Ίσως η λύση-μονόδρομος του κυκλοφοριακού που ταλαιπωρεί την Αθήνα, οι ποδηλατόδρομοι, είναι ένα από τα φλέγοντα ζητήματα που καλείται να αντιμετωπίσει το νεοσύστατο υπουργείο. Κάθε δυνατή κουβέντα έχει γίνει, κάθε συγκοινωνιολόγος που σέβεται τον εαυτό του έχει εκπονήσει τουλάχιστον μία μελέτη η οποία, αφού έχει πανηγυριστεί κατά τα δέοντα, έχει ξεχαστεί σε κάποιο συρτάρι, και κάθε χρόνο, τουλάχιστον μια φορά, δραστήριοι σύλλογοι όπως οι ποδηλάτΙΣΣες κατακλύζουν με τα πολύχρωμα ποδήλατά τους τους δρόμους διεκδικώντας τα αυτονόητα. Και όλα αυτά, την ώρα που σε κάθε πόλη της Ευρώπης ο Δήμος νοικιάζει ποδήλατα προς ένα ευρώ την ώρα. 
«Δημιουργούμε το μεγαλύτερο μητροπολιτικό πάρκο που έγινε ποτέ στην Ελλάδα και που υπάρχει στην Ευρώπη. Το μεγαλύτερο αυτή τη στιγμή στην Ευρώπη είναι το Χάιντ Παρκ του Λονδίνου, το οποίο είναι 2500 στρέμματα. Το Σέντραλ Πάρκ της Νέας Υόρκης είναι περίπου 3500 στρέμματα. Τα ξεπερνάμε κατά πολύ. Το καινούργιο πάρκο στο Ελληνικό θα είναι 4000 στρέμματα... Ένα από τα μεγαλύτερα στον κόσμο» δήλωνε ο τότε Υπουργός ΠΕΧΩΔΕ Γιώργος Σουφλιάς, σε συνέντευξη τύπου για το σχέδιο ανάπλασης του Ελληνικού, στις 8 Ιουνίου 2006. Τρία χρόνια αργότερα, το Ελληνικό παραμένει ένα πρώην αεροδρόμιο, που φιλοξενεί κάποια Ολυμπιακά Ακίνητα, που φιλοξενούν λίγες συναυλίες και events. Τα καλοκαίρια. 
Δεν είναι, όμως, μόνο το πάρκο του Ελληνικού. Από τις αρχές του 2008 μιλάμε για την επικείμενη ανάπλαση του Πεδίου του Άρεως, την οποία έχει αναλάβει το αρχιτεκτονικό γραφείο του Αλέξανδρου Τομπάζη, με αύξηση των περιοχών πρασίνου, δημιουργία βοτανικού κήπου, ροδώνα και ελαιώνα, υδάτινων διαδρομών και άλλες παράλληλες παρεμβάσεις. Υπέροχα φαίνονταν όλα στις μακέτες. Πολύ θα μας άρεσε να τα δούμε και στην πραγματικότητα. 
Ένα από τα κυριότερα περιβαλλοντικά ζητήματα, αυτό της ανακύκλωσης, έχει μείνει αιώνες πίσω, σε σχέση με την υπόλοιπη Ευρώπη. Τα προγράμματα ανακύκλωσης των δήμων που την εφαρμόζουν έχουν ανατεθεί εξ’ ολοκλήρου σε ιδιωτικές εταιρείες, με αποτέλεσμα η εμβέλεια να είναι μικρή, και τα ποσοστά των υλικών που τελικά ανακυκλώνονται μηδαμινά σε σχέση με εκείνα του υπόλοιπου ανεπτυγμένου κόσμου. 
Αυτό μάλλον δε χρειάζεται περαιτέρω ανάλυση. Θέλουμε ξανά δάση στην Πάρνηθα, την Ηλεία, την Εύβοια, τη Βορειοανατολική Αττική, και όλες τις περιοχές που επλήγησαν από τις καταστροφικές πυρκαγιές των τελευταίων χρόνων. Όσο και αν οι απαισιόδοξοι επιμένουν ότι ένα δάσος που καίγεται χρειάζεται μισό αιώνα για να επανέλθει στην προηγούμενη κατάστασή του ακόμη κι αν αναδασωθεί, όσο και αν όλοι οι υπόλοιποι επιμένουμε να ελπίζουμε ότι η φύση πάντα βρίσκει τρόπο κι επιβιώνει, ξέρουμε πόσο εύκολα μπορεί να αποχαρακτηριστεί μια δασική περιοχή που δεν έχει πια δέντρα. Το ότι δεν υπάρχει ούτε λέξη περί αναδάσωσης σε καμία περιοχή της Ελλάδας στο νεοσύστατο site του Υπουργείου Περιβάλλοντος μας ανησυχεί ιδιαίτερα.
