Αυτοί είναι οι χειρότεροι δρόμοι της Αθήνας για να κολλήσεις στην κίνηση
Η Κατεχάκη, ο Κηφισός, η Βουλιαγμένης και όλοι εκείνοι οι δρόμοι που «πήζουν» και μας θυμίζουν πως η Αθήνα είναι η απόλυτη πόλη του μποτιλιαρίσματος.
Η Κατεχάκη, ο Κηφισός, η Βουλιαγμένης και όλοι εκείνοι οι δρόμοι που «πήζουν» και μας θυμίζουν πως η Αθήνα είναι η απόλυτη πόλη του μποτιλιαρίσματος.
Η κίνηση στην Αθήνα δεν είναι μια απλή καθημερινότητα, είναι μια σαδιστική, βασανιστική εμπειρία. Πέρα από τα δαιμονισμένα φανάρια που έχουμε αναφέρει εδώ, υπάρχουν δρόμοι που, ανεξαρτήτως ώρας, καταφέρνουν να μετατρέπουν μια απλή διαδρομή σε τεστ υπομονής. Δρόμοι που είναι σχεδόν μόνιμα πηγμένοι και σε κάνουν να καταριέσαι κάθε ώρα και στιγμή.
Μαζέψαμε και βάλαμε σε σειρά εκείνα τα σημεία της πόλης όπου το «τσουλάει μωρέ, θα φτάσω λογικά» είναι όνειρο χειμερινής… ημέρας και σε προκαλούμε να μας πεις τους δικούς σου οδικούς εφιάλτες.
Η Μεσογείων δεν κολλάει απλώς, παγώνει. Ειδικά στο ύψος της Εθνικής Άμυνας, εκεί όπου λεωφορεία, φανάρια, στροφές και αλλαγές λωρίδων συνωμοτούν εναντίον σου. Μπορεί να μπεις με φόρα και μέσα σε λίγα μέτρα να έχεις ήδη σταματήσει τρεις φορές χωρίς να καταλάβεις γιατί.
Η Κατεχάκη είναι ο δρόμος που σου δίνει ελπίδα και μετά στη στερεί. Στο κομμάτι προς Άλιμο και Καρέα, ειδικά τις ώρες αιχμής, η κίνηση μαζεύεται ύπουλα και ξαφνικά βρίσκεσαι σε μια ατελείωτη σειρά αυτοκινήτων που κινούνται με ρυθμούς πεζού. Σαν να μην έφτανε αυτό, η κλειστή έξοδος προς Καισαριανή δυσκολεύει ακόμα περισσότερο την κατάσταση.
Εδώ μιλάμε για ιεροτελεστία. Κυρίως από το δαχτυλίδι και μετά, μέχρι τα σίδερα, αλλά και πιο πριν, στο Μαρούσι, η Κηφισίας γίνεται δοκιμασία υπομονής. Τα φανάρια μοιάζουν συγχρονισμένα ώστε να μη βρεις ποτέ πράσινο σερί. Αν μπεις λάθος ώρα, απλώς αποδέχεσαι ότι αυτό είναι το σπίτι σου για τα επόμενα λεπτά (ή ώρες).
Η Βουλιαγμένης σου υπόσχεται παραλία, θάλασσα και άλλα τέτοια ωραία και ελληνικά, αλλά πριν φτάσεις πρέπει να περάσεις την κάθαρση. Από το ύψος της Αργυρούπολης προς Γλυφάδα, μέχρι τη γέφυρα στο Ελληνικό, η κίνηση χτίζεται σταδιακά και καταλήγει σε κανονικό μποτιλιάρισμα.
Ο Κηφισός δεν χρειάζεται συστάσεις. Είναι σταθερή αξία. Ό,τι ώρα κι αν περάσεις, ό,τι μέρα κι αν είναι, υπάρχει πάντα σοβαρή πιθανότητα να κολλήσεις χωρίς εμφανή λόγο. Ατύχημα, έργα, απλή ύπαρξη πολλών αυτοκινήτων, όλα παίζουν. Αν τον βλέπεις κόκκινο στο GPS, απλώς αποδέχεσαι τη μοίρα σου και ανοίγεις podcast.
Η Αλεξάνδρας είναι από τους δρόμους που δεν συγχωρούν λάθος ώρα. Λεωφορεία, διπλοπαρκαρίσματα και φανάρια ανά 50 μέτρα δημιουργούν ένα μόνιμο κοκτέιλ συμφόρησης, το οποίο σε κάνει να «την ακούς», αλλά όχι με ωραίο τρόπο.
Η Πατησίων είναι ο δρόμος που σου θυμίζει ότι η Αθήνα δεν φτιάχτηκε για τόσα αυτοκίνητα. Στενή, φορτωμένη, με λεωφορειολωρίδες που δεν σώζουν την κατάσταση και κίνηση σχεδόν όλη τη μέρα. Κολλάει πρωί, κολλάει μεσημέρι, κολλάει απόγευμα, κολλάει και όταν νομίζεις ότι «τώρα θα είναι καλά».
Η Παραλιακή είναι ένας ακόμα δρόμος που υπόσχεται θάλασσα και ωραίους φοίνικες αλλά τι να τα κάνεις αν συνδυάζονται με κόρνες και νεύρα. Από το Φάληρο μέχρι τη Γλυφάδα, ειδικά απογεύματα, Σαββατοκύριακα και κάθε φορά που ο καιρός «στρώνει», η κίνηση δεν παλεύεται.
Στη Φορμίωνος δεν χρειάζεται ατύχημα για να κολλήσεις. Αρκεί η ίδια η διάταξή της. Στενή, με μία λωρίδα ανά κατεύθυνση, σηκώνει όλη την πίεση μιας πυκνοκατοικημένης περιοχής, ενώ τα διπλοπαρκαρισμένα είναι σχεδόν μόνιμο σκηνικό.
Τα πρωινά, λίγο πριν το Σύνταγμα, η Βασιλίσσης Σοφίας λειτουργεί στα όριά της. Το φανάρι που «βγάζει» στην πλατεία είναι της υπομονής, το ίδιο και όσα προηγούνται καθ’ όλο το μήκος της.
Η Σόλωνος είναι από τους δρόμους που δείχνουν ήρεμοι αλλά σε ξεγελούν. Στενή, με συνεχή στάθμευση, φορτοεκφορτώσεις και έντονη κίνηση πεζών, δυσκολεύεται να απορροφήσει τον όγκο των αυτοκινήτων που περνούν από το κέντρο.