Και γιατί να ξαναδείς το Τζένη Τζένη, 60 χρόνια μετά;

Στην πρώτη πρώτη σκηνή του Τζένη Τζένη στη σύγχρονη, θεατρική του εκδοχή, ο Νίκος Καραθάνος, μόνος του επί σκηνής με τις τηλεοράσεις στο φόντο να προβάλλουν ασπρόμαυρη την ταινία, μονολογεί «Γκόρτσος… Γκόρτσος». Όχι με τον ενθουσιασμό του Διονύση Παπαγιαννόπουλου. Ψιθυριστά. Σκυφτός, κουρασμένος, λιγάκι γερασμένος, με έναν λυρισμό σχεδόν… Ληρικό (θα μας συγχωρέσεις το σαιξπηρικό λογοπαίγνιο, ε;).

Όταν γυρίζει για να απευθυνθεί στην κόρη του, την Τζένη, την Γαλήνη Χατζηπασχάλη την βλέπουμε σαν φιγούρα θεάτρου σκιών, μπροστά από την ασπρόμαυρη εικόνα του μπαλκονιού στις Σπέτσες σε φυσικό μέγεθος, με το εκτυφλωτικό φως να τη σκοτεινιάζει σε σημείο να διακρίνεται μόνο το περίγραμμά της.

Αν έπρεπε να διαλέξουμε μόνο δύο σκηνές για να περιγράψουμε το πνεύμα της παράστασης, αυτές οι δύο θα ήταν σοβαρές υποψηφιότητες. Αν καταλήγαμε όμως σε αυτές, θα το αδικούσαμε αυτό το πνεύμα. Γιατί δεν είναι μόνο μελαγχολική αυτή η ερωτική επιστολή που γράφει και στέλνει από τη σκηνή του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά ο Νίκος Καραθάνος στη χρυσή εποχή του ελληνικού σινεμά και της συλλογικής μας νιότης. Είναι και νοσταλγική, είναι και αστεία, είναι και τρυφερά καταγγελτική σε σημεία. Είναι, όπως το θέτει ο ίδιος, «ένα ηλιόλουστο ρέκβιεμ». Φουλ ηλιόλουστο. Αλλά και φουλ ρέκβιεμ.

Για να το εξισορροπήσουμε, θα έπρεπε να μνημονεύσουμε τη θρυλική σκηνή με το τζετ σκι, που γίνεται σωστό θεατρικό πανηγύρι, ή την άλλη, εκείνη που συναντιούνται πρώτη φορά η Τζένη με τον Νίκο Μαντά και η ορχήστρα, που βρίσκεται διαρκώς επί σκηνής, παίζει αντί για μουσική κάτι εντελώς αρχέγονο, που ακούγεται σαν καρδιακός παλμός. Να μιλήσουμε για τα λογότυπα της Finos Film, που φωτίζονται πάνω ψηλά από την σκηνή σε ορισμένες σκηνές και σβήνουν σε άλλες. Ή για την ταυτόχρονη δράση δύο σκηνών που εκτυλίσσονται μαζί, και μπλέκονται η μία μέσα στην άλλη, στο θεατρικό αντίστοιχο του κινηματογραφικού μοντάζ.

Οι ερμηνείες, οι ερμηνείες

Ένας λαμπερός, all star θίασος το καταδιασκεδάζει σε αυτή τη θεατρική γιορτή και φαίνεται, φαινόταν ήδη από την πρόβα που παρακολουθήσαμε, μία μέρα πριν από την πρεμιέρα. Η Γαλήνη Χατζηπασχάλη με την γνήσια θεατρική της στόφα ξεχειλίζει από καρεζική ενέργεια, ο Άγγελος Παπαδημητρίου θα μνημονεύεται για χρόνια ως θεία Ματίνα Σκούταρη, ο Κώστας Μπερικόπουλος κεντάει έναν Μίλτο Κασσανδρή απεγνωσμένα κωμικό και παράφορα villain, η Ζέτα Μακρυπούλια είναι πιο Υβόνη Καρίπη κι από την ίδια την Υβόνη Καρίπη. Δίπλα της, η Ιωάννα Μαυρέα παραδίδει ταχύρρυθμα μαθήματα κωμικής ελάφρυνσης ως Κλάρα Καρίπη.

Με σκηνική ειλικρίνεια και ο Χρήστος Λούλης ως Νίκος Μαντάς και η Χάρις Αλεξίου ως Ντιάνα Κασανδρή, και ληρικός καταπώς λέγαμε (πάει, μας το συγχώρεσες, θα κάνουμε κατάχρηση τώρα) ο Νίκος Καραθάνος ως Κοσμάς Σκούταρης.

Το σκηνικό…

Ισότιμος συμπρωταγωνιστής της παράστασης, γεμάτο αναφορές στην ταινία από τη μια και μυστηριώδεις λεπτομέρειες που ανοίγουν συζητήσεις στα θεατρικά πηγαδάκια απέξω, από την άλλη. Τι είναι, ας πούμε, τα κινέζικα φαναράκια και οι εξίσου κινέζικες επιγραφές που κρέμονται πάνω από τη σκηνή; Να αναφέρονται άραγε στην τουριστικοποίηση των νησιών που πέρασε και σήκωσε μια ολόκληρη εποχή, εκείνη που χάθηκε για πάντα, κι εκείνη στην οποία αφιερώνεται η παράσταση; Ή μήπως είναι σύμβολα για την απομίμηση, την «φτηνιάρικη» εκδοχή του ορίτζιναλ, και μας κλείνουν αυτοσαρκαστικά το μάτι;

Φόρος τιμής είναι πάντως σίγουρα οι γιγάντιες φωτογραφίες των πρωταγωνιστών της ταινίας που εμφανίζονται κι εξαφανίζονται από το φόντο και οι τηλεοράσεις που προβάλλουν σκηνές από την ταινία –και από εκλογικές αναμετρήσεις και προεκλογικές συγκεντρώσεις όταν ο Κοσμάς Σκούταρης διαβάζει τα αποτελέσματα των εκλογικών τμημάτων της Πέρα Παναγιάς, Άνω Παναγιάς, Κάτω Παναγιάς…

Και τελικά; Να το δω, ή όχι;

Να το δεις. Απλά να μην περιμένεις να δεις την θεατρική μεταφορά μιας αγαπημένης σου ταινίας. Φαντάσου το πιο πολύ σαν να μαζευτήκαμε για να συζητήσουμε ποιοι ήμασταν κάποτε, τι ιστορίες λέγαμε μεταξύ μας, και πόση από την χαμένη μας αθωότητα υπάρχει μέσα σε αυτό που είμαστε σήμερα.

Ταυτότητα παράστασης
Πρωτότυπο κείμενο: Κώστας Πρετεντέρης, Ασημάκης Γιαλαμάς
Σκηνοθεσία – σύλληψη: Νίκος Καραθάνος
Διασκευή – δραματουργική επεξεργασία: Γιάννης Αποσκίτης
Σκηνικά: Κωνσταντίνος Σκουρλέτης
Κοστούμια: Άγγελος Μέντης
Μουσική: Άγγελος Τριανταφύλλου
Φωτισμοί: Ελίζα Αλεξανδροπούλου
Κίνηση: Αμάλια Μπένετ
Βοηθός Σκηνοθέτη: Ιωάννα Μπιτούνη
Συνεργάτες Σκηνοθέτες: Δημήτρης Σταυρόπουλος & Ορέστης Σταυρόπουλος
Φωτογραφίες promo: Γιώργος Καπλανίδης
Φωτογραφίες παράστασης: Ελίνα Γιουνανλή
Βίντεο: Light in the box
Make up: Όλγα Φαλέι
Κομμώσεις: Θωμάς Γαλαζούλας
Διεύθυνση παραγωγής: Έφη Πανουργιά
Επικοινωνία – Γραφείο Τύπου: Μαρία Τσολάκη
Social Media – Διαφήμιση: Renegade Media, Βασίλης Ζαρκαδούλας
Συμπαραγωγή: Τεχνηχώρος Θεατρικές Παραγωγές

Η παράσταση πραγματοποιείται στο πλαίσιο των 100 χρόνων από τη γέννηση του Κώστα Πρετεντέρη.

ΔΙΑΝΟΜΗ
Το ΣΚΟΥΤΑΡΕΪΚΟ
· Τζένη Σκούταρη: Γαλήνη Χατζηπασχάλη
· Κοσμάς Σκούταρης: Νίκος Καραθάνος
· Ματίνα Σκούταρη: Άγγελος Παπαδημητρίου

Το ΚΑΣΑΝΔΡΕΪΚΟ
· Νίκος Μαντάς: Χρήστος Λούλης
· Ντιάνα Κασανδρή: Χάρις Αλεξίου
· Μίλτος Κασανδρής: Κώστας Μπερικόπουλος

ΟΙ ΑΜΕΡΙΚΑΝΕΣ
· Υβόννη Καρίπη: Ζέτα Μακρυπούλια
· Κλάρα Καρίπη: Ιωάννα Μαυρέα

ΑΛΛΑ ΠΡΟΣΩΠΑ
· Ανδρέας Δερμέζης, Στράτος, μπράβος: Γιάννης Κότσιφας
· Μίμης Φραγκόπουλος, νησιώτης, αστυνομικός: Αλέξανδρος Σκουρλέτης
· Σοφία η υπηρέτρια: Ιωάννα Μπιτούνη

Και 4μελής ορχήστρα