Γιατί μας τρομάζει και μας ανάβει ταυτόχρονα το BDSM;

Αρχέγονα ένστικτα. Μαθημένοι ρόλοι. Απωθημένες μνήμες για τις οποίες θα είχε πολλά να πει ο Σίγκμουντ ο Φρόιντ –και να απορρίψουν οι σύγχρονες σχολές ψυχολογίας. Όλα αυτά μαζί ή και τίποτα απ’ όλα, αν πιστέψουμε μια από τις πολλές θεωρίες, εκείνη που λέει ότι καμιά φορά τα βίτσια στο σεξ είναι αυθύπαρκτα, και δεν έχει νόημα να ψάχνεις να βρεις από πού προήλθαν. Μας αρέσει, γιατί μετατοπίζει την συζήτηση από το μέσα σου στο έξω, από το γιατί το βλέπεις έτσι στο γιατί έτσι είναι (και Σαίξπηρ παραφράζουμε, πόσες αναφορές σε μια παράγραφο), ή για να το πούμε πιο απλά από το «τι τρέχει μαζί σου;» στο «τι τρέχει τέλος πάντων με το BDSM που το κάνει γοητευτικό για τόσο πολύ κόσμο;». Αυτό θέλουμε να αναλύσουμε.

Η διακριτική ερμηνεία της εξουσίας

Θα ξεκινήσουμε με το βασικό μάθημα BDSM για αρχαρίους: Τον έλεγχο δεν τον έχει αυτός που νομίζεις. Καθότι το πλαίσιο είναι κάθε φορά συμφωνημένο, με ένα σωρό όρια, δικλείδες και λέξεις ασφαλείας, το πόσο μακριά θα πάει το πράγμα είναι στην κρίση (*) και την ευχέρεια όποιου έχει τον ρόλο της υποταγής, αυτόν που περιγράφει το s στα αρχικά, από το submissive. Αυτή, βέβαια, είναι η βάση του οικοδομήματος. Στην πράξη, το να παραχωρείς τέτοια εξουσία σε έναν/ μία/ ένα σεξουαλικό παρτενέρ είναι εξίσου διεγερτικό με το να σου παραχωρεί τέτοια εξουσία ένας/ μία/ ένα σεξουαλικό παρτενέρ. Αν ήμασταν σχολή μάρκετινγκ, αυτό θα το λέγαμε win-win.

(*) κρίση που συχνά θολώνει, οπότε δεν είναι και να την εμπιστεύεσαι απόλυτα, αλλά περισσότερα γι’ αυτό σε λίγο.

Ναι, αλλά θα πονέσει;

Κι ερχόμαστε στο άλλο ερώτημα του τίτλου μας, γιατί το BDSM είναι για πολύ κόσμο τρομακτικό σε σημείο να μένει αυστηρά στο επίπεδο της φαντασίωσης, άντε και καμιάς ξυλιάς. Αναλόγως πόσο μακριά (δεν φοβάσαι να) το πας, γεγονός είναι πως θα πονέσει, από μετρίως έως πολύ. Και όσο και αν οι έρευνες λένε πως ο πόνος μπορεί υπό προϋποθέσεις να εντείνει την ηδονή, για πολύ κόσμο αυτό είναι συναρπαστικό σαν ιδέα, ξενερωτικό σαν πρακτική. Τουλάχιστον μέχρι να αρχίσει το πράγμα να ακούγεται μεταφυσικό. Τέτοια θα είναι η από κάτω παράγραφος. Σε προειδοποιήσαμε, προχωράς με δική σου ευθύνη.

Έλα να μάθουμε καινούριες λέξεις

Θυμάσαι που λέγαμε παραπάνω για το θόλωμα της κρίσης όποιου/ας/ου αναλαμβάνει τον ρόλο της υποταγής; Υπάρχει όρος για αυτό –αγγλικός, λίγοι όροι του BDSM έχουν μέχρι στιγμής ελληνικές αντιστοιχίες– λέγεται subspacing και περιγράφει την εμπειρία αποσύνδεσης σώματος και πνεύματος. Προειδοποιήσαμε ότι θα ακουστεί μεταφυσικό, δεν είναι όμως, το εξηγεί ωραία αυτή εδώ η έρευνα στην 11η σελίδα της: Είναι στην πραγματικότητα ο εγκέφαλός σου που παίρνει πρωτοβουλία και κλείνει διάφορους διακόπτες, μεταξύ των οποίων τον προμετωπιαίο λοβό, δημιουργώντας μια αίσθηση απώλειας του χρόνου και του χώρου. Το παράδοξο, και εξαιρετικά ενδιαφέρον ταυτόχρονα, είναι ότι αυτό τον βάζει (τον εγκέφαλο) να το κάνει ο πόνος –ο οποίος, όμως, ακριβώς εκείνη τη στιγμή, παύει να υφίσταται· ή για την ακρίβεια παύεις να τον αντιλαμβάνεσαι.

Τι είναι πιο σέξι από την εμπιστοσύνη;

Καταστάσεις ωσάν την ανωτέρω απαιτούν τυφλή –στην κυριολεξία– εμπιστοσύνη στον άνθρωπο που έχεις απέναντί σου (πάνω σου, πίσω σου, όπου τον έχεις τέλος πάντων) κι αυτή είναι βασικά η απάντηση στο ερώτημα του τίτλου μας, γιατί το BDSM είναι τρομακτικό και σούπερ διεγερτικό ταυτόχρονα. Δεν είναι ο ίδιος ο πόνος. Είναι το να παραχωρείς, ή να σου παραχωρούν, τον απόλυτο έλεγχο σε μια κατάσταση πλήρους ευαλωτότητας. Και αν αυτό μοιάζει με τον ορισμό του (καλού) σεξ τραβηγμένο λίγο προς τα άκρα, αυτό το κείμενο έχει εκπληρώσει τον σκοπό του.