Γιατί ακόμα χρειαζόμαστε Pride;

Εν όψει του αυριανού Pride της Αθήνας, αλλά και των σχολίων στο σχετικό μας ποστ στο Facebook με τους 10 λόγους να βρεθείς εκεί, που εν έτει 2026 –αν αναρωτιόσουν– καλά κρατούν, σκεφτήκαμε να απαντήσουμε στην ερώτηση του ενός εκατομμυρίου ευρώ:

Γιατί να γίνονται Pride;

Γιατί ακόμα γίνονται ομοφοβικές επιθέσεις και εγκλήματα μίσους όπως αυτό, αυτό ή αυτό, αν χρειάζεσαι ένα φρεσκάρισμα μνήμης.

Γιατί εξακολουθεί να ισχύει ο απαράδεκτος κανόνας που λέει ότι, αν είχες ομοφυλοφιλικές σχέσεις στη ζωή σου, δεν μπορείς να γίνεις εθελοντής αιμοδότης.

Γιατί οι σχέσεις μας δεν είναι «τι κάνει ο καθένας στο κρεβάτι του» αλλά με ποιον περπατάει χέρι χέρι στον δρόμο, με ποιον κάθεται αγκαλιά στον γάμο της ξαδέρφης του, με ποιον χορεύει στο χριστουγεννιάτικο πάρτι της δουλειάς, πλάι σε ποιον ξενυχτά ω μη γένοιτο σε ένα νοσοκομείο, και με ποιον παίρνει στεγαστικό δάνειο ή νοικιάζει σπίτι.

Γιατί την οικογένεια την κάνει οικογένεια ένα και μόνο πράγμα, η αγάπη, και γι’ αυτό όποιος θέλει παιδιά θα πρέπει να είναι ελεύθερος να κάνει ή να τεκνοθετήσει παιδιά.

Γιατί το σχολικό bullying και η ενδοοικογενειακή βία που βιώνουν τα ΛΟΑΤΚΙ+ παιδιά δεν θα έπρεπε να υπάρχουν ούτε στο χειρότερο σενάριο δυστοπικής ταινίας.

Γιατί τα παιδιά που γεννιούνται διαφυλικά υφίστανται τώρα, αυτή τη στιγμή, στη χώρα που ζούμε χειρουργικούς ακρωτηριασμούς, ορμονοθεραπείες, ψυχολογικές και άλλες ιατρικές «θεραπείες» οι οποίες επείγει να απαγορευτούν. Με νόμο.

Γιατί τα τρανς άτομα συνεχίζουν να αντιμετωπίζουν διακρίσεις στη δουλειά, στο σπίτι, στον γιατρό, στις δημόσιες υπηρεσίες, παντού δηλαδή όπου οι υπόλοιποι απλώς υπάρχουμε χωρίς να χρειάζεται να εξηγήσουμε ποιοι είμαστε.

Γιατί το «εγώ δεν έχω πρόβλημα, αρκεί να μην προκαλούν» εξακολουθεί να σημαίνει «εγώ δεν έχω πρόβλημα, αρκεί να μη φαίνονται, να μη μιλάνε, να μη φιλιούνται, να μη διεκδικούν δικαιώματα, να μη μου χαλάνε την ησυχία».

Γιατί η ορατότητα είναι ο λόγος που κάποιο παιδί σε μια μικρή πόλη, σε ένα χωριό ή σε ένα σπίτι που δεν το χωράει μπορεί να σκεφτεί «άρα υπάρχει ζωή και για μένα».

Γιατί τα δικαιώματα –όσα και όποια έχουν κατακτηθεί μέσα από διεκδικήσεις και αγώνες σαν το Pride– δεν είναι ποτέ κεκτημένα για πάντα, όπως μας θυμίζει κάθε τόσο η παγκόσμια πραγματικότητα: Αρκεί μια πολιτική στροφή, μια ακροδεξιά κυβέρνηση ή μια λάθος απόφαση για να αρχίσει να ξηλώνεται το πουλόβερ.

Γιατί, τελικά, το Pride θα σταματήσει να χρειάζεται όταν σταματήσουν να ενοχλούνται όσοι ενοχλούνται. Και όπως βλέπουμε κάθε Ιούνιο, έχουμε ακόμα δρόμο μπροστά μας γι’ αυτό.