Η συνειδητή μοναχικότητα ολοένα και κερδίζει έδαφος τα τελευταία χρόνια κι εμείς φοράμε τα ντετεκτιβίσια γυαλιά μας αναλύοντας τα πώς και τα γιατί.
γράφει:
Σε έναν κόσμο που είναι πιο συνδεδεμένος από ποτέ μέσω των social media, η εικόνα ενός ανθρώπου που κάθεται μόνος του σε ένα καφέ ή σε μια κινηματογραφική αίθουσα συχνά μπορεί να παρερμηνευτεί είναι η αλήθεια. Αυθορμήτως κι ενστικτωδώς μάλιστα νιώθουμε περίεργα και πάκως αμήχανα σαν βρεθούμε σε κάποιο καφέ, εστιατόριο ή σινεμά μόνοι μας και χωρίς παρέα, σκεπτόμενοι φυσικά το περιβόητο αιώνιο ερώτημα του «Τι θα σκεφτούν οι άλλοι;». Αυτός ο φόβος πηγάζει από μια βαθιά σύγχυση ανάμεσα σε δύο έννοιες που, αν και μοιάζουν, έχουν διαμετρικά αντίθετο αντίκτυπο στον ψυχισμό μας δηλαδή τη μοναξιά και τη μοναχικότητα. Εμείς προσπαθούμε να ξεκαθαρίσουμε τις δύο έννοιες φωτίζοντας το τούνελ των αποριών σου.
Η μοναξιά (loneliness) είναι μια αρνητική κατάσταση. Είναι το επώδυνο αίσθημα ότι κάτι σου λείπει, μια κοινωνική απομόνωση που σε καμία των περιπτώσεων δεν επέλεξες. Συνοδεύεται μάλιστα από κενό και την αίσθηση ότι είσαι «αόρατος» και πλέον κανείς δεν μπορεί να σε δει όπως είσαι. Αντίθετα, η μοναχικότητα (solitude) είναι μια συνειδητή και εποικοδομητική επιλογή καθώς μπορεί να είσαι μόνος/η αλλά επ’ ουδενί δεν αισθάνεσαι έτσι. Όταν επιλέγεις τη μοναχικότητα στην ουσία αποδέχεσαι και εκτιμάς τη δική σου συντροφιά χωρίς να απορρίπτεις οποιαδήποτε άλλη εναλλακτική.
Γιατί όμως το να πας μόνος σου για καφέ ή σινεμά θεωρείται τόσο ισχυρό εργαλείο για το χτίσιμο της αυτοπεποίθησης;
Οι περισσότεροι από εμάς λειτουργούμε με βάση ένα «κοινωνικό δεκανίκι» που συνήθως υπαγορεύει να βγαίνουμε έξω με φίλους για να νιώθουμε ασφαλείς. Όταν αντίθετα αποφασίσεις να βγεις μόνος/η, σπας αυτό το δεσμό. Επιπρόσθετα αποδεικνύεις στον εαυτό σου ότι η αξία σου και η ικανότητά σου να περάσεις καλά δεν εξαρτώνται από την παρουσία τρίτων, γεγονός που σου δίνει δικαιολογημένα μια τεράστια αίσθηση ελευθερίας.
Δεν είναι λίγες οι φορές που πιθανόν να έχεις συμβιβαστεί με μια ταινία που δεν σου άρεσε ή με ένα μαγαζί που δεν σε εξέφραζε, απλώς για να ικανοποιηθεί η παρέα. Όταν αντίθετα επιλέγεις τη μοναχικότητα τέτοιες προστριβές, έριδες και αχρείαστες επιλογές συγκατάβασης δεν υπάρχουν Αυτή η μικρή, καθημερινή αυτονομία εκπαιδεύει τον εγκέφαλό σου να εμπιστεύεται τις δικές του κρίσεις και επιθυμίες.
Στην ψυχολογία, το Spotlight Effect είναι η τάση μας να υπερεκτιμούμε το πόσο πολύ μας προσέχουν οι άλλοι. Όταν καθίσεις μόνος στο καφέ, θα συνειδητοποιήσεις κάτι απελευθερωτικό: οι περισσότεροι άνθρωποι ασχολούνται με τα δικά τους προβλήματα και ελάχιστα τους νοιάζει αν έχεις παρέα. Κατανοώντας το αυτό, μειώνεται το κοινωνικό σου άγχος και αυξάνεται η άνεσή σου σε οποιοδήποτε περιβάλλον.
Όταν πηγαίνεις μόνος σου κάπου, οι αισθήσεις σου οξύνονται και έχουν ανοιχτές τις κεραίες τους πλήρως. Στο σινεμά, επικεντρώνεσαι απόλυτα στην πλοκή, στη σκηνοθεσία και στα συναισθήματα που σου προκαλεί το έργο, χωρίς την απόσπαση των ψιθύρων ή του σχολιασμού. Στο καφέ, έχεις την ευκαιρία να γίνεις ένας παρατηρητής του κόσμου. Αυτή η παύση από τη διαρκή αλληλεπίδραση σου επιτρέπει να επεξεργαστείς τις δικές σου σκέψεις, να λύσεις εσωτερικά προβλήματα και να κάνεις τον θόρυβο της καθημερινότητας να σιγάσει επιτέλους.
Αν σου φαίνεται βουνό, δεν χρειάζεται να κάνεις το μεγάλο βήμα αμέσως.
Ξεκίνα από τα μικρά: Ένας γρήγορος καφές το πρωί ή μια βόλτα σε ένα βιβλιοπωλείο είναι εξαιρετικά πρώτα βήματα.
Πάρε μαζί σου έναν «σύμμαχο»: Ένα βιβλίο ή ένα σημειωματάριο μπορεί να σε βοηθήσει να νιώσεις πιο άνετα τις πρώτες φορές, μέχρι να εξοικειωθείς με την ιδέα του να κάθεσαι απλώς με τον εαυτό σου.
Άλλαξε την αφήγηση: Μην λες «είμαι μόνος μου», αλλά «βγήκα ραντεβού με τον εαυτό μου». Η γλώσσα που χρησιμοποιούμε επηρεάζει άμεσα το πώς νιώθουμε για αυτό και καλό είναι να προσαρμόζεσαι αναλόγως.
