Ροζ Πάνθηρας: Μας έπιασε στα πράσα στο Παγκράτι κι έγινε της κρεατοφαγίας

Λίγες γειτονιές στην Αθήνα έχουν τη δημοφιλία, την αίγλη και τα vibes της Παγκρατάρας με αυτή την όμορφη αίσθηση του κέντρου-απόκεντρου αφού στο περπατητό μπορείς να βρεθείς στο Εμπορικό Τρίγωνο κι έπειτα να γυρίσεις στα πάντα φιλόξενα και γεμάτα κόσμο στέκια του Παγκρατίου. Αν είσαι μάλιστα καλοφαγάς τότε θα βρεις πολλούς και καλούς λόγους για να πιάσεις μόνιμο στασίδι στα ταβερνάκια τα μεζεδοπωλεία, τα εστιατόρια κι όλα τα food spots που υπάρχουν σε αφθονία στις γειτονιές του Παγκρατίου.

Φαγάδικα για όλα τα βαλάντια σε περιμένουν με στρωμένα τα τραπεζάκια τους και δοκιμασμένα τα μενού τους αλλά αν κάτι σου λείπει τις περισσότερες φορές είναι η value for money αίσθηση πως αυτό που έφαγες άξιζε μέχρι τελευταίου σεντ του ευρώ τα χρήματα που πλήρωσες. Ειδικά στη μετά covid εποχή με την ακρίβεια να επελαύνει και τις τιμές να χτυπάνε ιστορικά υψηλά ρεκόρ φτάσαμε να πληρώνουμε ανερυθρίαστα 27€ για ένα πιάτο με κοτόπουλο ή 13 ευρώ για μια αποδομημένη πάστα. Για αυτόν τον λόγο κάθε φορά που συναντάμε μια value for money επιλογή ειδικά σε μια από τις hot αθηναϊκές πιάτσες που συνήθως έχουν λίγο πιο τσιμπημένες τιμές. Μια τέτοια περίπτωση είναι και ο Ροζ Πάνθηρας μια fire chicken αστική ταβέρνα που δεν θα αφήσει κανέναν κρεατοφάγο παραπονούμενο με τα καλοψημένα και νόστιμα καλούδια τους. Μιλώντας με τον Σπύρο, τον Παυλιανίτη ιδιοκτήτη της (έχει και την ταβέρνα Κατσίμπας στην λατρεμένη Παύλιανη μεταξύ άλλων) μάθαμε ότι άνοιξε για πρώτη φορά το 2019 κι έκτοτε υπηρετεί το καλοφαγάδικο όραμά του.

Ήταν από τους πρώτους που έβαλαν το πρόβατο να πρωταγωνιστήσει ως πιάτο στην αθηναϊκή εστιατορική σκηνή πριν η επέλαση της προβατίνας αλλάξει μια για πάντα τους κρεατοφαγικούς κανόνες της πόλης. Ο χώρος είναι μοντέρνος χωρίς να ξεχνά τις ταβερνίσιες αρχές του που επιβάλλουν θερμό καλωσόρισμα από το προσωπικό κι έναν μικρό κατάλογο με λιχουδιές που θα σηκώσουν μπαράζ συζητήσεων για το τι θα μπει ή θα βγει από την παραγγελία σου.

Η λίστα των κρασιών μας ενθουσίασε γιατί είχε εξαιρετικές επιλογές από τον ελληνικό αμπελώνα (από 5€ το ποτήρι/17€ η φιάλη) χωρίς να λείπουν και οι διεθνείς προσθήκες. Εμείς αποδεχθήκαμε την πρόταση του Σπύρου και δοκιμάσαμε το χύμα ροζέ του καταλόγου (8,5€ τα 500ml) που ήταν ένα γλυκόπιοτο Μοσχάτο Τυρνάβου το οποίο ανανεώσαμε επί τρις μέχρι το τέλος της βραδιάς. Περνώντας στα του φαγητού ξεκινήσαμε σαλατικά με μια καπρέζε (10€) με ντοματίνια, φρέσκια μοτσαρέλα και χειροποίητο πέστο βασιλικού που ήρθε σε μια θεόρατη μερίδα που δεν καταφέραμε να τελειώσουμε. Δροσερή, με σωστές εντάσεις και ατελείωτη μοτσαρέλα, ήταν ό,τι χρειαζόμασταν πριν βγουν τα κρέατα παγανιά.

Το συκώτι ρακόμελο (11€) ήταν μια πολύ ευχάριστη έκπληξη τόσο στο μάτι με μια θεόρατη μερίδα όσο κι στον ουρανίσκο μας που καλοδέχθηκε την σάλτσα με την οποία είχε λουστεί το σωστά ψημένο συκωτάκι. Συνοδεία μιας βελούδινης φάβας, σε προετοίμαζε καταλλήλως για ένα ακόμα πρωταθληματικό τουρνουά βούτας. Σειρά είχε το φιλέτο μοσχάρι τατάκι (14€) σε rare ψήσιμο που θα ενθουσίαζε αυτούς που έχουν κουραστεί με τα ωμά κρεατοφαγικά πιάτα που έχουν κάνει απόβαση πια στην εστιατορική σκηνή της πρωτεύουσας. Με σωστό μαρινάρισμα και αλατοπίπερο είχε λίγες λεπτοκομμένες ροδέλες από τσίλι για τους πιο τολμηρούς λάτρεις του πικάντικου.

Ακολούθησε τα μοσχαρίσια μάγουλα με πουρέ μελιτζάνας και χειροποίητα τσιπς πατάτας (17,5€). Μια σιγομαγειρεμένη εκδοχή του χουνκιάρ με μάγουλο που έλιωνε στο στόμα κάμπτοντας τις αντιστάσεις και του πλέον δύστροπου ουρανίσκου. Το τέλος μας επιφύλασσε μια μοσχαρίσια σπαλομπριζόλα ταλιάτα (20,50€) των 600 γραμμαρίων και βάλε μαζί με φρεσκοκομμένες στο χέρι τηγανιτές πατατούλες. Φοβερό ψήσιμο μαρινάρισμα και αλατοπιπέρωμα με το κρέας να έχει το απαιτούμενο λιπάκι για να γίνει σωστά η λιχουδιά και να κλείσει η βραδιά κρεατοφαγικά όπως ξεκίνησε και με τα ορεκτικά μας.