10 ταινίες με τέλος που σε τραυματίζει ανεπανόρθωτα (χωρίς spoilers)

Το φινάλε είναι συχνά αυτό που μας μένει περισσότερο από μια ταινία. Όσο καλοφτιαγμένη κι αν είναι, οι τελευταίες σκηνές μπορούν να την απογειώσουν, να την προδώσουν ή να αλλάξουν εντελώς τον τρόπο που τη θυμόμαστε.

Κάποιες ταινίες επιλέγουν να κλείσουν με μια χαραμάδα ελπίδας, ακόμα κι αν έχουν προηγηθεί σκοτάδι, βία ή απώλεια. Κάποιες άλλες, όμως, δεν σου αφήνουν καμία διέξοδο.

Ένα σοκαριστικό twist, ένας ξαφνικός θάνατος ή μια σκληρή αποκάλυψη αρκούν για να σε καθηλώσουν, να σβήσουν κάθε πιθανή παρηγοριά και να κάνουν το τέλος τους να σε ακολουθεί για καιρό μετά τους τίτλους.

Γι’ αυτές τις ταινίες θα μιλήσουμε σήμερα.

Oldboy

Παρκ Τσαν-γουκ, 2003

Υπάρχουν ανατροπές και υπάρχει το τέλος του Oldboy. Ο Παρκ Τσαν-γουκ στήνει μια ιστορία εκδίκησης που μοιάζει αρχικά με σκοτεινό θρίλερ απαγωγής, για να την οδηγήσει τελικά σε ένα από τα πιο αρρωστημένα και απελπισμένα φινάλε του σύγχρονου σινεμά.

Saw

Τζέιμς Γουάν, 2004

Πριν γίνει ένα ολόκληρο franchise βασισμένο στις παγίδες και το ανελεητο gore, το Saw ήταν ένα κλειστοφοβικό θρίλερ με απίστευτη ένταση και ένα φινάλε που σε αναγκάζει να ξανασκεφτείς όσα προηγήθηκαν. Η τελευταία του ανατροπή μας άφησε παγωμένους μπροστά στην οθόνη. Κρίμα που οι υπόλοιπες ταινίες της σειράς ήταν μέτριες προς κακές.

Requiem for a Dream

Ντάρεν Αρονόφσκι, 2000

Λίγες ταινίες έχουν καταφέρει να αποτυπώσουν την εξάρτηση με τόσο βασανιστικό τρόπο όσο το Requiem for a Dream. Το τέλος είναι μια καταιγίδα ψυχικής και σωματικής διάλυσης. Κανείς δεν σώζεται πραγματικά. Και ο Αρονόφσκι δε δείχνει κανένα έλεος για τον θεατή.

The Mist

Φρανκ Ντάραμποντ, 2007

Ο Στίβεν Κινγκ έχει δει πολλές μεταφορές των έργων του στο σινεμά να πηγαίνουν άπατες, όμως το The Mist έχει ένα τέλος τόσο σκληρό που ο ίδιος παραδέχτηκε πως λειτουργεί εξαιρετικά.

Se7en

Ντέιβιντ Φίντσερ, 1995

Το Se7en είναι μια ταινία βουτηγμένη στην απαισιοδοξία από το πρώτο λεπτό, αλλά τίποτα δεν σε προετοιμάζει πλήρως για το φινάλε της, με ένα χάρτινο κουτί να κάνει τον Μπραντ Πιτ να ουρλιάζει. Κι εμάς μαζί του.

Dancer in the Dark

Λαρς φον Τρίερ, 2000

Τι πιο σύνηθες για μίζερο τέλος από μια ταινία του Τρίερ; Ο άνθρωπος έχει έφεση στο να κάνει το στομάχι σου να σφίγγεται, και αν υπάρχει μια ταινία του που μοιάζει φτιαγμένη για να σε διαλύσει μεθοδικά, αυτή είναι το Dancer in the Dark.

Twin Peaks: Fire Walk With Me

Ντέιβιντ Λιντς, 1992

Το πρήκουελ της θρυλικής σειράς, εστιάζει τις τελευταίες ημέρες της Λόρα Πάλμερ και, πιο συγκεκριμένα, για την κακοποίηση που υπέστη σε όλη της τη ζωή. Το φινάλε είναι φρικτό όχι μόνο λόγω της σοκαριστικής του βίας, αλλά ως αποκάλυψη ενός κόσμου όπου το τραύμα είναι ταυτόχρονα οικογενειακό, σεξουαλικό, μεταφυσικό και αβάσταχτα ανθρώπινο.

Uncut Gems

Τζος και Μπένι Σάφντι, 2019

Η ταινία των αδερφών Σαφντί σε κρατά σε μόνιμη τσίτα μέχρι το λυτρωτικό φινάλε. Ο Χάουαρντ Ράτνερ, ένας τζογαδόρος κοσμηματοπώλης που ζει για το επόμενο μεγάλο ρίσκο, μοιάζει καταδικασμένος από την αρχή. Θα τα καταφέρει άραγε;

The Vanishing

Τζορτζ Σλάιζερ, 1988

Ο Ρεξ ψάχνει για χρόνια τη Σάσκια, που εξαφανίστηκε ξαφνικά σε ένα βενζινάδικο, μέχρι που ο απαγωγέας της τού προσφέρει την πιο φρικτή «απάντηση»: να μάθει τι της συνέβη βιώνοντάς το ο ίδιος. Χωρίς αίμα, χωρίς κραυγές, χωρίς υπερβολές, το φινάλε απλά γράφει ιστορία.

La Haine

Ματιέ Κασοβίτς, 1995

Το «Μίσος» τελειώνει κυριολεκτικά με ένα «μπαμ» που μένει χαραγμένο στη ψυχή σου. Όλη η ταινία κινείται γύρω από την οργή, την αστυνομική βία, την κοινωνική ασφυξία και την αίσθηση ότι οι ήρωες πέφτουν διαρκώς, ενώ επαναλαμβάνουν πως «μέχρι εδώ όλα καλά». Τίποτα δεν είναι καλά όμως.

Όλες οι Ταινίες

Όλες οι Αίθουσες