Τάσος στο Αιγάλεω: Από το 1967 στα κοψίδια λέμε ναι

Όσοι μεγάλωσαν στα 80s και στα 90s έχουν ακόμη να λένε για τις κυριακάτικες εξόδους σε ταβέρνες που έπιαναν σχεδόν ένα τετράγωνο σε έκταση σερβίροντας κατά βάση καλοψημένα κρεατικά σε βαρβάτες μερίδες και εκλεκτά μεζεδάκια για να μαζευτεί ξανά και ξανά όλη η οικογένεια γύρω από ένα τραπέζι με χάρτινο τραπεζομαντηλάκι και λάστιχο ολόγυρά του να το συγκρατεί. Τα χρόνια πέρασαν από τότε και λίγες ταβέρνες άντεξαν απέναντι στον φθοροποίο χρόνο που έχει την τάση να πρόσκειται σε μόδες που φτιάχνουν άλλοτε οι foodies και οι καλοφαγάδες κι άλλοτε δαιμόνιοι επιχειρηματίες της εστίασης που φέρνουν στο πιάτο μας πολλά και συνήθως ενδιαφέροντα γαστρονομικά πρότζεκτ. Ο Τάσος άντεξε στο πέρας του χρόνου κι από το μακρινό 1967 παραμένει το απόλυτο κρεατοφαγικό στέκι που στέκει στα σύνορα Αιγάλεω και Αγίας Βαρβάρας για να υποδεχθεί πιστούς και επίδοξους θαμώνες μερακλήδες και μη.

Με πάνω από μισό αιώνα ιστορίας, συνεχίζει να αποτελεί σημείο αναφοράς για όσους λαχταρούν ζουμερά κοψίδια και χορταστικές μερίδες. Ο χώρος απλώνεται σε αναρίθμητα εσωτερικά και εξωτερικά τραπέζια, που γεμίζουν σταθερά με πιστούς θαμώνες έτοιμους να τιμήσουν τα φημισμένα αρνίσια παϊδάκια του. Στον εξωτερικό του χώρο βρίσκεις και μια τεράστια παιδική χαρά που βουλιάζει από πιτσιρίκια δίνοντας στους οικογενειάρχες έναν ακόμη καλό λόγο να βάλουν στο gps τους τον Τάσο ο οποίος έχτισε το όνομά του μέσα από τα αμέτρητα τσιμπούσια που έχουν λάβει κατά καιρούς χώρα στα μέρη του.

Εμείς πιστοί στο κάλεσμα των καλοψημένων κοψιδιών βάλαμε τα χριστουγεννιάτικά μας και βρεθήκαμε φέτος τη δεύτερη μέρα των Χριστουγέννων στα γνώριμα λημέρια του Τάσου, όπου πάντοτε μας κάνει εντύπωση το τρομερά γρήγορο σέρβις ειδικά σε μέρες και ώρες αιχμής με εκατοντάδες κόσμου να παίρνουν θέση στα τραπέζια του, περιμένοντας υπομονετικά τη μερίδα τους. Η αρχή έγινε φυσικά με το ψημένο στα κάρβουνα ψωμάκι πασπαλισμένο με εξαιρετικά παρθένο ελαιόλαδο και τριμμένη ριγανίτσα (1€/ άτομο) και το ροζέ χύμα κρασάκι (9€ το κιλό) που ήρθε την κατάλληλη ώρα των φετινών χριστουγεννιάτικων προπόσεων.

Συνεχίσαμε με μια σαλατούλα λάχανο καρότο (6€) που χρειάστηκε μπόλικο λεμονάκι για να νοστιμέψει και να έρθει γευστικά στα ίσια της και τα κολοκυθάκια με κουρκούτι (5€) που ήταν χάρμα τηγανισμένα. Πεντανόστιμα κι ευτυχώς χωρίς την ανεπιθύμητη λαδίλα που συνηθίζεται να τα συνοδεύει στις περισσότερες ταβέρνες. Σε λιγότερο από 10 λεπτά σχεδόν όλα τα πιάτα είχαν σερβιριστεί, πλην της μοσχαρίσιας μπριζόλας και του φιλέτου προβατίνας που χρειάζονταν πιο απαιτητικό ψήσιμο. Αξιοπρεπές το κοκορετσάκι (8€) με σωστότατο ψήσιμο μα λίγο πιο σκληρό από όσο θα θέλαμε. Το αρνίσιο παϊδάκι (36€ το κιλό/11€ η μερίδα) ήρθε σε μια μπαμπάτσικη μερίδα και θριάμβευσε τόσο γευστικά όσο και «ψησιματικά» καθώς είχε ονειρική μεταχείριση στα κάρβουνα, όντας σκέτο λουκούμι. Αν έλειπαν και οι προκάτ τηγανιτές πατατούλες που το συνόδευαν τότε θα έπιανε 10ρι ακατέβατο στην άτυπη βαθμολογία μας.

Η χοιρινή μπριζόλα (10€) του Τάσου έχει μεγαλώσει γενιές και γενιές κρεατοφάγων όλα αυτά τα χρόνια και παραμένει σιγουράκι σε εκείνους που θέλουν να πάνε με τις πιο ασφαλείς και συνηθισμένες επιλογές. Τα μοσχαρίσια μπιφτέκια (9,80€) και το γεμιστό με γνήσιο Regato Kerrygold μπιφτέκι (10,30€) είχαν αφρατέψει για τα καλά κι είχαν και έξτρα ψητή ντοματούλα συνοδευτικά δίνοντας μια πολίτικη εκδοχή που πολύ μας άρεσε.

Η μοσχαρίσια γάλακτος (16€) κατέφθασε σε μια θηριώδη μερίδα για να χορτάσει κι ο πλέον πεινασμένος θαμώνας και ήταν πολύ νόστιμη και μαεστρικά ψημένη αντίστοιχα. Τελευταίο μα σε καμία περίπτωση καταϊδρωμένο έφτασε το φιλέτο προβατίνας (29€ το κιλό/ 10€ μερίδα) για να επιβεβαιώσει ότι ο αδιαφιλονίκητος γευστικός νικητής των κοψιδιών είναι το πρόβατο. Ζουμερό, χωρίς λιπάκια και κόκαλα να βάζουν δύσκολα στο ξεκοκάλισμα του, ήταν σωστά μαριναρισμένο και σφριγηλό, αναστατώνοντας τον ουρανίσκο μας.

Παρότι συνηθιζόταν δεν υπήρξε το καθιερωμένο επιδόρπιο κέρασμα, ίσως λόγω ημερών και πολύ κόσμου που είχε σχηματίσει μέχρι και ουρά για μια θέση σε ένα από τα τραπεζάκια του κοψιδομάστορα Τάσου.