ποιος ζέστανε τόσο πολύ τη Μεσόγειο τα τελευταία χρόνια, ώστε αυτά τα πλάσματα να νιώθουν πλέον σαν στο σπίτι τους; Ποιος υπεραλίευσε και άδειασε τις θάλασσες από τους φυσικούς τους θηρευτές; Δεν υπάρχει μαγεία ούτε μεταφυσικές εξηγήσεις. Μετρημένα κουκιά είναι τα πράγματα. Αν μάλιστα αντί να ανησυχούμε για τη μοχθηρότητα των λαγοκέφαλων δραστηριοποιούμασταν στην κατεύθυνση της οικολογικής συνείδησης, όλο αυτό το δράμα θα ήταν και χρήσιμο εκτός απο ευπώλητο.