Μια τέλεια μονοήμερη στον αρχαίο ελαιώνα των Μεγάρων

Σε άλλες περιπτώσεις, η φύση είναι ζωγράφος. Στην ελιά, είναι γλύπτης. Αν σταθείς και το παρατηρήσεις, θα το διαπιστώσεις: Οι σχηματισμοί των κορμών της ελιάς, στριφογυριστοί, αυλακωτοί, διακλαδωτοί, δεν μοιάζουν με κανενός άλλου δέντρου. Και κανένας τους δεν είναι ίδιος με τον διπλανό του.

Ο ελαιώνας των Μεγάρων, λοιπόν, είναι, αν το καλοσκεφτείς, ό,τι κοντινότερο έχει φτιάξει η φύση σε υπαίθρια γλυπτοθήκη. Ξέρεις όμως τι άλλο είναι; Ο μεγαλύτερος σωζόμενος ελαιώνας της Αττικής, με περίπου 100 από τις χιλιάδες ελιές του να ξεπερνούν τα δυόμιση χιλιάδες χρόνια σε ηλικία.

Κάποιες από αυτές προλάβαν ζωντανό τον ίδιο τον Σόλωνα, που ήταν αυτός που θέσπισε τον νόμο ο οποίος έλεγε πως η φύτευσή τους πρέπει να είναι αραιή, τουλάχιστον εννέα μέτρα να μεσολαβούν από τη μία στην άλλη. Κι αυτό εξηγεί το σημερινό εύρος πεδίου του ελαιώνα, που αφήνει το βλέμμα να περιπλανηθεί χιλιόμετρα μακριά.

Για τα Μέγαρα, καλά πάω;

Τον Ελαιώνα των Μεγάρων παραδόξως δεν θα τον βρεις με το όνομά του στο Google Maps –βρίσκεται πάντως εδώ, 4 χιλιόμετρα έξω από το κέντρο της πόλης, και μια ωρίτσα απόσταση από την Αθήνα.

Διασχίζεται από (βατούς και από μη 4x4 οχήματα) χωματόδρομους, και είναι διάσπαρτος με παραδοσιακά πατητήρια και βυζαντινά εκκλησάκια, τρία εκ των οποίων (από τα συνολικά επτά που υπάρχουν εδώ) έχουν αναστηλωθεί και είναι επισκέψιμα.

Εκκλησίες, πετρώματα και άλλα ενδιαφέροντα ανάμεσα στις ελιές

Φωτό: Εφορεία Αρχαιοτήτων Δυτικής Αττικής

Το διασημότερο από τα τρία αναστηλωμένα εκκλησάκια του ελαιώνα, ο Χριστός όπως τον λένε οι Μεγαρίτες –ή αν το προτιμάς στο επισημότερο, Μεταμόρφωση του Σωτήρος– χρονολογείται από τον 12ο αιώνα, και στολίζεται με τοιχογραφίες κατά πάσα πιθανότητα του 13ου, που απεικονίζουν μεταξύ άλλων την Θυσία του Αβραάμ και τον Άη Γιώργη να σκοτώνει τον δράκο.

Φωτό: Εφορεία Αρχαιοτήτων Δυτικής Αττικής

Πολύ κοντά του, στα 200 μέτρα απόσταση, ο Άγιος Αθανάσιος με τη λιθόστρωτη αυλίτσα και την ξύλινη στέγη της είναι πιθανόν λίγο νεότερος, αν και δεν είμαστε βέβαιοι, οι μελετητές τον τοποθετούν κάπου ανάμεσα στον 11ο και τον 13ο αιώνα.

Φωτό: Εφορεία Αρχαιοτήτων Δυτικής Αττικής

Ένα περίπου χιλιόμετρο νοτιότερα από τους άλλους δύο, θα βρεις τον Άγιο Γεώργιο τον Τροπαιοφόρο, κι αυτόν του 12ου αιώνα, με τους εντυπωσιακούς του κίονες, πολύ κοντά στις σήραγγες του αρχαίου υδραγωγείου που τροφοδοτούσε την Κρήνη του Θεαγένους, την οποία βλέπεις μέχρι σήμερα στην πόλη των Μεγάρων.

Σχεδόν όλα τα κτίσματα του ελαιώνα είναι φτιαγμένα από τοπικό πουρί, ένα πέτρωμα που επισήμως λέγεται κογχυλιάτης λίθος, από τα χαρακτηριστικά του ίχνη από απολιθωμένα όστρακα, τα οποία μαρτυρούν πως το χώμα που πατάς σήμερα ήταν κάποτε θάλασσα.

Η ονειρική ανοιχτωσιά του, το απολύτως επίπεδο του εδάφους του και οι οκτωβριάτικες λιακάδες που φιλτράρονται από τα (φορτωμένα αυτή την εποχή με ελιές) κλαδιά των δέντρων του κάνουν τον ελαιώνα ιδανικό για πικνίκ, ποδηλατάδες και χαλαρές πεζοπορίες, ό,τι πρέπει δηλαδή για τις φθινοπωρινές σου μονοήμερες.

Και τι άλλο έχει να κάνουμε εδώ;

Ένα μικρό αλλά άκρως ενδιαφέρον αρχαιολογικό μουσείο, κάμποσα επισκέψιμα οινοποιεία, πολλά ενδιαφέροντα ταβερνάκια (στα σούπερ SOS η Μουριά για την αυλή και για την κοκκινιστή γίδα της) και μια συναρπαστική βόλτα με τρενοποδήλατα στις παλιές ράγες πάνω από την Κακιά Σκάλα, κάνουν τα Μέγαρα μια πόλη σκέτη ανακάλυψη.

Αλλά αυτά σου τα έχουμε ξαναπεί, εδώ - Αφού τα Μέγαρα είναι δίπλα μας, γιατί δεν έχεις πάει ποτέ;