Ο Λουκάνικος, η Λουκία και τα άλλα διάσημα ζωάκια της Αθήνας

Ο Λουκάνικος είναι, πέραν πάσης αμφιβολίας, ο διασημότερος όλων. Εκείνος που έκανε διεθνή καριέρα, που έγινε εξώφυλλο στο Time, που του έκαναν αφιερώματα στο BBC, που έδωσαν το όνομά του –και το σκίτσο του, στην ταμπέλα– σε ένα μπαράκι στη Μαδρίτη, στο Λαβαπιές.

Ο Λουκάνικος, βλέπεις, μας ακολουθούσε στις πορείες ενάντια στα μέτρα λιτότητας την ταραγμένη περίοδο γύρω στο 2011, ήταν πάντα στην πρώτη γραμμή, πέθανε λένε από τα τόσα δακρυγόνα που εισέπνευσε, και τα οποία του προκάλεσαν προβλήματα υγείας. Πέρασε τα τελευταία χρόνια της ζωής του, ως το 2014, φιλοξενούμενος σε σπίτια, και έγινε αθάνατος μέσα από το ωραιότερο γκράφιτι της Αθήνας, εκείνο που παραμένει άθικτο μια δεκαετία και βάλε αργότερα στη γωνία των οδών Ρήγα Παλαμήδου και Σαρρή, στου Ψυρρή.

Είναι, επίσης, ο πρωταγωνιστής αυτού του λιγότερο γνωστού αλλά εξίσου σημαντικού animation και τραγουδιού:

Στον σκυλοπαράδεισο που πήγε, ο Λουκάνικος δεν είναι μόνος. Βρήκε πολλούς παλιούς φίλους και προκατόχους του από τους αθηναϊκούς δρόμους. Σαν κι αυτούς.

Ο Κανέλλος

«Χίλια πρόσωπα αλλάζει αυτή η πόλη, μα κανένα δε τρομάζει τον Κανέλλο. Κι αν καμιά φορά τον βλέπεις λυπημένο, την ουρά του σπάει κι αρχίζει γυροβόλι».

Ο προκάτοχος του Λουκάνικου, ο σκύλος του Πολυτεχνείου, κι αυτός πάντα μπροστά σε όλες τις διαδηλώσεις, δεν πρόλαβε να δει αγανακτισμένους και μνημόνια, πέθανε γύρω στο 2007, σε μεγάλη όμως ηλικία –κάποιοι λένε ίσως και 17 χρονών. Τον έκανε αθάνατο ο Στάθης Δρογώσης, στο ομώνυμο κομμάτι του, με στίχους σαν κι αυτούς: «Θα μιλήσω για το φίλο τον Κανέλλο, που έχει μια καρδιά και τέσσερα ποδάρια, που γυρίζει στα Εξάρχεια τα βράδια, κι όλοι τον σέβονται του βγάζουν το καπέλο. Στη γωνιά Πολυτεχνείο με Πατησίων, κυνηγούσε λένε έναν ασφαλίτη, και μια μέρα εθεάθη στο θησείο, να γυρνά με μια σκυλίτσα από σπίτι».

Ο Καραμανλής

Αν ήσουν έξαλλο νιάτο στην Αθήνα των 80s σίγουρα τον θυμάσαι: Μεγάλος μαύρος ημίαιμος τύπου γκριφόν, με χαρακτηριστικά φρύδια που του χάρισαν το όνομά του, άραζε στο Αν Club της οδού Σολωμού κι ήταν μεγάλος φαν του Παύλου Σιδηρόπουλου, του οποίου δεν έχανε συναυλία.

Ο συγγραφέας Γιάννης Μπαζός θυμάται τα λόγια του Πέτρου Κουτσούμπα, ο οποίος υπήρξε για δεκαετίες η ψυχή του Αν Club: «Αν ο Καραμανλής δεν γούσταρε τη μουσική, έφευγε από το κλαμπ. Αν όμως γούσταρε, τότε ξαπλωνόταν φαρδύς πλατύς μπροστά στην κάσα της ντραμς. Αν συνέβαινε αυτό, ήξερα ότι το λάιβ θα έχει επιτυχία. Δεν είχα πέσει ποτέ έξω. Ο Καραμανλής είχε ιδιαίτερη αγάπη στον Παύλο Σιδηρόπουλο. Ανέβαινε και άραζε πάνω στη σκηνή, και πολλές φορές κοιμόταν στο κλαμπ όταν φεύγαμε όλοι. Το καταπληκτικό είναι πως δεν έχανε καμία συναυλία του Παύλου. Τον είχα δει στο Άλσος στο Πεδίο του Άρεως, στο θέατρο του Λυκαβηττού, στη Γκράβα, ενώ μια φορά τον τράκαρα να βγαίνει από τον ηλεκτρικό στην Καλλιθέα μαζί με κάτι άλλα παιδιά, πηγαίνοντας σε μια συναυλία του Παύλου».

Η Λουκία

Η γάτα της Ακρόπολης που έφυγε πρόσφατα πλήρης ημερών, στα 17 της χρόνια, πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής της στο Αρχαίο Θέατρο του Διονύσου, όπου, όπως περιγράφει η αρχαιολόγος και ξεναγός Βασιλική Ζαπατίνα «κάθε πρωί εμφανιζόταν στα ίδια σημεία, κοντά στα μονοπάτια των επισκεπτών, και τους καλημέριζε με τον δικό της τρόπο. Πολλοί σταματούσαν για να τη χαϊδέψουν, να τη φωτογραφίσουν ή απλώς να χαμογελάσουν στη θέα της. Για αρκετούς, γινόταν μια απρόσμενη αλλά γλυκιά ανάμνηση από την επίσκεψή τους στην Ακρόπολη. Το απόγευμα, όταν ο χώρος ηρεμούσε, αποσυρόταν στα αγαπημένα της σημεία, πάνω στις ζεστές πέτρες, κινούμενη αθόρυβα ανάμεσα στα μνημεία, σαν να ήταν κι αυτή ένα μικρό κομμάτι της Ιστορίας. Με τα χρόνια, εργαζόμενοι και τακτικοί επισκέπτες την έμαθαν και την αγάπησαν».