Eκεί που κάποτε βρισκόταν ο θρυλικό καφενές του Ρίζου στο Θησείο έρχεται ένα μοντέρνο all day μεζεδοπωλείο με νόστιμα μεζεδάκια που δεν πρέπει να προσπεράσεις.
γράφει:
Στην καρδιά του αθηναϊκού κέντρου το Θησείο ανέκαθεν αποτελούσε μια αφορμή για μια όμορφη βόλτα συνοδεία συνήθως αμέτρητων τουριστών που το έχουν πολύ ψηλά στη λίστα των εξόδων τους ανεξαρτήτως καιρού κι εποχής. Στα περίξ του ωστόσο υπήρχαν κάποια θρυλικά κι αγαπημένα σποτ που είχαν γράψει τη δική του γαστρονομική ιστορία γράφοντας το όνομά τους με χρυσά γράμματα στη αντίστοιχη βίβλο της πρωτεύουσας. Ανάμεσά τους το Καφενείο του Ρίζου που άνοιξε για πρώτη φορά στη δεκαετία του 1930 στην οδό Ακάμαντος. Ένας γραφικός νεοκαφενές με λίγα νόστιμα πιατάκια που κάλυπταν και με το παραπάνω τις καλοφαγάδικες ορέξεις μας μέχρι πριν λίγο καιρό όταν κι έκλεισε οριστικά τον κύκλο του αποχαιρετώντας τους θαμώνες του.
Πριν περίπου έναν χρόνο στη θέση του μας υποδέχθηκε το Rίζος Athens συνεχίζοντας άτυπα τη σπουδαία κληρονομιά ενός χώρου που άφησε ανεξίτηλο το στίγμα του στην γαστρονομική σκηνή της πρωτεύουσας. Με πολλές προσδοκίες λοιπόν ξεκινήσαμε ένα σαββατιάτικο ηλιούλουστο μεσημέρι του Απρίλιου βγάζοντας από την ντουλάπα τα πρώτα κοντομάνικα για αυτό το νέο all day μεζεδοπωλείο που φιλοδοξεί να γίνει ένα ακόμα σημείο αναφοράς στις εξόδους μας στο Θησείο. Ο χώρος απλός, λιτός, χωρίς περιττές διακοσμητικές φανφάρες και φολκλόρ αρχαιοελληνικά δάνεια για να ικανοποιηθούν πιθανές φωτογραφικές ανάγκες των πολλών τουριστών που επισκέπτονται την περιοχή κάτω από την Ακρόπολη.
Ο Rίζος ανοίγει από το πρωί και σερβίρει και μπραντς επιλογές για όσους πεινάσουν με τον πρώτο ή δεύτερο καφέ της ημέρας. Αν πας στον χώρο όταν μεσημεριάσει τότε θα βρεις έναν μικρό αλλά to the point κατάλογο με παραδοσιακές συνταγές που τιμούν την ελληνική κουζίνα και τους γαστρονομικούς θησαυρούς τους, χωρίς να απουσιάζουν λίγα αλλά μετρημένα twists που όπου χρειάζεται κάνουν και τη διαφορά. Στον κατάλογο των ποτών, υπάρχει μια πολύ καλή winelist από κάθε γωνιά του ελληνικού αμπελώνα (από 6€ το ποτήρι/24€ η φιάλη) χωρίς να λείπουν και επιλογές για εκείνους/ες που αγαπούν τα αποστάγματα. Το μενού από την άλλη είχε μια αγαστή ισορροπία μεταξύ κρέατος και ψαριού προκειμένου να ικανοποιηθούν όλες οι καλοφαγάδικες φυλές της πρωτεύουσας. Λίγα πιάτα με επίκεντρο την ελληνική κουζίνα και χωρίς αχρείαστα γκουρμέ δάνεια που συνήθως δεν παντρεύονται επιτυχημένα.
Αφού τελειώσαμε τις προπόσεις μας περάσαμε γρήγορα στα του φαγητού, υποδεχόμενοι τις ροδίτικες λαδόπιτες (4€) που ήταν εξαιρετικά crispy και νόστιμες και χρησίμευσαν ως πολεμοφόδια στη μάχη της βούτας με το χειροποίητο τζατζίκι (5,5€). Το σαγανάκι κανταΐφι με μαρμελάδα πιπεριάς (9€) ήταν ίσως το πιο νόστιμο ορεκτικό του μενού, καθώς ήταν πολύ τραγανό και με ωραίες εντάσεις αφού η μαρμελάδα πιπεριάς έδινε το γευστικό κάτι παραπάνω που έψαχνε ο ουρανίσκος μας.
Ακολούθησαν οι κροκέτες φέτας με σπανάκι κι αρωματικό γιαούρτι (11,5€) που ήρθαν σε μια γενναιόδωρη μερίδα με ισορροπημένη γεύση και μπόλικη φέτα στη γέμιση. Η σαλάτα με μαριναρισμένα ντοματίνια, κατσικίσιο τυρί, θρούμπι και σταφύλι (11€) ήταν μια δροσερή πανδαισία που έδεσε υπέροχα με την προσθήκη του σταφυλιού να δίνει μια έξτρα ένταση που μάλλον δεν ξέραμε ότι χρειαζόμασταν.
Το καλαμάρι σχάρας με κουλί πιπεριάς (19€) ήρθε στη συνέχεια σε μια μπαμπάτσικη μερίδα με σωστό ψήσιμο που το κρατούσε ζουμερό κι ας θέλαμε λίγη παραπάνω ένταση στο κουλί για να δέσει άψογα. Τελευταία δοκιμάσαμε την σκορδάτη τηγανιά κοτόπουλο με μανιτάρια (12,5€) και μια πλούσια ρευστή σάλτσα η οποία άξιζε τις επαναλαμβανόμενες βούτες μας. Ολόσωστα μαγειρεμένη και καθόλου νερουλή ως δυστυχώς συνηθίζεται στα περισσότερα μεζεδοπωλεία της επικράτειας.
