Ταβέρνα του Κατσόγιαννου: Από το 1930 στη Δραπετσώνα έχουνε ζωή

Δεν είναι λίγες οι φορές, τουναντίον μάλιστα που έχουμε γράψει μια σειρά επαίνων για τα θρυλικά ταβερνάκια στις γειτονιές του Πειραιά και τη σημαίνουσα αξία στη γαστρονομική ιστορία της χώρας. Κάποια εξ αυτών όπως το ιστορικό ταβερνάκι του Κατσόγιαννου είναι σχεδόν αιωνόβια και παραμένουν στην εμπροσθοφυλακή των καλύτερων πειραιώτικων φαγάδικων όσα χρόνια κι αν περάσουν.

Δραπετσωνίτικο τοπόσημο ο Κατσόγιαννος άνοιξε για πρώτη φορά το πολύ μακρινό πια 1930 κι είναι η παλαιότερη ταβέρνα της περιοχής μετρώντας αισίως 96 χρόνια στο κουρμπέτι, βάζοντας ένα μεγάλο λιθάρι στη σπουδαία γαστρονομική ιστορία της πρωτεύουσας. Ο χώρος μοιάζει ανέγγιχτος από τον χρόνο, σαν να έχει βγει από κάποιο ιστορικό ντοκιμαντέρ με πλάνα αρχείου από τη ζωή του Πειραιά του 1930, του 1940, του 1950 και πάει λέγοντας. Στεφανόθηκες, καδράκια με ασπρόμαυρες φωτογραφίες στις οποίες πρωταγωνιστούν χαμογελαστές νύφες, συλλεκτικά πλέον νομίσματα κι άλλα τόσα κειμήλια κρέμονται περήφανα από τους τοίχους του Κατσόγιαννου ενώ στο κέντρο τους δεσπόζουν και κάποιοι «ασημοκεντημένοι» καθρέφτες. Η ατραξιόν ωστόσο της ταβερνίτσας είναι άλλη κι όσοι έχουν υπάρξει θαμώνες εδώ, κουνούν το κεφάλι τους συνωμοτικά αφού κατάλαβαν πως μιλάμε για το λειτουργικό ξύλινο ψυγείο ντουλάπα που ούτε σε ενημερωμένα παλαιοπωλεία ή λαογραφικά μουσεία δεν μπορείς να συναντήσεις.

Από εκεί το ευγενέστατο προσωπικό του Κατσόγιαννο θα εφοδιάσει τα τραπεζάκια της ταβέρνας με τα απαραίτητα αλκοολούχα ή ανθρακούχα συνοδευτικά όσο τα μεζεδάκια στήνουν ερωτικό χορό καλέσματος στα ρουθούνια μας. Εμείς ξεκινήσαμε τις προπόσεις με το πολύ καλό χύμα ροζέ κρασάκι (9€ το κιλό) του καταλόγου ενώ το καψαλισμένο ψωμάκι (05€ το άτομο) έκανε δειλά, δειλά την εμφάνισή του στο τραπέζι μας.

Η χωριάτικη (6,5€) ήρθε σε ένα βαθύ μπολ με μπόλ-ικη φέτα (pun intended) πεντανόστιμες ελιές κι έξτρα αγγουράκι τουρσί για την τσαχπινιά. Φρεσκότατη και σφριγηλή η ντοματούλα έδωσε άλλον αέρα, ενώ δεν γινόταν να μην συζητήσουμε την πολύ καλή τιμή της που σπάνια συναντάμε πια σε ταβέρνες. Ακολούθως το κασερλί σμυρνέϊκο (6,5€) ήρθε και μίλησε στην παστουρμαδολάγνα καρδούλα μας. Πολύ τραγανό κι αφράτο εσωτερικά μας αποζημίωσε για την επιλογή μας. Ξηγηθήκαμε και μια μερίδα με πατατούλες τηγανιτές στη μέση (4€) γιατί εδώ όλα γίνονται στο χέρι και δεν χρειάζεται να υποστείς τις κατεψυγμένες προκάτ πατάτες που αλωνίζουν στην αγορά. Καλοτηγανισμένες και με ελάχιστο λάδι προσγειώθηκαν ουκ ολίγες φορές στο βελούδινο κι έξτρα σκορδάτο χειροποίητο τζατζικάκι μας (5€).

Ακολούθησαν τα signature – για να δανειστούμε έναν άκρως δημοφιλή γαστρονομικό όρο- σπιτικά κεφτεδάκια (8€) που ήταν πεντανόστιμα. Καλοθρεμμένα κρεατοσφαιρίδια με αρκετό δυόσμο για έξτρα νοστιμιά με την πρώτη κιόλας μπουκιά μας απέδειξαν ότι είχαμε μάστορες πίσω από το τηγάνι καθώς δεν κολυμπούσαν ως είθισται στο λάδι, κρατώντας απαραβίαστη την σφριγηλότητά τους. Σειρά είχε το ψαρονέφρι (10€) το οποίο κατέφθασε σε μια τεράστια μερίδα μαεστρικά ψημένο και σχεδόν φιλεταρισμένο καταπώς πρέπει. Έπειτα το μοσχαρίσιο συκώτι (12€) ήταν βάλσαμο για τη μερακλήδικη καρδούλα μας, τροφοδοτώντας αρκετές γαστρονομικές συζητήσεις για τον καλύτερο ίσως κρεατομεζέ της πιάτσας.  Ολόσωστα ψημένο, κρατούσε την πλούσια γεύση του χωρίς να λουστεί με περιττά καρυκεύματα. Από τον εξαιρετικό κατάλογο των μαγειρευτών επιλέξαμε τους λαχανοντολμάδες (10€) που ανασταίνουν και νεκρούς γευστικούς κάλυκες. Πήραμε όρκο τιμής ωστόσο την επόμενη φορά να δοκιμάσουμε το κοτόπουλο με μπάμιες (10,5€), τις αγκινάρες α λα πολίτα (8€) και τον μουσακά (8€) που μας έχουν διαφημίσει πολλάκις.

Για το τέλος βγάλαμε έναν ακόμη άσσο από το μανίκι του καταλόγου, δοκιμάζοντας τα λαοφιλή αρνίσια παϊδάκια (38€ το κιλό). Πολύ καλά ψημένα –κι ευτυχώς όχι καρβουνιασμένα- με λίγο λιπάκι για να αγαλλιάσει το μέσα μας και χωρίς πολύ κόκαλο ήταν από τα πιο νόστιμα που φάγαμε πρόσφατα στις κρεατοκατανύξεις μας.

Πριν πληρώσουμε μας ήρθε γλυκό πεσκέσι στη μέση με δύο κομμάτια πορτοκαλόπιτας συνοδεία παγωτού καϊμάκι. Ζουμερή και σιροπιαστή η πορτοκαλόπιτα έλουσε με τους χυμούς της το παγωτό καϊμάκι που ήταν πολύ γαλακτέρο ικανοποιώντας και με το παραπάνω τις προσδοκίες μας.