4 χωριά κοντά στην Αθήνα για να φας κάτω από πλατάνια

Είναι μια πολύ συγκεκριμένη κατηγορία φθινοπωρινής ευτυχίας, εκείνη που περιλαμβάνει ανοιχτό δρόμο κι ακόμα πιο ανοιχτό ορίζοντα, ελαφριά ψυχρούλα μόλις ανοίξεις την πόρτα του αυτοκινήτου, πλατάνια να ρίχνουν φύλλα στα τραπέζια και κάπου στο βάθος να ψήνεται κάτι στη σούβλα. Δεν χρειάζεται ούτε να φύγεις Παρασκευή ούτε να κλείσεις δωμάτιο: Τα τέσσερα χωριά που ακολουθούν είναι όσο πρέπει κοντά στην Αθήνα για μονοήμερη, και όσο πρέπει μακριά της για να νιώσεις ότι ξέφυγες.

Η Στενή Ευβοίας

Το χωριό: Στους πρόποδες της υπέροχης Δίρφης, πνιγμένη στα πλατάνια κι όλο τρεχούμενα νερά, η Στενή απέχει σκάρτη μιάμιση ώρα από την Αθήνα, κι είναι η τέλεια φθινοπωρινή μονοήμερη για πεζοπορίες και κοψίδια.

Η ταβέρνα: Ο Πλάτανος, όνομα και πράγμα, απλώνει τα τραπέζια του σε μια (καλά προστατευμένη από τις φθινοπωρινές ψύχρες) βεράντα πάνω από τη ρεματιά, και σερβίρει μαγειρευτά να γλείφεις τα δάχτυλά σου –στα «οπωσδήποτε» ο κρασάτος κόκορας– αρνίσια παϊδάκια και κοντοσούβλια του ονείρου, και βέβαια τα μανιτάρια για τα οποία φημίζεται η Δίρφη. Με τα κρασιά σου και τα ωραία σου, θα υπολογίσεις γύρω στα 25€ το άτομο.

Τα Πίσια, στα Γεράνεια

Το χωριό: Λίγα λεπτά πριν πεις «Λουτράκι και ξερό ψωμί», στρίβεις προς τα Γεράνεια και βρίσκεσαι σε εντελώς άλλο σκηνικό. Τα Πίσια σκαρφαλώνουν στα 650 μέτρα, ανάμεσα σε πεύκα και πλατάνια, με μια ρεματιά να περνά μέσα από το χωριό και τρεχούμενα νερά να αναλαμβάνουν τη δουλειά του σάουντρακ. Ιδανικά, έρχεσαι με όρεξη για μικρή βόλτα πριν από τη μεγάλη επίθεση στα ψητά.

Η ταβέρνα: Λέγεται κι εδώ Ο Πλάτανος, απλώνει τα ξύλινα τραπέζια της στο πλακόστρωτο κάτω από (μάντεψε) έναν αιωνόβιο πλάτανο, και τα φορτώνει με σπιτικά μαγειρευτά σαν το κοκκινιστό μοσχαράκι με μακαρόνια, και μαστόρικα ψημένα κοντοσούβλια, μπριζολίδια, παϊδάκια και λοιπά κρεατικά. Τζατζίκι για βούτες οπωσδήποτε, και κομμένες στο χέρι πατάτες τηγανιτές ολοκληρώνουν τη συνταγή της ευτυχίας, με τον λογαριασμό να βγαίνει γύρω στα 25€ το άτομο, κρασιού περιλαμβανομένου.

Η Αγία Άννα στον Ελικώνα

Το χωριό: Από τα χωριά που δεν τα πετυχαίνεις τυχαία στον δρόμο σου, κι αυτό είναι μάλλον μέρος της γοητείας τους. Η Αγία Άννα φωλιάζει στις πλαγιές του Ελικώνα, μέσα σε δάση και νερά, με πέτρινα σπίτια και μια πλατεία πνιγμένη στα πλατάνια που σε κάνει να κάθεσαι «για έναν καφέ» και να σηκώνεσαι τρεις ώρες αργότερα. Βουνό όπως πρέπει, χωρίς κοσμοσυρροή και φανφάρες.

Η ταβέρνα: Ταβέρνα Πολύμνια τη λένε, και τη βρίσκεις να απλώνει τραπεζάκια στρωμένα με καρό τραπεζομάντηλα στο πλακόστρωτο της πλατανοσκέπαστης πλατείας. Εδώ θα δοκιμάσεις φοβερά και τρομερά μαγειρευτά σαν το αγριογούρουνο στιφάδο και τη βραστή γίδα, αλλά και άψογα ψημένα παϊδάκια, λουκάνικο, κοντοσούβλι και ένα πολύ δυνατό τυροπιτάρι. Λογαριασμός με κρασί, στα 25€ περίπου το άτομο.

Τα Βίλια στον Κιθαιρώνα

Το χωριό: Διάσημα για τις ταβέρνες τους, τα Βίλια είναι η απόδειξη ότι δεν χρειάζεται να κάνεις χιλιόμετρα επί χιλιομέτρων για να αναπνεύσεις λίγο καθαρό, βουνίσιο αέρα. Σκαρφαλωμένα στις πλαγιές του Κιθαιρώνα, με πεύκα γύρω τους και πλατάνια στην πλατεία, έχουν νοσταλγικά σπιτάκια, ωραίες βόλτες και την κυριακάτικη-κι-ας-μην-είναι-Κυριακή ατμόσφαιρα που σε κάνει να ξεχνάς ότι η Αθήνα απέχει λιγότερο από μία ώρα.

Η ταβέρνα: Ο Έλατος, ξακουστός και κοσμαγάπητος, βγάζει τραπεζάκια στην πλατεία κάτω από τα πλατάνια, και σερβίρει ρουμελιώτικα κρεατικά, με γκραν σουξέ το γουρουνόπουλο σούβλας, το κοντοσούβλι, το κοκορέτσι και το φιλέτο πρόβατο. Τα συνοδεύει με φρεσκοκομμένες πατατούλες, χειροποίητο τζατζίκι και ένα πολύ ιδιαίτερο ημίγλυκο κρασί που πρέπει να δοκιμάσεις αν είσαι λάτρης. Ο λογαριασμός βγαίνει κι εδώ γύρω στα 25€ το άτομο.