Τι είναι το situationship και τι διαφορά έχει από τη σχέση

Ταχύρρυθμο μάθημα αγγλικών, για αρχή: Situation είναι η κατάσταση, ship είναι (όχι το πλοίο στην περίπτωσή μας) η κατάληξη λέξεων όπως το relationship –σχέση, friendship –φιλία κλπ. Οπότε, situationship, αμετάφραστο, αυτό που τρέχει μεταξύ σας, αλλά δεν είναι σχέση. Μπορεί να έχει προοπτικές να γίνει, μπορεί όχι –συνήθως όχι, είναι η αλήθεια– πάντως σίγουρα έχει ξεπεράσει το αρχικό στάδιο του φλερτ, και είναι μια αυθύπαρκτη, ερωτικού ενδιαφέροντος, κατάσταση.

Να μιλάμε με παραδείγματα, να ξέρουμε τι λέμε

Περιστασιακό σεξ.
Ολοήμερο texting.
Κανονικό γκομένισμα, ενώ ένας από τους δύο, ή και οι δύο, είστε σε άλλη σχέση.
Στάδιο στο οποίο δεν έχετε ξεκαθαρίσει τι ακριβώς έχετε, κι αν είστε μαζί ή όχι, πάντως βγαίνετε.
Μια κάποια φλερτοειδής συσχέτιση, της οποίας έχει ή δεν έχει προηγηθεί σεξ, αλλά πάντως δεν δείχνει να πηγαίνει παρακάτω.

Όλα τα παραπάνω μαζί ή το καθένα μόνο του, καθώς και διάφορα άλλα αντίστοιχα πράγματα, μπορούν να θεωρηθούν situationship, το πιάνεις το πνεύμα.

Τι διαφορά έχει το situationship από τη σχέση;

Το πρώτο και βασικότερο είναι η σαφήνεια. Είστε μαζί; Βλέπεστε αποκλειστικά; Γνωρίζετε φίλους; Κάνετε σχέδια για τις διακοπές του καλοκαιριού ή έστω για το επόμενο Σαββατοκύριακο;

Στο situationship όλα μοιάζουν να συμβαίνουν μέσα σε ένα συννεφάκι ασάφειας. Μιλάτε κάθε μέρα, βγαίνετε σαν ζευγάρι, υπάρχει οικειότητα, τρυφερότητα, πιθανότατα και σεξ, αλλά λείπει εκείνο το ξεκάθαρο σημείο στο οποίο λες «ωραία, εδώ είμαστε». Κι αυτή η γκρίζα ζώνη, κακά τα ψέματα, βολεύει συνήθως εκείνον που θέλει να έχει όλα τα καλά της σχέσης χωρίς να αναλάβει και το πακέτο των υποχρεώσεών της.

Άλλη σημαντική διαφορά είναι η συνέπεια. Μια σχέση δεν είναι μόνο το αν περνάτε ωραία όταν βρίσκεστε, αλλά και το αν υπάρχει μια κάποια σταθερότητα στη συμπεριφορά. Αν ο άλλος εμφανίζεται και εξαφανίζεται σαν κομήτης, αν σήμερα σου στέλνει καληνύχτα με καρδούλες και αύριο κάνει τρεις μέρες να απαντήσει, αν σε θέλει μόνο όταν βαριέται, όταν νιώθει μοναξιά ή όταν οι άλλες επιλογές δεν του βγήκαν, τότε μάλλον δεν μιλάμε για σχέση. Μιλάμε για ένα ρομαντικό ξεροβόρι που σε αφήνει να αναρωτιέσαι τι πήγε στραβά, ενώ στην πραγματικότητα τίποτα δεν πήγε στραβά, απλώς ποτέ δεν υπήρξε ξεκάθαρο πλαίσιο.

Υπάρχει επίσης το ζήτημα της προτεραιότητας. Στις σχέσεις, ο ένας χωράει με κάποιον τρόπο στη ζωή του άλλου. Υπάρχει χώρος, χρόνος, διάθεση, μια αίσθηση ότι δεν είσαι απλώς μια υποσημείωση ανάμεσα σε δουλειές, εξόδους και σκρολάρισμα στο κινητό. Στο situationship, πολύ συχνά είσαι ακριβώς αυτό: Κάτι ευχάριστο, κάτι βολικό, κάτι που υπάρχει όσο δεν ενοχλεί την υπόλοιπη ζωή του άλλου και όσο δεν απαιτεί δύσκολες κουβέντες.

Πώς καταλαβαίνεις λοιπόν ότι είσαι σε situationship και όχι σε σχέση;

Από το ότι ψάχνεις διαρκώς αποκωδικοποιητή. Από το ότι συζητάς με τους φίλους σου τι μπορεί να σημαίνει το κάθε μήνυμα, το κάθε «θα δούμε». Από το ότι περνάτε πολύ χρόνο μαζί αλλά νιώθεις πως δεν ξέρεις τελικά πού πατάς. Από το ότι φοβάσαι να κάνεις την ευθεία ερώτηση, μην τυχόν και χαλάσει αυτό το κάπως που έχετε. Και, κυρίως, από το ότι η περισσότερη ενέργεια αυτής της ιστορίας δεν πηγαίνει στο να τη ζήσεις, αλλά στο να την ερμηνεύσεις.

Γιατί, όμως, έχουν γίνει τόσο συχνά όλα αυτά;

Επειδή, αν το καλοσκεφτείς, το situationship είναι η επίσημη ερωτική γλώσσα της εποχής μας. Μιας εποχής που έχει άπειρες επιλογές, ή τουλάχιστον την ψευδαίσθηση άπειρων επιλογών, φόβο απέναντι στη δέσμευση, άγχος για το αν χάνουμε κάτι καλύτερο, και εφαρμογές που βάζουν ανθρώπους στη σειρά, σε έναν κατάλογο χωρίς τέλος. Μέσα σε αυτό το τοπίο, η ασάφεια γίνεται για πολλούς βολική λύση: Μπορείς να έχεις συντροφικότητα χωρίς να το πεις σχέση, επιθυμία χωρίς ευθύνη, οικειότητα με ανοιχτή την πόρτα διαφυγής.

Δεν είναι απαραίτητα κακό το situationship, να το πούμε κι αυτό

Υπάρχουν άνθρωποι που θέλουν συνειδητά κάτι χαλαρό, χωρίς δεσμεύσεις, και το επικοινωνούν αυτό καθαρά και ξάστερα. Εκεί δεν υπάρχει πρόβλημα, υπάρχει συμφωνία. Το ζήτημα αρχίζει όταν ο ένας ζει το situationship σαν προθάλαμο σχέσης και ο άλλος σαν επιλογή. Όταν δηλαδή δεν είστε στην ίδια σελίδα, αλλά κάνετε πως δεν το βλέπετε επειδή το μεταξύ σας είναι ωραίο, ή επειδή ελπίζεις πως με λίγο ακόμα χρόνο, λίγο ακόμα σεξ, λίγη ακόμα υπομονή, θα γείρει το πράγμα προς τα εκεί που θέλεις.

Και κάπου εδώ βρίσκεται η παγίδα: Το situationship τρέφεται από τη δυνατότητα. Όχι από αυτό που είναι, αλλά από αυτό που θα μπορούσε να γίνει. Σε κρατάει εκεί επειδή κατά βάθος δεν βγαίνεις με τον άνθρωπο που έχεις απέναντί σου, αλλά με την πιθανή μελλοντική εκδοχή του. Εκείνη που θα αποφασίσει, θα ωριμάσει, θα ξεκαθαρίσει, θα σε διαλέξει σωστά και χωρίς αστερίσκους. Μόνο που, συνήθως, οι άνθρωποι σου δείχνουν αρκετά νωρίς τι μπορούν και τι δεν μπορούν να σου δώσουν. Το θέμα είναι αν θέλεις να τους πιστέψεις.

Αν, λοιπόν, αναρωτιέσαι τι ακριβώς έχεις, ίσως η σωστή ερώτηση δεν είναι «είναι situationship ή σχέση;» αλλά «μου κάνει αυτό που έχουμε ή όχι;». Σε κάνει να νιώθεις ασφαλής, επιθυμητός, ήρεμος; Ή σε αφήνει μονίμως μετέωρο, να μετράς απαντήσεις, να περιμένεις πρωτοβουλίες, να φτιάχνεις θεωρίες; Γιατί στο τέλος της ημέρας, το πρόβλημα δεν είναι η ταμπέλα. Είναι το αν αυτό το πράγμα που ζεις σε γεμίζει ή σε τρώει λίγο λίγο, σαν σαράκι καμωμένο από notifications στο κινητό σου.