Οι άνθρωποι του πάθους και πώς να τους καταλάβεις

Είναι κάτι χαρακτήρες που ζουν τα πάντα σε φουλ ένταση. Στο τέρμα. Στα κόκκινα. Αυτοί οι τύποι με τους οποίους ποτέ τίποτα δεν είναι βαρετό, χλιαρό, μέτριο ή λίγο. Είναι όλα πολύ, κι όταν λέμε όλα, δεν εννοούμε μόνο τα καλά. Εννοούμε όλα-όλα: Η δουλειά τους, η καθημερινότητά τους, οι έξοδοί τους, τα ταξίδια τους, οι καυγάδες τους, οι συνήθειές τους, ο τρόπος που κινούνται στον χώρο κι εκείνος με τον οποίο αγοράζουν πεπόνια στη λαϊκή.

Είναι εκείνοι οι άνθρωποι που δίνονται ολοκληρωτικά σε ό,τι κάνουν κάθε στιγμή, που δεν κάνουν ποτέ τίποτα μισό, που δεν βλέπουν τίποτα άλλο πέρα από το παρόν, που δύσκολα θα σου πουν να φύγετε από κάπου επειδή την άλλη μέρα το πρωί πρέπει να ξυπνήσετε νωρίς. Δεν υπάρχει στο μυαλό τους η άλλη μέρα το πρωί.

Έχει, προφανώς, και τα κακά του αυτό: Έχει άγνοια κινδύνου, έχει χάος, έχει ρίσκο, έχει άγχος. Έχει όμως κι εκείνη την δύναμη που είναι ικανή και αρκετή για να αλλάξει εσένα, τη ζωή σου και τον κόσμο όλο μαζί. Δεν είναι τυχαίο που πολλοί σπουδαίοι καλλιτέχνες, επιστήμονες και επαναστάτες της Ιστορίας ήταν τέτοιοι άνθρωποι.

Αν δεν έχεις ήδη στο μυαλό σου έναν τέτοιο άνθρωπο μετά την παραπάνω περιγραφή, είναι επειδή ακόμα δεν έχεις γνωρίσει έναν τέτοιο άνθρωπο. Όταν συμβεί, που σου το ευχόμαστε, κάπως έτσι θα τον καταλάβεις.

Ξαφνικά μπορούν να συμβούν τα πάντα…

Για σούπερ μάρκετ ξεκινάς, σε λούνα παρκ βρίσκεσαι, και μια απογευματινή βόλτα μετά τη δουλειά μπορεί να καταλήξει με ποτά να βλέπεις το ξημέρωμα στην ακροθαλασσιά, και να αναρωτιέσαι πώς πέρασαν οι ώρες και τι συνέβη στο ενδιάμεσο.

…αλλά δεν μπορείς να προγραμματίσεις σχεδόν τίποτα

Η άλλη μέρα το πρωί, είπαμε, είναι μακριά, και σε πέντε μέρες από σήμερα ποιος ξέρει τι μας ξημερώνει. Καλή τύχη αν θέλεις να κάνεις σχέδια για διακοπές τον άλλο μήνα, στην καλύτερη θα σου πει ναι σε όλα και θα ξεχάσει τα πάντα την επόμενη μέρα, στη χειρότερη θα σε κοιτάζει λες και του μιλάς για μετεμψυχώσεις και επόμενες ζωές.

Η δημιουργικότητα είναι σε άλλη διάσταση…

Ιδέες, ιδέες παντού. Από το τίποτα μπορούν να φτιαχτούν τα πάντα, από ολόκληρες συνταγές με μισό παξιμάδι και δύο φρούτα, μέχρι κατασκευές, επισκευές και πράγματα που μοιάζουν να λειτουργούν με μαγεία και μισοτελειωμένες μπαταρίες.

…και το burnout επίσης

Επειδή κανένας ανθρώπινος εγκέφαλος, ούτε ο πιο παθιασμένος, δεν αντέχει να ζει συνέχεια στα κόκκινα, κάποια στιγμή κατεβάζει ρολά, κι είναι εκείνες οι στιγμές που το απλούστερο πράγμα στον κόσμο, το να απαντήσει σε ένα μήνυμα ας πούμε ή το να γεμίσει το μπουκάλι με νερό στο ψυγείο, μοιάζει βουνό και αδυνατεί να το κάνει.

Τα συναισθήματα (όλα τα συναισθήματα) βιώνονται πιο έντονα

Κι είναι ωραίο, συναρπαστικά ωραίο, αυτό όταν μιλάμε για τα θετικά, για την χαρά, τον έρωτα, τον ενθουσιασμό, την πληρότητα. Είναι όμως και αβυσσαλέα βάναυσο με τα άλλα, με την απογοήτευση, με τον θυμό, με την στεναχώρια, τη ζήλεια ή τον φόβο.

Η ζωή, όμως, τελικά είναι πιο ωραία

Ή, για την ακρίβεια, δεν είναι απλώς πιο ωραία. Είναι πιο πολύ ζωή. Κι αυτό αξίζει όλα τα σκοτάδια του κόσμου.