Συγκινεί ο Αύγουστος Κορτώ σε ανάρτηση για το Αλτσχάιμερ
Ο συγγραφέας μίλησε για το επεισόδιο απώλειας μνήμης που υπέστη και έστειλε μήνυμα αγάπης σε όλους όσους πάσχουν από την φριχτή αυτή αρρώστια.
Σε μια συγκινητική ανάρτηση, ο Αύγουστος Κορτώ μας έκανε να θυμηθούμε πόσο φριχτό είναι να ξεχνάς.
Με αφορμή ένα επεισόδιο απώλειας μνήμης που υπέστη, μίλησε με ευαισθησία και τρυφερότητα για την φριχτή ασθένεια του Αλτσχάιμερ, στέλνοντας μήνυμα σε όλους όσους παλεύουν με τη νόσο, αλλά και εκείνους που τους φροντίζουν.
«Το αλτσχάιμερ είναι ο μεγαλύτερος φόβος της ζωής μου - το τρέμω περισσότερο κι απ' τον ίδιο τον θάνατο, γιατί έχω ζήσει ένα μικρό, φαρμακερό κομμάτι του στο πετσί μου», γράφει στην ανάρτηση στη σελίδα του στο Facebook, την οποία συνοδεύει μια φωτογραφία του συγγραφέα.
«Δυο μέρες αφότου τραβήχτηκε αυτή η φωτογραφία, υπέστην ένα ψυχωσικό επεισόδιο, που είχε ως συνέπεια, μεταξύ άλλων, την απώλεια πρόσφατης μνήμης: θυμάσαι με κάθε λεπτομέρεια την πρώτη μέρα στο νηπιαγωγείο, αλλά το σήμερα, το τι συνέβη το πρωί, ή πριν μια ώρα, ή δέκα λεπτά, είναι χαμένο σε αδιαπέραστη ομίχλη», συνεχίζει.
Δείτε την υπόλοιπη ανάρτηση:
«Όταν ο Τάσος έπρεπε να λείψει για δουλειές, κάποιος φίλος ή φίλη με ντάντευε. Και κάθε πέντε, τρία, δύο λεπτά, γυρνούσα όλο αγωνία και ρωτούσα "Πού είναι ο Τάσος;" Μου εξηγούσαν για δέκατη φορά - και πάλι, σε λιγάκι, με τον ίδιο πανικό: "Πού είναι ο Τάσος;"
Ένιωθα πως κάτι δεν πήγαινε καλά, ψυχανεμιζόμουν προς στιγμήν την ανησυχία των αγαπημένων μου, την ανημποριά μου - κι έπειτα, ομίχλη. Κάθε μα κάθε βράδυ, γυρνούσα και πρότεινα στον Τάσο όλο χαρά: "Να δούμε τις 'Μέρες Ραδιοφώνου';" Είναι απ' τις λατρεμένες μου ταινίες - μα δεν θυμόμουν πως την είχαμε δει χτες, και προχτές, κι ότι ο καλός μου δεν άντεχε άλλη επανάληψη.
Όμως παρ' όλο τον φόβο, την αβεβαιότητα, τη σύγχυση, τον απόλυτο προσανατολισμό, η ανάγκη για αγάπη παρέμενε ακέραιη - κι όταν τη λάβαινα, με μια αγκαλιά, ένα φιλί, ένα στοργικό βλέμμα, το θολωμένο μου μυαλό - η τραυματισμένη μου ψυχή - παρηγοριόταν, κι ένιωθα την ασφάλεια του παιδιού, που το φροντίζουν άλλοι, προστάτες κι ήρωες της ζωής του.
Γι' αυτό, μέχρι η επιστήμη να κάνει το επόμενο άλμα - κι είναι κάτι που θα συμβεί σύντομα - η μόνη, πρόσκαιρη έστω, γιατρειά αυτής της φριχτής αρρώστιας, είναι η συντροφιά κι αγάπη.
Να 'σαι μαζί τους, να υπομένεις το λίγο απ' το πολύ που υπομένουν, να τους συγχωρείς το μπέρδεμα, την κούραση, τον φόβο, τις εκρήξεις.
Κι αν γίνονται παιδιά, σαν παιδί κι εσύ να τους δίνεις την καρδιά σου».
Με αφορμή ένα επεισόδιο απώλειας μνήμης που υπέστη, μίλησε με ευαισθησία και τρυφερότητα για την φριχτή ασθένεια του Αλτσχάιμερ, στέλνοντας μήνυμα σε όλους όσους παλεύουν με τη νόσο, αλλά και εκείνους που τους φροντίζουν.
«Το αλτσχάιμερ είναι ο μεγαλύτερος φόβος της ζωής μου - το τρέμω περισσότερο κι απ' τον ίδιο τον θάνατο, γιατί έχω ζήσει ένα μικρό, φαρμακερό κομμάτι του στο πετσί μου», γράφει στην ανάρτηση στη σελίδα του στο Facebook, την οποία συνοδεύει μια φωτογραφία του συγγραφέα.
«Δυο μέρες αφότου τραβήχτηκε αυτή η φωτογραφία, υπέστην ένα ψυχωσικό επεισόδιο, που είχε ως συνέπεια, μεταξύ άλλων, την απώλεια πρόσφατης μνήμης: θυμάσαι με κάθε λεπτομέρεια την πρώτη μέρα στο νηπιαγωγείο, αλλά το σήμερα, το τι συνέβη το πρωί, ή πριν μια ώρα, ή δέκα λεπτά, είναι χαμένο σε αδιαπέραστη ομίχλη», συνεχίζει.
Δείτε την υπόλοιπη ανάρτηση:
«Όταν ο Τάσος έπρεπε να λείψει για δουλειές, κάποιος φίλος ή φίλη με ντάντευε. Και κάθε πέντε, τρία, δύο λεπτά, γυρνούσα όλο αγωνία και ρωτούσα "Πού είναι ο Τάσος;" Μου εξηγούσαν για δέκατη φορά - και πάλι, σε λιγάκι, με τον ίδιο πανικό: "Πού είναι ο Τάσος;"
Ένιωθα πως κάτι δεν πήγαινε καλά, ψυχανεμιζόμουν προς στιγμήν την ανησυχία των αγαπημένων μου, την ανημποριά μου - κι έπειτα, ομίχλη. Κάθε μα κάθε βράδυ, γυρνούσα και πρότεινα στον Τάσο όλο χαρά: "Να δούμε τις 'Μέρες Ραδιοφώνου';" Είναι απ' τις λατρεμένες μου ταινίες - μα δεν θυμόμουν πως την είχαμε δει χτες, και προχτές, κι ότι ο καλός μου δεν άντεχε άλλη επανάληψη.
Όμως παρ' όλο τον φόβο, την αβεβαιότητα, τη σύγχυση, τον απόλυτο προσανατολισμό, η ανάγκη για αγάπη παρέμενε ακέραιη - κι όταν τη λάβαινα, με μια αγκαλιά, ένα φιλί, ένα στοργικό βλέμμα, το θολωμένο μου μυαλό - η τραυματισμένη μου ψυχή - παρηγοριόταν, κι ένιωθα την ασφάλεια του παιδιού, που το φροντίζουν άλλοι, προστάτες κι ήρωες της ζωής του.
Γι' αυτό, μέχρι η επιστήμη να κάνει το επόμενο άλμα - κι είναι κάτι που θα συμβεί σύντομα - η μόνη, πρόσκαιρη έστω, γιατρειά αυτής της φριχτής αρρώστιας, είναι η συντροφιά κι αγάπη.
Να 'σαι μαζί τους, να υπομένεις το λίγο απ' το πολύ που υπομένουν, να τους συγχωρείς το μπέρδεμα, την κούραση, τον φόβο, τις εκρήξεις.
Κι αν γίνονται παιδιά, σαν παιδί κι εσύ να τους δίνεις την καρδιά σου».
