Φοινικούντα, Μεθώνη, Κορώνη: Τα καλύτερα της Μεσσηνίας

Κάποιες γωνιές της Πελοποννήσου που, όσα κι αν έχεις ακούσει γι’ αυτές, δεν παύουν να σε εκπλήσσουν όταν τελικά αποφασίσεις να αφιερώσεις χρόνο για να τις εξερευνήσεις.

Τέτοια είναι η περίπτωση της Κορώνης, της Μεθώνης και της Φοινικούντας, τριών στάσεων στον βαθύ μεσσηνιακό νότο που μοιάζουν να ανήκουν στην ίδια καλοκαιρινή διαδρομή. Κι ας χρειάζεσαι γύρω στο μισάωρο για να πας από τη μία στην άλλη.

Δύο κάστρα, μια παραθαλάσσια κωμόπολη με νησιώτικο αέρα, μερικές όμορφες παραλίες ανάμεσά τους και αυτό είναι όλο. Σωστά;

Ναι, αλλά και όχι. Διότι μπορεί τα βενετσιάνικα κάστρα τους να συγκεντρώνουν τους προβολείς της δημοσιότητας επάνω τους, κι ό,τι μένει να το πιστώνονται οι όντως καταπληκτικές παραλίες της περιοχής, αλλά αυτή η περιγραφή δεν χωράει τη νησιώτικη φινέτσα της Κορώνης.

Δεν χωράει, επίσης, τα χρώματά της, τις κατακόκκινες κεραμιδοσκεπές της, τα τόσο παράξενα για παραθαλάσσιο οικισμό περίτεχνα σφυρήλατα μπαλκόνια της, τα στενά σοκάκια της που θυμίζουν λίγο από την παλιά πόλη του Ναυπλίου και λίγο από νησί.

Και δεν χωράει, τέλος, το τιρκουάζ του Ιονίου που βρέχει τη Μεθώνη, ούτε τις φαντασμαγορικές διαδρομές ανάμεσά τους, ούτε τη ζωή που κυλά αργά στα café της προκυμαίας, με θέα τις ψαρόβαρκες που πηγαινοφέρνουν την ψαριά της ημέρας.

Όταν κοιτάς από ψηλά: Το Κάστρο της Κορώνης

Σκαρφαλώνεις τα ανηφορικά δρομάκια και τα σκαλοπάτια που ξεκινούν από τον μόλο –οι λιγότερο αθλητικοί τύποι θα χαρούν να μάθουν ότι το αυτοκίνητο ανεβαίνει εξίσου εύκολα από τον κεντρικό δρόμο μέχρι την πύλη του κάστρου– περνάς τη βαριά ξύλινη πόρτα και βρίσκεσαι σε έναν άλλο κόσμο.

Λιθόκτιστα καλντερίμια ανηφορίζουν ανάμεσα σε ελαιώνες, ελίσσονται πλάι σε αυλές σπιτιών –ναι, το κάστρο της Κορώνης είναι ένα από τα ελάχιστα ελληνικά κάστρα που κατοικούνται μέχρι σήμερα– και καταλήγουν πότε στην αυλή ενός μοναστηριού, πότε στα ερείπια του αρχαίου Ναού του Απόλλωνα και πότε σε πέτρινες καμάρες με φαντασμαγορική θέα στη θάλασσα.

Για την ακρίβεια, η θέα στη θάλασσα από το βενετσιάνικο κάστρο, που χτίστηκε τον 13ο αιώνα, είναι φαντασμαγορική σχεδόν από κάθε σημείο του. Είναι η θέση του τέτοια: ψηλά στον λόφο, μοιάζει να κρέμεται πάνω από τις κόκκινες κεραμιδοσκεπές της Κορώνης, την οποία φυλά εδώ και αιώνες.

Το αντίπαλο δέος: Βόλτες στο Κάστρο της Μεθώνης

Δεν είναι εύκολο να απαντήσεις στο ερώτημα ποιο από τα δύο κάστρα, της Κορώνης ή της Μεθώνης, είναι ομορφότερο. Το βέβαιο είναι ότι, αν βρεθείς στην περιοχή, θα περάσεις μια βόλτα και από τα δύο, όχι μόνο επειδή η απόσταση μεταξύ τους είναι μικρή, αλλά και γιατί η φήμη του ενός σχεδόν συμπληρώνει εκείνη του άλλου.

Το κτισμένο το 1209 από τους Ενετούς Κάστρο της Μεθώνης, με το χιλιοφωτογραφημένο Μπούρτζι που του προσέθεσαν δύο αιώνες αργότερα οι Οθωμανοί, απλώνεται σε έκταση 93 στρεμμάτων και διεκδικεί όσο από τον χρόνο σου μπορείς να του αφιερώσεις.

Περνώντας τις βγαλμένες από τον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών πύλες του κάστρου, ο περισσότερος κόσμος βιάζεται να προχωρήσει προς το πρώτο πλάτωμα, όπου δεσπόζει ο εντυπωσιακός γρανιτένιος κίονας που είναι γνωστός ως «Στήλη του Μοροζίνι». Λίγο μετά την είσοδο, όμως, υπάρχει ένα άνοιγμα προς κάτι σαν υπόγειο, το οποίο φιλοξενούσε τις πρώτες κατακόμβες του ελλαδικού χώρου. Η πρόσβαση πλέον δεν είναι δυνατή, οπότε μην μπεις στον πειρασμό να το επιχειρήσεις.

Λίγο παρακάτω, τα τουρκικά λουτρά και η Εκκλησία της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος, που υπήρξε διαδοχικά καθολική εκκλησία, τζαμί και ορθόδοξη εκκλησία, διηγούνται την ιστορία της πόλης με τρόπο πολύ περιεκτικότερο και πολύ πιο ενδιαφέροντα από οποιοδήποτε σχετικό βιβλίο. Περνώντας από το «σπίτι του Ιμπραήμ» και τον ναό της Αγίας Σοφίας, σκαρφαλώνοντας εδώ κι εκεί σε τείχη και πολεμίστρες, καταλήγεις διαρκώς στη θάλασσα, αφού το κάστρο της Μεθώνης ακουμπά στο τιρκουάζ του Ιονίου σε όλες τις πλευρές του, πλην μίας.

Αποκορύφωμα και ιδανική κατάληξη της βόλτας είναι η έξοδος που καταλήγει στο Μπούρτζι, τον οκτάγωνο πύργο με την απολαυστική θέα στη θάλασσα, που υπήρξε διαδοχικά στρατιωτικό οχυρό και φυλακή.

Φοινικούντα: Κάμπινγκ, αμμουδιές και καλοκαιρινή ανεμελιά

Μετά, βέβαια, υπάρχει και η Φοινικούντα. Ο πάλαι ποτέ παράδεισος των hipsters-που-τότε-δεν-τους-λέγαμε-hipsters, οι οποίοι αποκήρυξαν την Ικαρία και τα Κουφονήσια όταν άρχισαν να γίνονται φασέικα και κατέφυγαν στα camping των μεσσηνιακών παραλιών.

Το μυστικό, βέβαια, διαδόθηκε –όπως όλα– και σήμερα στα camping της Φοινικούντας θα βρεις ένα πολυσυλλεκτικό mix’n’match οικογενειών, στελεχών που ονειρεύονται το τριήμερο που θα καταφέρουν να κλείσουν το κινητό τους και εικοσάρηδων που δεν είχαν λεφτά για δωμάτια. Η τεράστια, αμμουδερή παραλία της παραμένει υπέροχη, με τα γαλαζοπράσινα νερά της να απλώνονται μπροστά από τον οικισμό και τα μαγαζιά της προκυμαίας να δίνουν αφορμές για καφέ, φαγητό και βραδινές βόλτες.

Λίγο έξω από τη Φοινικούντα, το Μαυροβούνι είναι η μία από τις δύο μεγάλες αμμουδερές παραλίες της περιοχής. Έχει πανεύκολη πρόσβαση, οργάνωση με ξαπλώστρες, ομπρέλες και beach bar που δεν καταλαμβάνουν όλη την έκτασή της, και φανταστικά γαλαζοπράσινα νερά. Βαθαίνουν κάπως απότομα, οπότε θέλει λίγη προσοχή αν έχεις μαζί σου πιτσιρίκια.

Για πιο οικογενειακές βουτιές, οι Λάμπες έχουν τέλεια αμμουδιά και σούπερ ρηχά, καθαρά νερά. Η παραλία είναι οργανωμένη με ξαπλώστρες, ομπρέλες και beach bar σε ένα τμήμα της, ενώ στο υπόλοιπο μπορείς να απλώσεις πετσέτα και κουβαδάκια. Η πρόσβαση είναι πανεύκολη, ακριβώς δίπλα στον δρόμο.

Και για όσους ονειρεύονται μια μικρή εξωτική απόδραση, απέναντι από τη Μεθώνη, στη Σαπιέντζα, βρίσκεται η Άμμος: μια παραλία με διάφανα τιρκουάζ νερά, ψιλή αμμουδιά και ησυχία που μοιάζει να έχει έρθει κατευθείαν από άλλη ήπειρο. Δεν είναι οργανωμένη, οπότε παίρνεις μαζί σου ό,τι χρειάζεσαι και αφήνεσαι στο τοπίο.

Πού να φας

Στη Μεθώνη, ο Νίκος είναι μια οικογενειακή ταβέρνα κρυμμένη σε γραφικό σοκάκι κοντά στο κάστρο, για αυθεντικά μαγειρευτά όπως μουσακά και γεμιστά, αλλά και φρέσκα ψάρια ημέρας, με τη φιλοξενία των ιδιοκτητών να κάνει τη διαφορά.

Για κρεατοφαγία, ο Αλέκτωρ ποντάρει στο μαμαδίστικο στιλ και ξεχωρίζει για τη γουρνοπούλα με τραγανή πέτσα, το κοτόπουλο φούρνου με πατάτες και τους χειροποίητους μεζέδες του. Στην όμορφη πλατεία της Μεθώνης, τα Τσαουσάκια είναι μια ωραία επιλογή για μεζέδες στη μέση, πλούσιες ποικιλίες κρεατικών και σπιτικές γεύσεις.

Προς Κορώνη μεριά, το Αρτάκι στήνει τραπέζια ακριβώς δίπλα στο κύμα, στην ομώνυμη παραλία, για μύδια, ψητό χταπόδι και φρέσκα θαλασσινά, με ωραία θέα που σου επιβάλλει να παραγγείλεις και δεύτερο τσίπουρο. Στο λιμάνι της Κορώνης, ο Παλιός Καγκελάριος είναι σταθερή αξία για φρέσκο ψάρι, καλοψημένο χταπόδι και το κλασικό ελληνικό καλοκαιρινό τραπέζι δίπλα στα σκάφη. Υπολόγισε περίπου 15€-22€ το άτομο στις επιλογές της Μεθώνης και 18€-25€ στις ψαροταβέρνες της Κορώνης, χωρίς μεγάλο ψάρι.

Στη Φοινικούντα, το Finikes Restaurant, μέσα στο ομώνυμο camping και σε καταπράσινη τοποθεσία δίπλα στην παραλία, λειτουργεί ως αυτόνομο εστιατόριο και ξεχωρίζει για τη γουρουνοπούλα φούρνου και τα φοβερά μύδια. Το Στέκι του Γιάννη πάλι, είναι μια ελληνική ταβέρνα-ψησταριά, ιδανική για τους κρεατολάγνους, με κάποια ωραία μαγειρευτά. Υπολόγισε περί τα 18-20€ το άτομο για ένα γεύμα.