Grand Budapest Hotel: Προβλέψιμα γοητευτικός Άντερσον
Η επιστροφή στο γοητευτικό κινηματογραφικό σύμπαν του Γουές Άντερσον, μέσα από τη νέα του ταινία, είναι απολαυστική μεν, χωρίς ιδιαίτερες εκπλήξεις δε.
Παλαιότερο των 360 ημερών
του Λουκά Τσουκνίδα
Μετά από μια απολαυστική εφηβική ιστορία αγάπης (Moonrise Kingdom), δοσμένη με τον δικό του μοναδικό τρόπο, ο Γουές Άντερσον επιστρέφει στη μεγάλη οθόνη με μια ταινία “εποχής”, το μεγαλεπήβολο “The Grand Budapest Hotel”. Με όλα του τα μεγάλα όπλα παρόντα κι έναν Ρέιφ Φάινς απόλυτα συγχρονισμένο με το όραμά του, ο αγαπητός δημιουργός καταφέρνει, παρά την απλοϊκότητα του περιεχομένου και την προβλεψιμότητα της φόρμας του, να μας διασκεδάσει και πάλι. Αναρωτιέμαι μόνο, αν ενδιαφέρεται κανείς άλλος εκτός από εκείνους που τον αγαπούν έτσι κι αλλιώς.
Η υπόθεση
Σε μια μικρή χώρα που δεν υπάρχει πια, σε μια απομονωμένη, απόκρυμνη βουνοκορφή, στέκεται το άλλοτε ένδοξο ξενοδοχείο “Grand Budapest”, μνημείο μιας εποχής που πέρασε ανεπιστρεπτί, που ίσως να μην υπήρξε και ποτέ. Είμαστε στα σίξτιζ και ο τωρινός ιδιοκτήτης του, Ζίρο Μουστάφα, μας αφηγείται το πώς βρέθηκε εκεί, πρόσφυγας κατά τον μεσοπόλεμο, για να δουλέψει ως βοηθός του Κυρίου Γκουστάβ Χ., του ανθρώπου που φρόντιζε το πολυσύχναστο μέγαρο να λειτουργεί σαν καλοκουρδισμένο ρολόι με μια πρωτοφανή αφοσίωση στη δουλειά του και απόλυτη προσήλωση στη λεπτομέρεια και τους τύπους. Δίπλα του, ο Ζίρο δεν έμαθε μόνο πώς να διοικεί ένα ξενοδοχείο, αλλά έζησε και την μεγαλύτερη περιπέτεια της ζωής του...