Τον καλό τους τον Φλάρο θα βρουν στο Παγκράτι οι καλοφαγάδες
Ο Φλάρος είναι το νέο αστικό καφενείο του Παγκρατίου κι ανάμεσα στους λαχταριστούς μεζέδες του, έχει κι ένα αχνιστό σαλάχι που θα σε κάνει να δεις την ψαροφαγία με άλλο μάτι.
Ο Φλάρος είναι το νέο αστικό καφενείο του Παγκρατίου κι ανάμεσα στους λαχταριστούς μεζέδες του, έχει κι ένα αχνιστό σαλάχι που θα σε κάνει να δεις την ψαροφαγία με άλλο μάτι.
Εδώ και χρόνια το Παγκράτι έχει καπαρώσει δικαίως μια κυριαρχική θέση στις πιο χοτ αθηναϊκές πιάτσες της πρωτεύουσας, αφού στα δρομάκια του μπορείς να φανταστείς κυριολεκτικά και μεταφορικά ό,τι μπορεί να φανταστεί κι ο νους σου. Αν μάλιστα η καρδιά σου ορέγεται μεζεδάκια και φαγητάρες τότε ακόμη καλύτερα θα τα περάσεις στην Παγκρατάρα μιας και συνεχώς προστίθενται νέοι γαστρονομικοί λόγοι προκειμένου να βρεθείς στις γειτονιές της. Εμείς είχαμε σημειώσει στο καρνέ μας μια νέα άφιξη στη Δαμάρεως που έχει ήδη συγκεντρώσει μπόλικα κολακευτικά σχόλια στα social. Ο λόγος για τον Φλάρο του Στράτου Βλασσόπουλου ο οποίος έφτιαξε ένα νεοαστικό καφενείο για να τιμήσει την κυκλαδίτικη κουζίνα μέσα από αγαπημένες συνταγές που σερβίρονται με ιδιαίτερα και πολύ ενδιαφέροντα twists όπου χρειάζεται.
Ας ξεκινήσουμε με τα της ονοματοδοσίας καθώς ο φλάρος είναι μια παραδοσιακή κεραμική καμινάδα, σήμα κατατεθέν της σιφνέικης αρχιτεκτονικής, που τοποθετείται στις στέγες για την απαγωγή του καπνού και την προστασία από τη βροχή. Το όνομά του προέρχεται από τους καθολικούς καλόγερους (frar) της Ενετοκρατίας, καθώς οι μαυρισμένοι από τον καπνό πήλινοι σωλήνες θύμιζαν τα μαύρα ράσα τους. Το μαγειρικό πέρασμα του Στράτου από τη Σίφνο του έδωσε την έμπνευση για το όνομα αυτού του συμπαθέστατου αστικού καφενείου που έχει διαμορφώσει τον χώρο του με σεβασμό στους αθηναϊκούς προγόνους του.

Λίτο κι απέριττο χωρίς διακοσμητικές φανφάρες έχει μπόλικους φλάρους στα τραπεζάκια και στην μπάρα που βλέπει φάτσα φόρα την ανοιχτή κουζίνα με τους σεφ να εργάζονται πυρετωδώς καθώς εδώ όλα γίνονται στο χέρι. Εμείς βρεθήκαμε εκεί Τετάρτη βράδυ κι ο χώρος ήταν σολντ άουτ επομένως καλό είναι να προνοήσεις προχωρώντας σε κράτηση ειδικά σε μέρες και ώρες αιχμής. Παραγγείλαμε το κρασί μας μέσα από μια εξαιρετικά στοχευμένη σε Value for money επιλογές του ελληνικού αμπελώνα winelist (από 5€ το ποτήρι/ 20€ η φιάλη). Πέρα από κρασί στον κατάλογο υπήρχαν μπύρες από μικροζυθοποιίες και διαλεχτά αποστάγματα από όλη την Ελλάδα. Όλα τους εμφιαλωμένα για να μην υπάρχει διαφορά στο ποτήρι ανά περιόδους όπως συχνά συμβαίνει στις χύμα επιλογές.
Ο κατάλογος του Φλάρου είναι μικρός στα 15 πιάτα, συμπεριλαμβανομένης της επιλογής ημέρας και πολύ καλά κάνει, καθώς κρατά την ποιότητα σε ό,τι φτάνει περίτεχνα σερβιρισμένο και με μεράκι δωσμένο στο τραπέζι σου. Η λογική to share των εκλεκτών μεζέδων κυριαρχεί στο μενού δένοντας πλήρως με τη γαστρονομική ταυτότητα και τον χαρακτήρα του Φλάρου. Το ψωμί του (2,5€) είναι ένα προζυμένιο αρτοσκεύασμα από το microbakery Φίλings του αρτοποιού και pastry chef Αλέξανδρου Κόνιαρη. Ήρθε παρέα με ωραιότατες και σφριγηλές ελίτσες κι έναν χειροποίητο ντοματοπελτέ όνειρο.

Συνεχίσαμε ακάθεκτοι δύο φανταστικοκαταπληκτικά «αλείμματα». Από τη μία ο ταραμάς με καπνιστό λάδι, γλυκό μπούκοβο και μια τραγανή πιτούλα ναν ήταν ένα αλοιφώδες όνειρο που ξύπνησε θαλασσινές μνήμες κι ας βρισκόμαστε στην καρδιά του χειμώνα. Από την άλλη η πάπρικα Θεσσαλονίκης (7,5€) με κατσικίσια φέτα, μετσοβόνε και πιτούλα ναν, ήταν μια κολασμένη εκδοχή τυροκαυτερής, έξτρα πικάντικη και πιπεράτη που έδρασε άκρως ερεθιστικά στον ουρανίσκο μας.
Έπειτα η χειροποίητη πίτα ημέρας (7,5€) ήταν μια τραγανή τυρόπιτα που θα θέλαμε να βγάζει ο φούρνος της γειτονιάς μας κι ας κάναμε διπλές προπονήσεις στο γυμναστήριο εφ’ όρου ζωής. Η πατάτα οφτή με ξινή κρέμα, καπνιστή πάπρικα και φρέσκο τριμμένο κρεμμυδάκι μας ξάφνιασε αν μη τι άλλο ευχάριστο με τον γευστικό της πλούτο καθώς είχε μαλακώσει πολύ κι έλιωνε με την πρώτη κιόλας πιρουνιά.

Μεγάλο σουξέ είχαν και τα άγρια χόρτα (9€) με αρωματικό πελτέ και κατσικίσια φέτα, σερβιρισμένα σε προζυμένιο καψαλισμένο ψωμάκι. Μια new age χορτόπιτα υπό κατασκευή με εξαιρετικά μαγειρεμένα χόρτα και τραγανότατη βάση.
Το κριθαράκι με μοσχαρίσια τορτούγκα, σάλτσα ντομάτας και ξερή μυζήθρα (17€) ήταν μια τόσο οικεία εκδοχή γιουβετσί που έσβησε αρκετές αποτυχημένες απόπειρες που είχαμε δοκιμάσει στο παρελθόν. Το μαγείρεμα μαρτυρούσε γνώση και περίσσια αγάπη ως προς τελικό γευστικό αποτέλεσμα. Σωστά χυλωμένο το κριθαράκι και με πολύ μαλακό το κρέας του κέρδισε τις εντυπώσεις μας. Για το τέλος κράτησαν το αχνιστό σαλάχι (20€) με πατατούλες, καροτάκια baby, τσίλι, φρέσκο κρεμμύδι και μαϊντανό που ήρθε να διεκδικήσει επάξια τον θρόνο του αγαπημένου πιάτου και να το κερδίσει επάξια άμα της δοκιμής του. Η ρευστή σαλτσούλα, τα λαχανικά που έλιωναν και η γευστική ιδιαιτερότητα του σαλαχιού μας έδωσαν ακόμα μια αφορμή για να πιούμε στην υγειά του καλού μας του Φλάρου.